அ.பாக்கியம்
ஒரு
தேசிய ஆட்சியின் எல்லை என்பது மக்கள் வசிக்கும் இடங்களால் வரையறுக்கப்படுகிறது. எனவே
ஒரு நாட்டின் முதன்மையான அக்கறை எப்பொழுதுமே அதன் எல்லைப் பகுதிகளாக இருக்கும். சீன
நாட்டின் எல்லைப் பகுதிகளும் வரலாற்றுத் தரவுகளின் அடிப்படையில் இந்தக் கூற்றுக்களுக்கு
ஏற்ற வகையில் அமைந்துள்ளது. இன்றைய புவிசார் அரசியல் காரணங்களுக்காக சீனாவை பலவீனப்படுத்த
நினைக்கக்கூடிய அமெரிக்கா உட்பட மேற்கத்திய சக்திகள் சீனா ஜின்ஜியாங் மாகாணத்தை ஆக்கிரமித்துக்
கொண்டது என்று பிரச்சாரம் செய்கின்றனர்.
பண்டைகாலம் முதல் சீனாவின் பகுதியாக
கடந்த
2000 ஆண்டுகளுக்கு
மேலாக சீனாவின் எல்லைப்பகுதி ஜின்ஜியாங் மாகாணத்தையும் உள்ளடக்கியதாகத்தான் இருந்தது
என்பதை வரலாற்று தரவுகள் வெளிப்படுத்துவது மட்டுமல்ல, 1648 ஆம்
ஆண்டுகளில் நாடுகளின் எல்லை தொடர்பாக உருவாக்கப்பட்ட ‘வெஸ்ட்ஃபாலியன்’ (Westphalian)
ஒப்பந்தமும் இதை ஏற்றுக் கொள்கிறது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில்
சர்வதேச அமைப்பில் உள்ள மற்ற நாடுகளால் சின்ஜியாங் மீதான பிரத்தியேகமான வெஸ்ட்ஃபாலியன்
இறையாண்மைக்கான சீனாவின் உரிமைகோரலை அங்கீகரித்தது. ஆனாலும் இன்றைய அரசியல் தேவைகளுக்காக
இது பிரச்சினையாக்கப்படுகிறது. பண்டைய காலத்தில் மேற்கு பிராந்தியங்கள் என்று இந்தப்
பகுதி பொதுவாக அழைக்கப்பட்டது. மேற்குப் பகுதியில் அடங்கி இருக்கக்கூடிய ஜின்ஜியாங்
பகுதி நீண்ட காலமாக சீனாவின் பிரிக்க முடியாத பகுதியாக இருந்தது மட்டுமல்ல சீன நாகரிகத்தின்
ஒரு முக்கியமான நுழைவாயிலாகவும் இருந்திருக்கிறது. வரலாறு நெடுகிலும் சீனாவின் மத்திய
அரசாங்கம் ஜின்ஜியாங் பகுதியில் வாய்ப்பு ஏற்பட்ட காலங்கள் முழுவதும் நிர்வாகங்களை
கட்டமைத்து, விவசாயத்தை மேம்படுத்தியது மட்டுமல்ல பாதுகாப்பையும்
உறுதிப்படுத்தியது.
“இம்பீரியல்” காலம் கிமு 221-ல் சின் வம்சத்துடன் (Qin
Dynasty) தொடங்குகிறது. இதற்குப் பின்னதான காலகட்டமே ஒருங்கிணைந்த,
நிலையான ஆட்சி முறையைக் கொண்டிருந்தது. சீனாவில் பேரரசுகள் காலத்தில்
மிகவும் புகழ்பெற்ற சக்தி வாய்ந்த பேரரசாக ஹான் (206-220) வம்சம்
ஆட்சி செய்தது. இவர்கள் ஆட்சி காலத்தில் அதாவது பொ.ஆ.முன் 60
ஆம் ஆண்டுகளில் ஜின்ஜியாங் பகுதிகளின் எல்லைகளை வரையறுத்து அதற்கான அதிகாரிகளையும்
நியமித்து சீன தேசத்தின் ஒரு பகுதியாக ஆட்சி செய்தனர். ஹான் வம்ச வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு
சீனாவில் சுமார் 400 ஆண்டுகள் குழப்பமான காலகட்டமாக இருந்தது.
