92 நெடும்பயணத்தில் பின்பற்றப்பட்ட இனக்கொள்கை-

 

அ.பாக்கியம்

Bytamilmarxorg

PublishedSeptember 30, 2026

செம்படையின் நெடும் பயணத்தின் போது மியோ மற்றும் யாவோ மக்கள் வாழ்ந்த பகுதிகளை கடந்து செல்ல வேண்டி இருந்தது. இதனால் 1934 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 29ஆம் தேதி அன்று செம்படையின் பொது அரசியல் துறை, மியோ மற்றும் யாவோ மக்களிடையே பணியாற்றுவதற்கான கோட்பாடுகளை வெளியிட்டது. நெடும் பயணத்தின் போது கடைப்பிடிக்க வேண்டிய இனப் பணிகள் குறித்து வெளியிடப்பட்ட முதல் வழிகாட்டும் ஆவணம் இதுவே ஆகும். இந்த ஆவணம் வரலாற்றின் முக்கிய மைல் கல்லாக விளங்கியது. இந்த ஆவணம் அடிப்படை கோட்பாடுகளையும் உறுதியான நடவடிக்கைகளையும் வரையறுத்தது. இந்த வழிகாட்டுதலின் காரணமாக வடக்கு குவாங்சியின் சிறுபான்மை மக்கள் வாழ்ந்த பகுதியில் செம்படையின் அணிவகுப்பு சுமூகமான முறையில் நடைபெற்றது. இதற்கான அடிப்படையும் தத்துவார்த்த வழிகாட்டுதல்களையும் மேற்கண்ட முடிவுகள் வழங்கியது.

வடக்கு குரான்சியின் மலைப்பகுதிகளில் வசிக்கும் பெரும்பாலான மக்கள் குறைவான கல்வியறிவை பெற்றிருந்தனர். அரசியல் கோட்பாட்டை புரிந்து கொள்வது அவர்களுக்கு கடினமாக இருந்தது. இதன் காரணமாக செம்படையின் அரசியல் துறை தங்களது கொள்கைகளை எளிய முறையில் அணுகக் கூடிய வகையில் இனச் சிறுபான்மை மக்களின் மொழியை பயன்படுத்தினார்கள். மியோ மற்றும் யாவோ மக்கள் தொடர்பான முழக்கங்கள் என்ற தலைப்பில் தங்களது கருத்துக்களை செம்படையின் அரசியல் துறை விளம்பரப்படுத்தியது. இந்த அணுகுமுறை மக்களிடம் ஏற்கத் தக்கதாக அமைந்தது எளிமையாகவும் இருந்தது. இந்த ஆவணங்களில் மியோ மற்றும் யாவோ மக்கள் அனுபவிக்கும் சுரண்டலையும் ஒடுக்கு முறையின் அரசியல் தன்மையை விளக்கியது. ஹான் இனத்தவர்கள் மீது சிறுபான்மை மக்கள் ஏன் விரோதத்தை கடைபிடிக்கிறார்கள் என்பதை அடையாளம் கண்டனர். இன சமத்துவம் மற்றும் ஒற்றுமையின் அடிப்படைக் கொள்கைகளை பிரச்சாரம் செய்தனர். சிறுபான்மை இன மக்களின் வாழ்வாதார பிரச்சனைகளை நிவர்த்தி செய்வதற்கான முயற்சிகளை மேற்கொண்டனர்.