இக்காலகட்டத்தில் சீனாவை தெற்கு பகுதி என்றும், வடக்கு பகுதி
என்றும் பிரிக்கப்பட்டு பல வம்சங்கள் ஆட்சி செய்தன. இக்காலகட்டம் என்பது சீனாவின் அரசியல்
வரலாற்றில் பிளவுகள், உள்நாட்டுப் போர்கள், கலாச்சார மாற்றங்கள் நிறைந்த காலகட்டமாகும். இவ்வாறு பிளவுபட்ட வம்சங்களில்
தெற்கு வம்சத்தின் லியாஙக் மன்னர் மேற்குபிராந்தியம் என்று அழைக்கப்பட்ட ஜின்ஜியாங்
பகுதியில் மாகாணங்களை உருவாக்கி, அதற்கு கீழே மாவட்ட அமைப்புகளையும்
உருவாக்கினார். சீனாவில் கடைபிடிக்கப்பட்ட மாகாண, மாவட்ட அளவிலான
நிர்வாக முறையை முதன் முதலாக பகுதிகளுக்கு விரிவு படுத்திய பணியை ஏற்படுத்தினார்கள்.
சுமார்
நான்கு நூற்றாண்டுகள் வடக்கு தெற்கு என்று துண்டு துண்டாக பிரிந்து இருந்த சீனாவை சுயி வம்சம் (Sui Dynasty) 581 – 618 மீண்டும் ஒருங்கிணைத்து
வலிமையான மையப்படுத்தப்பட்ட பேரரசாக மாறியது. இந்தப் பேரரசு மிகக் குறுகிய காலங்களே
ஆட்சி செய்தாலும் மேற்கு மாகாணம் என்று சொல்லக்கூடிய ஜின்ஜியாங் பகுதிகளில் மாவட்ட
மற்றும் மாகாண அளவிலான அமைப்புகளை மேலும் தீர்க்கமான முறையில் விரிவுபடுத்தியது. இந்தப்
பகுதியில் இருந்த துருக்கியர், துயுஹுன், டாங்சியாங், ஜியாலியாங்கி, ஃபுகுவோ
மற்றும் வேறு சில இனக்குழுக்கள் சுய் வம்ச ஆட்சிக்கு அடிபணிந்தன. இதற்குப் பிறகு ஆட்சிக்கு
வந்த தாங் வம்சம் (Tang Dynasty)618 – 907 தியான்ஷான் மலைகளுக்கு
வடக்கிலும் தெற்கிலும் இருந்த பகுதிகளை நிர்வகிப்பதற்காக சக்தி வாய்ந்த எல்லைப்படைகளை
அமைத்தது.
ஜின்ஜியாங்
“புதிதாக மீட்கப்பட்ட நிலம்”
இதனைத்
தொடர்ந்து சீனாவில் ஆட்சிக்கு வந்த அடுத்தடுத்த சோங் வம்சம் (Song Dynasty) லியாவோ வம்சம்
(Liao Dynasty) ஜின் வம்சம் (Jin Dynasty) மேற்கு சியா வம்சம் (Western Xia) வம்சங்கள் அனைத்தும் (907-1234), மேற்கு பிராந்தியங்களில்
மன்னர்களின் பிரம்மாண்டமான அலுவலகங்களையும், படைப்பிரிவுகளையும்,
நிர்வாக அமைப்புகளையும் ஏற்படுத்தி மேற்குபகுதியை தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள்
வைத்திருந்தார்கள். சீனா முழுவதும் தங்களின் ஆட்சியின் கீழ்கொண்டுவந்த யுவான் வம்சம்
(1206-1368), ராணுவ ரீதியிலும்
அரசியல் ரீதியிலும் மேற்கு பிராந்தியத்தை சிறப்புற நிர்வகித்து வளர்ச்சி அடைய செய்தது.
மிங் வம்சம் (Ming Dynasty) (1368-1644) ஆட்சிக்காலத்தில்,
உள்ளூர் விவகாரங்களை நிர்வகிப்பதற்காக பெரும் ஹாமி ராணுவ படையின் தலைமையகத்தை
மேற்கு பிராந்தியத்தில் உருவாக்கினார்கள். ஹாமி (Hami) என்பது
சின்ஜியாங் மாகாணத்தில் உள்ள ஒரு நகரம் ஆகும்.
மேற்கு நோக்கிய வர்த்தகப் பாதைகளைத் திறந்து வைப்பதற்கும், மேற்குப் பிராந்தியங்களின் பிற பகுதிகளைத் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு
வருவதற்கும், உள்ளூர் இராணுவ மற்றும் நிர்வாக விவகாரங்களை நிர்வகிக்க
அதிகாரிகளை நியமித்தது.
சிங்
வம்சம் (Qing
Dynasty1636 –1912) தியான்ஷான்
மலைகளுக்குத் தெற்கிலும் வடக்கிலும் உள்ள பிராந்தியங்கள் மீது ஒருங்கிணைந்த
இராணுவ மற்றும் நிர்வாக அதிகார வரம்பைச் செலுத்துவதற்காக 1762-ல் இலி தளபதி என்ற பதவியை நிறுவி,
ஜின்ஜியாங் பிராந்தியத்தின் மீது மிகவும் திட்டமிட்ட நிர்வாகத்தை மேற்கொண்டது.
“உள்ளூர் நிலைமைகளுக்கு ஏற்ப பொருத்தமானதைச் செய்தல்” மற்றும் “உள்ளூர் பழக்கவழக்கங்களின்படி
நிர்வாகத்தை நடத்துதல்” என்ற கொள்கையின்படி, சிங் வம்சம்,
தியான்ஷான் மலைகளுக்கு வடக்கே ஹான் மற்றும் ஹுய் இனக்குழுவினர் வசிக்கும்
பகுதியில் மாகாணங்கள் மற்றும் மாவட்டங்கள் கொண்ட அமைப்பை உருவாக்கியது. மேலும்,
இலி பகுதியிலும் தியான்ஷான் மலைகளுக்குத் தெற்கே உள்ள பகுதியிலும் உய்குர்களுக்காக
உள்ளூர் “பேக் முறையை” (உள்ளூர் அதிகாரிகளைக் குறிக்கும் ஒரு துருக்கிய சொல்) பராமரித்தது. 1884-ல், சிங் அரசவை அப்பிராந்தியத்தை ஒரு மாகாணமாக நிறுவி, அதற்கு
ஜின்ஜியாங் எனப் பெயர் மாற்றியது; இதன் பொருள் “புதிதாக மீட்கப்பட்ட
நிலம்” என்பதாகும். ஜின்ஜியாங்கை ஒரு மாகாணமாக நிறுவியது, சிங்
அரசாங்கத்தால் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒரு குறிப்பிடத்தக்க சீர்திருத்தமாகும். அன்று முதல்,
ஜின்ஜியாங்கில் உள்ள அனைத்து இராணுவ மற்றும் நிர்வாக விவகாரங்களையும்
மாகாண ஆளுநர் மேற்பார்வையிட்டார், ஜின்ஜியாங் ஒரு மாகாணமாக நிறுவப்பட்ட பிறகு, நாட்டின்
பிற பகுதிகளைப் போலவே அப்பகுதி முழுவதும் மாவட்ட மற்றும் வட்டார ஆட்சி முறை பின்பற்றப்பட்டது.
ஜின்ஜியாங்கை
தீவிரமாக மேம்படுத்தி உருவாக்குதல்.
சீனாவின்
அனைத்து வரலாற்று காலகட்டங்களிலும் மத்திய அதிகாரிகள் சின்ஜியாங்கின் வளர்ச்சிக்கும்
கட்டுமானத்திற்கும் பெரும் முக்கியத்துவம் அளித்தனர். ஹான் வம்சம் மேற்குப் பகுதிகளில்
தரிசு நிலங்களை விளைநிலங்களாக மாற்றுவதற்காகப் படையினரை அனுப்பியது. இந்த நடைமுறை தாங்
வம்சத்தின் போதும் தொடரப்பட்டு,
அப்பகுதி முழுவதற்கும் விரிவுபடுத்தப்பட்டது. சிங் வம்சத்தின் காலத்தில்,
மீட்டெடுக்கப்பட்ட விளைநிலங்களின் பரப்பளவு 10
மில்லியன் (சுமார்667,000 ஹெக்டேர்) ஐத் தாண்டியிருந்தது. நீர்ப்பாசனத்
திட்டங்களும் செழித்து வளர்ந்துள்ளன. கிங்
வம்சத்தின் குவாங்சு சகாப்தத்தின் (1875-1908) பிற்பகுதியில்,
சின்ஜியாங்கில் உள்ள கால்வாய்களின் மொத்த நீளம் 35,000 கிலோமீட்டரைத் தாண்டியது, மேலும் மொத்த நீர்ப்பாசனத்
திறன் 10 மில்லியன்
(சுமார் 667,000 ஹெக்டேர்) ஐத் தாண்டியது.