 

இனச் சிறுபான்மை மக்களின் சுய நிர்ணய உரிமைகள் குறித்து விளக்கினார்கள். சிறுபான்மையினரின் பழக்க வழக்கங்களை முழுமையாக மதித்தார்கள். இத்துடன் நிற்கவில்லை, மிக முக்கியமானது சிறுபான்மை மக்களில் உயர் அடுக்கினராக உள்ளவர்களுடன் அரசியல் மற்றும் ராணுவ கூட்டணிகளை முன்மொழிந்து அமலாக்கினார்கள். இதுதான் முதன் முதலில் மார்க்சிய இனக் கோட்பாட்டின் சீன மயமாக்கல் கண்ணோட்டத்தில் சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சி முதன் முதலில் சிறுபான்மை இன பகுதிக்குள் நுழைந்த பொழுது கடைபிடித்தவையாகும். கொள்கை உருவாக்கத்திலும் உள்ளூர் எதார்த்தங்களை கருத்தில் கொள்வதின் அவசியத்தையும் கவனத்தில் கொண்டனர். அதாவது எதார்த்தங்களில் இருந்து உண்மையை தேடுதல் என்பதை ஒரு முக்கிய கொள்கையாக அங்கீகரித்து செயல்பட்டனர். இது மார்க்சிய இன கோட்பாட்டின் சீனமயமாக்களின் ஆரம்ப ஆய்வையும் நடைமுறை பயன்பாட்டையும் வெளிப்படுத்தியது.

1935 ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தின் நடுப்பகுதியில், மத்திய செம்படை ஜின்ஷா ஆற்றைக் கடந்து, யி இனத்தவர் வசிக்கும் லியாங்ஷான் பகுதிக்கு வந்தடைந்தது. மே 20 அன்று, மத்திய புரட்சிகர இராணுவ ஆணையம் “டாடு (Dadu) ஆற்றைக் கட்டாயமாகக் கடப்பது தொடர்பான இராணுவப் படைகள் மற்றும் அணிகளுக்கான உத்தரவு” ஒன்றை வெளியிட்டது. இதில், இச்சூழ்நிலையில் ‘யி’ (Yi) மக்களுடனான உறவுகள் மற்றும் இனக்குழுக்கள் சார்ந்த விவகாரங்களைக் கையாளுதல் ஆகியவை “தீர்க்கமான முக்கியத்துவம்” வாய்ந்தவை என்று வலியுறுத்தப்பட்டது. அதே காலகட்டத்தில், ‘யி’ மக்களின் ஆதரவைப் பெறுவதை “மிகவும் முக்கியமானது” எனக் கருதி, செம்படையின் பொது அரசியல் துறை “யி மக்களின் ஆதரவைப் பெறுவதில் கவனம் செலுத்துதல்” என்ற தலைப்பிலான வழிகாட்டுதல் ஒன்றை வெளியிட்டது ‘யி’ மக்கள் வசிக்கும் பகுதிகளை அடைந்த பிறகு, இனக்குழுக்கள் சார்ந்த பணிகளின் ஆழமான முக்கியத்துவத்தை “தீர்க்கமான முக்கியத்துவம்” மற்றும் “மிக உயர்ந்த முக்கியத்துவம்” போன்ற சொற்கள் மூலம் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தும் வகையிலான பல ஆவணங்களை அக்கட்சி வெளியிட்டது. இந்த வலியுறுத்தலானது,

 

அக்காலத்தில் செம்படை எதிர்கொண்ட இக்கட்டான மூலோபாயச் சூழலுடனும், ஆற்றைக் கடப்பதற்காக ‘யி’ பகுதி வழியாக விரைவாகச் செல்ல வேண்டிய அவசரமான மூலோபாயத் தேவையுடனும் பிரிக்க முடியாத வகையில் பிணைக்கப்பட்டிருந்தது. செம்படைத் தளபதி ஜு தே, யி பகுதியில் “சீனத் தொழிலாளர்கள் மற்றும் விவசாயிகளின் சார்பில் செம்படையின் பிரகடனத்தை” வெளியிட்டார். அதில், “அனைத்து யி மற்றும் ஹான் சாமானியர்களும் சகோதரர்களும் உறவினர்களும் ஆவர்” என்று அறிவித்தார். “பிறரால் கொடுமைப்படுத்தப்படுவதோ அல்லது அவமானப்படுத்தப்படுவதோ இல்லாத உண்மையான சமத்துவத்தையும் சுதந்திரத்தையும்” உருவாக்குவோம் என்று உறுதியளித்தார். அந்தப் பிரகடனம் எளிய, எளிதில் புரிந்து கொள்ளக்கூடிய மொழியில் எழுதப்பட்டிருந்தது. அதன் பேச்சுவழக்கு, கவிதை போன்ற பாணியானது, இன சமத்துவம் மற்றும் ஒற்றுமை போன்ற கொள்கைக் கோட்பாடுகளை யீ மக்களின் மனதில் ஆழமாகப் பதியவைத்து. அவர்களின் ஆதரவையும் நம்பிக்கையையும் பெற்றது.