பண்டைய
காலம் தொட்டே ஜின்ஜியாங் பட்டுப்பாதையின் ஒரு முக்கிய மையமாக இருந்து வந்துள்ளது. வர்த்தகம்
மற்றும் பரிமாற்றங்களுக்கான வணிகப் பாதைகளின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதற்காக, மத்திய அதிகாரிகள் முக்கிய
வழித்தடங்களில் தபால் நிலையங்களை அமைத்தனர். பட்டுப்பாதையில், தூதர்களும் வணிகக் குழுக்களும் நாடுகளுக்கும் கண்டங்களுக்கும் இடையே பயணம்
செய்தனர்; அவர்களின் செயல்பாடுகள் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக
நீடித்தன. பெருகிவரும் வர்த்தகத்தின் காரணமாக, ஜின்ஜியாங்கில்
யூடியான், ஷுலே, சிசோ, டிங்சோ, ஹுயுவான் மற்றும் டிஹுவா போன்ற பல நகரங்களும்
ஊர்களும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கட்டப்பட்டு, பொருளாதார வளர்ச்சியும்
ஏற்பட்டது. மக்கள் தொகையும் பெருகியது. சின்ஜியாங்கின் தொடர்ச்சியான வளர்ச்சியும் கட்டுமானமும்,
எல்லைப் பகுதிகளில் திறமையான நிர்வாகத்திற்கும் ஸ்திரத்தன்மைக்கும் ஒரு
உறுதியான பொருள்சார் அடித்தளத்தை அமைத்தன.
இன
ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் மத நல்லிணக்கத்தை மேம்படுத்துதல். சீனாவின் வரலாறு முழுவதும்
மத்திய அதிகாரிகள், ஜின்ஜியாங்கின் நிர்வாகத்தில் இன மற்றும் மத விவகாரங்களை ஒரு முக்கிய முன்னுரிமையாகக்
கருதினர். ஒவ்வொரு வரலாற்று காலகட்டத்திலும், பல்வேறு இனப் பின்னணியைச்
சேர்ந்த மக்கள் பெரும் குழுக்களாக இப்பகுதிக்கு குடிபெயர்ந்தனர் அல்லது இப்பகுதியை
விட்டு வெளியேறினர். தனிமைப்படுத்தல் மற்றும் மோதல் காலங்கள் இருந்தபோதிலும்,
இனக் குழுக்கள் வளர்ந்து, மேம்பட்டு, ஒன்றோடொன்று ஒருங்கிணைந்து, இரத்த உறவை விட வலிமையான
பிணைப்பை உருவாக்கி, இன்ப துன்பங்களை ஒன்றாகப் பகிர்ந்து கொண்டன.
அவர்கள் அனைவரும் ஜின்ஜியாங்கை ஆராய்வதற்கும், மேம்படுத்துவதற்கும்,
பாதுகாப்பதற்கும் முக்கியமான பங்களிப்புகளைச் செய்துள்ளனர்.
ஜின்ஜியாங்
பிராந்தியம் எப்போதுமே பல மதங்கள் இணைந்து வாழும் இடமாக இருந்து வந்துள்ளது, மேலும் மத்திய அதிகார
அமைப்புகள் அனைத்தும் மத விவகாரங்களின் நிர்வாகத்தை தேசிய ஆட்சி அமைப்பில் இணைத்துக்
கொண்டன. தாங் வம்சத்தில், பௌத்த விவகாரங்களை மேற்பார்வையிட தலைமை
பௌத்த துறவி பதவி நிறுவப்பட்டது. சிங் வம்சம் ஜின்ஜியாங்கிற்கான நிர்வாகச் சட்டத்தொகுப்பை
வெளியிட்டது. பல்வேறு கலாச்சாரங்களின் சங்கமத்தின் மூலம் சீன நாகரிகம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது
என்ற உண்மையே, சீனாவில் இனங்களின் ஒருங்கிணைப்பின் வரலாற்றுப்
போக்கையும், மத நம்பிக்கைகளின் இணக்கமான சகவாழ்வையும் அடிப்படையாகத்
தீர்மானிக்கிறது.
1911 ஆம் ஆண்டு சன்யாட்சன் நடத்திய குடியரசு
புரட்சியைத் தொடர்ந்து, 1912 ஆம் ஆண்டில் ஜின்ஜியாங் சீனக்
குடியரசின் ஓர் மாகாணமாக ஆனது. இக்காலத்தில் ஓரளவிற்கு தார்மீக அதிகாரத்தைச் செலுத்த
முடிந்தபோதிலும், உண்மையான அதிகாரத்தைச் செலுத்தக்கூடிய அரசியல்
தலைவர்கள் மாகாண இராணுவ ஆளுநர்களாக இருந்தனர். அக்கால வழக்கில் அவர்கள் ‘போர் பிரபுக்கள்’
என அழைக்கப்பட்டனர். அவர்கள் தேசிய அமைப்புகளுக்கோ அல்லது தேசிய இலட்சியங்களுக்கோ கூட
சிறிதும் விசுவாசம் கொண்டிருக்கவில்லை. இந்த போர்ப்பிரபுக்களுக்கு இடையேயான உள்நாட்டுப்
போரால் நாடு பேரழிவுக்குள்ளானது;
1911ம் ஆண்டு புரட்சிக்கு பிறகு யாங் என்ற ஆளுநர் பதினேழு ஆண்டுகள் ஜின்ஜியாங்
மாகாணத்தை ஆண்டார். யாங் என்பவர் 1928-ல் படுகொலை செய்யப்பட்டார்.
அவருக்குப் பதிலாக ஜின் ஷுரென் பதவியேற்றார். ஆனால், 1933-ஆம்
ஆண்டின் இராணுவக் கிளர்ச்சி மற்றும் உள்நாட்டுப் போரின்போது ஜின் பதவியிலிருந்து அகற்றப்பட்டதால்,
அவரது பதவிக்காலம் குறுகியதாகவே இருந்தது அவர் கிழக்கே சீனாவுக்குத்
தப்பிச் சென்றார். ஜின் ஷுரென் பதிலாக ஷெங் ஷிகாய் பதவியேற்றார். அவர் 1944 வரை ஆளுநராக நீடித்தார். குடியரசுக் காலத்தின் பிற்பகுதியில், ஷின்ஜியாங் பத்து நிர்வாக மாவட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது.1949-இல் மக்கள் விடுதலை இராணுவப் படைகளால் குவோமின்டாங் தோற்கடிக்கப்பட்டு, சீன மக்கள் சீனக் குடியரசு (PRC)
நிறுவப்பட்டது.
ஜின்ஜியாங்
“கிழக்கு துருக்கிஸ்தான்” ஆக இருந்ததா?
துருக்கியர்கள்
(சீன மொழியில் துஜுவே) 6 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் அல்தாய் மலைகளில் தோன்றிய நாடோடிகள்ஆவார்கள்.
துருக்கியர்கள் ரூரானை அழித்து 552 இல் ஒரு துருக்கிய கானேட்டை
நிறுவினர். இது இரண்டு படைகளாகப் பிரிந்து 583 இல் அல்தாயின்
இருபுறமும் குடியேறியது. டாங் வம்சம் 630 இல் கிழக்கு துருக்கிய
ககனேட்டை (583-630) தோற்கடித்தது மட்டுமல்லாமல், 657ல் மேற்கு துருக்கிய ககனேட்டை (583-657) ஒழிக்க ஓய்கோர்களுடன்
இணைந்து அதனையும் வெற்றிகொண்டு மத்திய ஆட்சியின்
கீழ் ஒன்றிணைத்தது. 682 இல், வடக்கில் இடம்பெயர்ந்த
கிழக்கு துருக்கியர்களின் ஒரு பகுதியினர் டாங் அரசிற்கு எதிராகக் கிளர்ச்சி செய்து
இரண்டாவது துருக்கிய ககனேட்டை (682-744) நிறுவினார்கள். 744 இல் டாங்கால் மொபேயில்
(மங்கோலிய பீடபூமியில் உள்ள பரந்த பாலைவனங்களுக்கு வடக்கே உள்ள பகுதி) ஓய்கோர் மற்றும்
கார்லுக் மக்களின் உதவியுடன்அடக்கப்பட்டு மீண்டும் வெற்றிகொள்ளப்பட்டது.
சீன
வரலாற்றில் ஒருபோதும் ஜின்ஜியாங் “கிழக்கு துர்கிஸ்தான்” என்று குறிப்பிடப்படவில்லை.