வடமேற்கு சிச்சுவானில் திபெத்தியர்கள் வசிக்கும் பகுதிகளுக்குள் நுழைந்தபோது, ​​இப்பகுதி “மிகவும் சிக்கலான இனக் கலவை” கொண்டதாக இருப்பதை மத்திய செம்படை உணர்ந்துகொண்டது. ஜூலை 10, 1935 அன்று, பொது அரசியல் துறை ரெட் ஸ்டார் (Red Star) செய்தித்தாளில் இனக்குழுக்கள் சார்ந்த பணிகளின் அவசியத்தையும் முக்கியத்துவத்தையும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தும் வகையிலான தலையங்கம் ஒன்றை வெளியிட்டது. இனச் சிறுபான்மையினரின் ஆதரவைப் பெறுவதே அக்கட்டத்தில் முதன்மையான முன்னுரிமை என்று அது அடையாளம் காட்டியதுடன், செம்படையின் அனைத்துத் தளபதிகளும் வீரர்களும் இம்முயற்சியில் பங்கேற்க வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தியது. அத்தலையங்கம் பின்வரும் முழக்கத்தையும் முன்வைத்தது. “கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் இனக் கொள்கையைப் புரிந்துகொள்ளாதவர்கள் அக்கட்சியின் உறுப்பினர்களாக இருக்கத் தகுதியற்றவர்கள். இனச் சிறுபான்மையினரின் ஆதரவைப் பெறுவதன் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ளாதவர்களும் இப்பணியில் பங்கேற்காதவர்களும் சிறந்த செம்படை வீரர்களாக இருக்கத் தகுதியற்றவர்கள்” 1930-களில் பொது அரசியல் துறையின் முதன்மை அதிகாரப்பூர்வ வெளியீடாகத் திகழ்ந்த ரெட் ஸ்டார், சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் முக்கிய ஊடகமாகச் செயல்பட்டது. இது அக்காலத்தில் இனக்குழுக்கள் சார்ந்த பணிகளுக்கு அக்கட்சி அளித்திருந்த உயர் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துக்காட்டியது.

 

ஆகஸ்ட் 4, 1935 அன்று, சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மத்தியக் குழு ‘ஷாவோ’ (Shawo) மாநாட்டைக் கூட்டியது; அதில் ஏழு முக்கிய நிகழ்ச்சி நிரல் உருப்படிகளில் ஒன்றாக இனக்குழுக்கள் சார்ந்த விவகாரங்கள் பட்டியலிடப்பட்டன. மேலும் ‘நீண்ட அணிவகுப்பு’ தொடங்கிய திலிருந்து மேற்கொள்ளப்பட்ட இனக்குழுக்கள் சார்ந்த பணிகள் குறித்து ஆய்வு செய்யப்பட்டது

குறிப்பிட்ட கொள்கை விவரங்களில் தகுந்த மாற்றங்களையும் மேற்கொண்டது:

முதலாவதாக, சீன ப் புரட்சியின் வெற்றி தோல்வியை நிர்மாணிப்பதில் இனங்கள் சார்ந்த பணிகள் முக்கிய பங்காற்ற கூடியது என முடிவுக்கு வந்தது.

இரண்டாவதாக, பல்வேறு இனக்குழுக்களின் வர்க்க கட்டமைப்பின் அடிப்படையில் நடவடிக்கைகள் அமைய வேண்டும் என்பதை கட்டாயம் ஆக்கியது. பொதுவான வர்க்க கட்டமைப்பு என்று அனைத்து இனக் குழுக்களையும் அணுக கூடாது என்பதில் தெளிவான முடிவை எடுத்திருந்தனர். அதாவது தொழிலாளர்கள் மற்றும் விவசாயிகளின் ஜனநாயக சர்வாதிகாரம் என்ற முறையை அனைவருக்கும் ஒரே மாதிரியாக பயன்படுத்தாமல் இனக்குழுக்களின் வர்க்க சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப பயன்படுத்த வேண்டும் என்று முடிவாக்கினர். இதற்கு ஏற்ற வகையில் இனக்குழுக்கள் சார்ந்த உள்ளூர் அரசு அதிகார அமைப்பின் வடிவத்தையும் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.

மூன்றாவதாக ஒரு தேசிய ஐக்கிய முன்னணியை உருவாக்குவதன் அவசியத்தையும் சாத்தியக்கூறுகளையும் தெளிவாக விளக்கிட வேண்டும்.

நான்காவது இனச் சிறுபான்மையினர் வசிக்கும் பகுதிகளிலிருந்து ஊழியர்களை உருவாக்குவதற்கு தேசிய மற்றும் வர்க்க கண்ணோட்டங்கள் இரண்டையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட கல்வியை வழங்க வேண்டும் என்று முடிவு எடுக்கப்பட்டது. குறிப்பாக இனப் பிரச்சனைகள் தொடர்பான மார்க்சிய கோட்பாடுகளை பயில்வதற்கு இந்தத் தீர்மானம் முன்னெப்பொழுதும் இல்லாத முக்கியத்துவத்தை காலத்தின் தேவை கருதி முன்னிலைப்படுத்தியது. இத்துறையில் மார்க்ஸ் லெனின் ஸ்டாலின் ஆகியோரின் கோட்பாடுகளையும் செயல்பாட்டு முறைகளையும் பயில்வதை கட்சியின் மிக முக்கியமான அவசரப் பணியாக கருத வேண்டும் என்று வலியுறுத்தியது. இனச் சிறுபான்மையினர் தொடர்பான பிரச்சனைகளை கையாளுவதில் இதுவே கட்சிக்கு மிகவும் நம்பகமான ஆயுதம் என்பதை அழுத்தம் திருத்தமாக எடுத்துரைத்தார்கள். நீண்ட அணி வகுப்பு துவங்கிய காலகட்டத்தில் இருந்து உருவாக்கப்பட்ட தீர்மானங்களில் இது முக்கியமானதாக கருதப்பட்டது அதே நேரத்தில் அதுவரை கடைபிடிக்கப்பட்ட அனுபவங்களையும் வெற்றிகளையும் தொகுத்து இந்த தீர்மானம் வழங்கியது. எதிர்காலத்தில் செயல்படுவதற்கான திசை வழிகளையும் காட்டியது.

இனச் சிறுபான்மையினர் குறித்து செம்படையின் ‘நான்காவது முன்னணிப் படை’ (Fourth Front Army) வெளியிட்ட முக்கியமான ஆவணங்களில் பெரும்பாலானவை, திபெத்தியர்கள் வசிக்கும் பகுதிகளில் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டிய இன விவகாரப் பணிகளில் கவனம் செலுத்தின. 1935-ஆம் ஆண்டு மே மாத மத்தியில், நான்காவது முன்னணிப் படையானது சாங்பான் (Songpan), மாவோ கவுண்டி (Mao County) மற்றும் லிஃபான் (Lifan) போன்ற திபெத்திய மக்கள் வசிக்கும் பகுதிகளுக்குள் நுழைந்தது. இங்கு செம்படை ​​’இனச் சிறுபான்மையினர் பணிக்கான வழிகாட்டுதல்கள்’ (Guidelines for Ethnic Minority Work) என்ற ஆவணத்தை வெளியிட்டது. உள்ளூர் இனச் சிறுபான்மையினரின் பண்புகள் பற்றியம், அவர்களிடையே நிலவும் வர்க்க வளர்ச்சியின் நிலை ஆகியவற்றை குறித்தும் இந்த ஆவணம் விவரித்தது. இன மொழிகள் மற்றும் கலாச்சாரங்களின் வளர்ச்சி, இனச் சிறுபான்மையினரிடமிருந்து நிர்வாகிகளை உருவாக்குதல் ஆகியவற்றை “இனச் சிறுபான்மையினர் பணிக்கான முக்கிய அம்சங்கள்” என்று இந்த ஆவணம் வரையறுத்தது. அத்துடன், இனச் சிறுபான்மையினர் தொடர்பான பிரச்சினைகளைத் தீவிரமாகப் பயிலவும், தங்கள் படைவீரர்களைக் கொண்டு அவை குறித்து விவாதிக்கவும் அனைத்துச் செம்படை நிர்வாகிகளையும் இது அறிவுறுத்தியது.

1936 ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் செம்படையின் நான்காவது படைப்பிரிவு அரசியல் துறை இன சிறுபான்மையினர் பணிக்கான கட்டளை (directive on ethnic minority work) என்ற ஆவணத்தை வெளியிட்டது. வடமேற்கு பகுதியில் ஜப்பானின் தாக்குதலை எதிர்கொள்வதற்கான எதிர்ப்பு தளத்தை செம்படை அமைக்க வேண்டிய தேவை இருந்தது. இந்தச் சூழலில் இன விவகாரப் பணிகள் இதற்கு எந்த அளவிற்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்பதை இந்த கட்டளை வெளிப்படுத்தியது. இந்த காலகட்டத்தில் நான்காவது படையணி சந்தித்த இனச் சிறுபான்மை மக்களின் பிரச்சினைகளில் குறிப்பிடத்தக்கது வர்க்கப் போராட்டம் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு பிரச்சாரம் மத விவகாரங்கள் அரசு அதிகார அமைப்பு மற்றும் நிலம் தொடர்பான பல சிக்கல்கள் அடங்கிய பிரச்சினைகளை எதிர்கொண்டது.

புரட்சிகரமான கோட்பாடுகளை இனச் சமூகங்களின் நடைமுறை தேவைகளுடன் அன்றாட தேவைகளுடனும் இணைப்பதற்கான வழிமுறைகளை கையாண்டனர். செம்படையின் பொருட்கள் தேவை மற்றும் விநியோகத்திற்கும் உள்ளூர் மக்களின் நலன்களுக்கும் இடையிலான முரண்பாடுகள் உருவாகி விடாமல் செயல்பட்டார்கள் இனச் சிறுபான்மை மக்களிடம் உயர் பிரிவினராக இருக்கக்கூடிய “துஷி’ என்ற உள்ளூர் தலைவர்கள் “தொங்சி” என்ற மொழிபெயர்ப்பாளர்களாக செயல்படக்கூடிய இடைத்தரகர்களுடன் ஒன்றிணைந்து செயல்படுவதற்கு முக்கியத்துவம் அளிக்குமாறு செம்படையை இந்தக் கட்டளை வலியுறுத்தியது. தெற்கு நோக்கி நகர்கிற பொழுது செம்படை தொடர் பின்னடைவுகளை சந்தித்த ஒரு கடினமான காலகட்டத்தில் இந்த ஆவணம் வெளியிடப்பட்டு இக்கட்டான சூழலிலும் இனப்பணிகளுக்கான முதன்மையான பணியை வலியுறுத்தியது.

இந்த செயல்பாடுகள் இனச் சிறுபான்மை சமூகங்களுக்கும் செம்படைக்கும் இடையிலான பிணைப்பை வலுப்படுத்தியது. அத்துடன், வடக்கு ‘காங்’ (Kang) பகுதியின் திபெத்தியப் பகுதிகள் வழியாக ‘செம்படை நான்காவது முன்னணி ராணுவம்’ (Red Fourth Front Army) வெற்றிகரமாகக் கடந்து செல்வதற்கும், வடமேற்குப் பகுதிக்கு மறுசீரமைப்புப் பணிக்காகச் செல்லும் அதன் மூலோபாய இலக்கை அடைவதற்கும் சாதகமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

மே 29, 1936 அன்று, செம்படையின் நான்காவது முன்னணி ராணுவத்தின் அரசியல் பிரிவு, “ஃபான் (Fan) மக்கள் தொடர்பான இனக் கொள்கைக்கான வரைவுத் திட்டம் என்ற ஆவணத்தை வெளியிட்டது. கட்சிப் பிரிவுகளின் விவாதத்திற்காகவும், ஓரளவுக்கு உயர் கல்வி பெற்ற கட்சித் தொண்டர்களைக் கருத்தில் கொண்டும் உருவாக்கப்பட்ட இவ்வாவணம், இனப் பணிகள் குறித்த கோட்பாட்டு ரீதியான விளக்கங்களை வழங்கியது. இதன் உள்ளடக்கங்கள் கீழ்கண்ட அடிப்படையில் அமைந்திருந்தன. இனப் பணிகளின் கோட்பாட்டு முக்கியத்துவத்தை மீண்டும் வலியுறுத்தியது. திபெத்தியப் பகுதிகளின் பண்புகள் மற்றும் சமூக வளர்ச்சி நிலைகளை ஆய்வு செய்து, அவற்றை கட்சியின் இனக் கொள்கைகளுக்கான அடிப்படை ஆதாரமாக முன்னிலைப்படுத்தல். ஏகாதிபத்தியவாதிகள் மற்றும் குவோமின்டாங் (Kuomintang) போர்வீரர்களால் (warlords) பின்பற்றப்பட்ட இனப் பாகுபாடு மற்றும் ஒடுக்குமுறை கொள்கைகளை அம்பலப்படுத்துவது. இனச் சிறுபான்மைப் பகுதியில் உன்ன மேல்தட்டுப் பிரிவினருடன் கூட்டு முன்னணியாகச் செயல்படுவதன் முக்கியத்துவத்தை உறுதிப்படுத்துதல். (எ.கா., பரந்த இனச் சிறுபான்மை மக்களுடன் தொடர்புகொள்வதற்கான பாலங்களாக துசி மற்றும் லாமாக்களைப் பயன்படுத்துவதற்கு முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கப்பட்டது).

மக்களின் வாழ்வாதாரம் குறித்து, நிலப் பகிர்வு, தானியம், கால்நடைத் தீவனம் ஆகியவற்றைக் கொள்முதல் செய்வதற்கான நடைமுறை மாதிரிகளையும், கட்டாய உழைப்பு முறையை ஒழித்தல், கைவினைஞர்களின் நலன்களைப் பாதுகாத்தல் போன்ற நடவடிக்கைகளையும் இவ்வாவணம் ஆக்கப்பூர்வமாக முன்மொழிந்தது. குறிப்பிடத்தக்க வகையில், இப்பகுதிகளில் உள்ள “பிற இனச் சிறுபான்மையினர்” பற்றி முதன்முறையாக இவ்வாவணம் குறிப்பிட்டது; ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட குடும்பங்களைக் கொண்ட குழுக்களுக்குத் தன்னாட்சி மாவட்டங்கள் மற்றும் குழுக்களை அமைப்பதை இது ஆதரித்தது. மேலும், பரவலாக வசிக்கும் சிறுபான்மையினரின் பிரதிநிதிகள், அவர்களின் மக்கள் தொகை விகிதாச்சாரத்தின் அடிப்படையில் உள்ளூர் போபா (Boba) நிர்வாகங்களில் இணையத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டும் என்றும் முன்மொழிந்தது.

இது நடைமுறையில், சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் இனக் கொள்கைகளுக்குள் ‘பிராந்திய இனத் தன்னாட்சி’ (regional ethnic autonomy) என்ற கருத்தாக்கத்தின் ஆரம்பகால வடிவமாக அமைந்தது. அந்த “வரைவுத் திட்டத்தில்” (Outline) விவரிக்கப்பட்ட இனக் கொள்கை ஒப்பீட்டளவில் விரிவானதாக இருந்தது. திபெத்தியப் பகுதிகளில் ‘செம்படை நான்காம் முன்னணி இராணுவம்’ (Red Fourth Front Army) ஓராண்டுக்கும் மேலாகச் செயல்பட்ட பிறகுதான், உள்ளூர் யதார்த்தங்கள் மற்றும் இன விவகாரங்கள் சார்ந்த நடைமுறை அனுபவங்களிலிருந்து பெறப்பட்ட பாடங்களின் அடிப்படையில் இது உருவாக்கப்பட்டது. ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்புக்கு எதிரான எதிர்ப்புப் போரின் சூழலில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களுக்கு ஏற்ப இது சரியான நேரத்தில் மாற்றியமைக்கப்பட்டது. இன விவகாரங்களை முன்னெடுத்துச் செல்வதிலும், இரண்டு இராணுவங்களையும் ஒன்றிணைத்து வடக்கே அணிவகுத்துச் செல்லும் மூலோபாய இலக்கை அடைவதிலும் சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பிற்கால முயற்சிகளில் இந்தக் கொள்கை முக்கிய பங்காற்றியது.

 

அ.பாக்கியம்

91 மார்க்சிய இன கோட்பாட்டை சீனமயமாக்குதல்- அ.பாக்கியம்

 

19 ஆம் நூற்றாண்டில் காரல் மார்க்ஸ், ஏங்கல்ஸ்  ஆகிய இருவராலும் நிறுவப்பட்ட தேசிய இன கோட்பாடு ஒரு அறிவியல் ரீதியான கோட்பாடு ஆகும். தேசிய இனங்களின் சமத்துவத்தையும் ஒற்றுமையும் இந்த கோட்பாடு ஆதரித்தது. அதே நேரத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட தேசங்களை, தேசிய சுதந்திரம் மற்றும் விடுதலையை நோக்கி வழிநடத்தவும் இந்த கோட்பாடு வழிவகுத்தது. தேசிய இனப் பிரச்சனைகளை தீர்ப்பதற்கும் தேசிய உறவுகளை ஒருங்கிணைப்பதற்கும் தேசத்தின் வளர்ச்சியை பின் தொடர்வதற்கும் அனைத்து தேசிய இனங்கள் இடையே பொதுவான செழிப்பை வளர்ப்பதற்கும் இந்த கோட்பாடு வழிகாட்டியாக அமைந்துள்ளது. மார்க்சியர்களின் இந்த கோட்பாட்டை 20 ஆம் நூற்றாண்டில் லெனினும்,  ஸ்டாலினும் குறிப்பாக  ரஷ்ய புரட்சியின் காலகட்டத்தில், குறிப்பிட்ட யதார்த்தங்களின் அடிப்படையில், மார்க்சிய தேசிய இன கோட்பாட்டை நடைமுறைப்படுத்தி செம்மைப்படுத்தினார்கள். சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும், சீன மக்களும் மார்க்சிய கோட்பாட்டை ஏற்றுக் கொண்டனர்.

இதன் மூலம் தேசிய இனப் பிரச்சனைகளை புரிந்து கொள்வதற்கும் தீர்ப்பதற்கும் வழிகாட்டும் சித்தாந்தமாக மார்க்சிய தேசிய கோட்பாட்டை மாற்றினர்.  எந்த ஒரு கோட்பாடும் உலகளாவிய ரீதியில் அனைவருக்கும் பொருந்தக்கூடியது அல்ல என்பது சமூக அறிவியலாகும். இதன் அடிப்படையில் ஆரம்பத்தில் சீனாவிற்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட மார்க்சிய தேசிய இன கோட்பாடு சீனாவின் தேசிய நிலைமைகளுடனும், தேசிய இன பிரச்சனைகளின் உண்மையான சூழ்நிலையுடன் முழுமையாக பொருந்தவில்லை. எனவே, தேசிய இனங்கள் குறித்த மார்க்சிய கோட்பாட்டை தேசியப் பிரச்சனைகளின் எதார்த்தங்களுடன், உண்மையாக ஒருங்கிணைப்பதன் மூலமே, மார்க்சியே தேசிய இன கோட்பாட்டை வலுப்படுத்தி வளர்க்க முடியும் என்ற முடிவுக்கு  சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சி வந்தது.

சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கு அந்த நாட்டின் தேசிய இனப் பிரச்சனைகளை புரிந்து கொள்வதற்கு மிகப்பெரிய களமாக செம்படையின் நீண்ட அணிவகுப்பு அமைந்தது. சீனாவில் சிறுபான்மை தேசிய இனங்களைப் பற்றி அறிந்து கொள்வது மட்டுமல்ல, தேசிய இனக் கொள்கையை உருவாக்குவதற்கும் செம்படையின் நீண்ட அணிவகுப்பு அனுபவ அறிவை கொடுத்தது. அந்த அளவிற்கு செம்படையின் நீண்ட அணிவகுப்பு ஊடுருவி சென்று மக்களை வென்றெடுத்தது. அதைப் பற்றிய சில வரிகளுடன் தேசிய இனக் கொள்கை சீனமயமாக்குதல் பற்றி அறிந்து கொள்ளலாம்.

சிவப்பு இராணுவத்தின் நீண்ட அணிவகுப்பின் அவசியம்

1930 முதல் 1934 வரை, குவோமின்டாங் படைகள் செம்படைக்கு எதிராக ஐந்து முறை பெரும் தாக்குதலை நடத்தினார்கள். முதல் நான்கு முறை தாக்குதல்களை செம்படை, திறமையான கெரில்லா (guerrilla) தந்திரோபாயங்களைப் பயன்படுத்தி வெற்றிகரமாக முறியடித்தது. இருப்பினும், அக்டோபர் 1933 இல் தொடங்கிய ஐந்தாவது தாக்குதல் முற்றிலும் மாறுபட்டதாக அமைந்தது. குவோமின்டாங் தலைவர் சியாங் கை-ஷேக் (Chiang Kai-shek) சுமார் 700,000 வீரர்களை திரட்டி, முற்றுகை அரண்கள் (blockhouses) அமைத்து முன்னேறும் “ஆக்கிரமிப்பு உத்தியை” (encirclement strategy) பின்பற்றினார். இந்த உத்தி, செம்படையின் பகுதிகளுக்கு அனுப்பப்படும் அனைத்து அத்தியாவசிய மற்றும் ஆயுத விநியோகங்களையும் துண்டித்தது.

மேலும், செம்படையின் தலைமையில் இருந்த பவோ கு (Bo Gu) மற்றும் காமின்டேர்ன் (கம்யூனிஸ்ட் அகிலம்) ஆலோசகர் ஒட்டோ பிரவுன் (Otto Braun) ஆகியோர், முன்பு வெற்றி தந்த கெரில்லா உத்திகளை கைவிட்டு, நிலையான போர் உத்தியை (positional warfare) தேர்வு செய்தனர். இந்த தவறான முடிவு பேரழிவை ஏற்படுத்தியது. 1934-ன் முற்பகுதியில், செம்படைக