மேலும் “கிழக்கு துர்கிஸ்தான்” என்று அழைக்கப்படும் எந்த அரசும் இருந்ததில்லை. 18 ஆம் நூற்றாண்டு முதல்
19 ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதி வரை, மேற்கு
நாடுகள் பல்வேறு துருக்கிய மொழிகளுக்கு (அல்தாய் மொழிகளின் கிளைகள்) இடையே வேறுபாட்டைக்
காட்டியதால், சில வெளிநாட்டு அறிஞர்கள் மற்றும் எழுத்தாளர்கள்
தியான்ஷான் மலைகளுக்கு தெற்கேயும் ஆப்கானிஸ்தானின் வடக்கேயும் உள்ள பகுதியைக் குறிக்க
“துர்கிஸ்தான்” என்ற வார்த்தையை உருவாக்கினர். இது தெற்கு ஜின்ஜியாங்கிலிருந்து மத்திய
ஆசியா வரையிலான பகுதியை தோராயமாக உள்ளடக்கியது. அவர்கள் பாமிர்களின் இருபுறமும் உள்ள
இரண்டு பகுதிகளையும் “மேற்கு துர்கிஸ்தான்” மற்றும் “கிழக்கு துர்கிஸ்தான்” என்று அழைத்தனர்.
20 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், “பான்-துர்கிசம்”
மற்றும் “பான்-இஸ்லாமியம்” என்ற கருத்து ஜின்ஜியாங்கில் ஊடுருவியதால், சீனாவிலும் வெளியேயும் பிரிவினைவாதிகள் புவியியல் கருத்தை அரசியல்மயமாக்கி
அதன் அர்த்தத்தை கையாண்டனர், துருக்கிய மொழிகளைப் பேசும் மற்றும்
இஸ்லாத்தை நம்பும் அனைத்து இனக்குழுக்களையும் “கிழக்கு துர்கிஸ்தான்” என்ற தேவராஜ்ய
அரசை உருவாக்க துடித்தனர். சீனாவைப் பிளவுபடுத்த முயற்சிக்கும் பிரிவினைவாதிகள் மற்றும்
சீன எதிர்ப்பு சக்திகளுக்கான ஒரு அரசியல் கருவியாகவும் திட்டமாகவும் மாறியுள்ளது.
“துர்கிஸ்தான்” என்ற சொல் இடைக்காலத்தில் அரபு புவியியல் நூல்களில் தோன்றியது.
அதன் பொருள் “துருக்கியர்களின் பிரதேசம்” என்பதாகும். இது மத்திய ஆசியாவில் உள்ள சிர்
நதிக்கு வடக்கே உள்ள பகுதிகளையும், நதிக்குக் கிழக்கே உள்ள அருகிலுள்ள
பகுதிகளையும் குறித்தது. வரலாற்றின் பரிணாம வளர்ச்சியுடன், மத்திய
ஆசியாவில் நவீன இனக்குழுக்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நிறுவப்பட்டன. 18 ஆம் நூற்றாண்டிற்குள், “துர்கிஸ்தான்” என்ற புவியியல்
கருத்து மிகவும் தெளிவற்றதாகிவிட்டது, மேலும் அக்கால வரலாற்றுப்
பதிவுகளில் கிட்டத்தட்ட யாரும் அதை மீண்டும் பயன்படுத்தவில்லை. 19 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், மத்திய ஆசியாவில் ஏகாதிபத்திய
சக்திகளின் காலனித்துவ விரிவாக்கம் அதிகரித்ததால், “துர்கிஸ்தான்”
என்ற புவியியல் சொல் மீண்டும் புழக்கத்திற்கு வந்தது.
சுருக்கமாகக்
கூறினால், கி.மு. 60-ல் ஹான் வம்சம் சின்ஜியாங்கில் மேற்குப் பிராந்திய
எல்லைக் கட்டளையை நிறுவியதிலிருந்து, அனைத்து வரலாற்று காலங்களிலும்
இருந்த சீன மத்திய அரசாங்கங்கள் சின்ஜியாங் மீது இராணுவ மற்றும் நிர்வாக அதிகார வரம்பைக்
கொண்டிருந்தன. சின்ஜியாங் பிராந்தியத்தின் மீதான மத்திய அரசாங்கங்களின் அதிகார வரம்பு,
காலகட்டத்தின் நிலைத்தன்மையைப் பொறுத்து, சில சமயங்களில்
வலுவாகவும் மற்ற சமயங்களில் பலவீனமாகவும் இருந்தது. சின்ஜியாங்கில் உள்ள அனைத்து இனக்குழுக்களின்
மக்களும் மத்திய அரசாங்கங்களுடனான தங்கள் உறவுகளைத் தீவிரமாகப் பேணி, அதன் மூலம் சீன தேசம் எனும் மாபெரும் குடும்பத்தின் உருவாக்கத்திற்கும் ஒருங்கிணைப்பிற்கும்
தங்களின் பங்களிப்பை வழங்கினர்.
அ.பாக்கியம்
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக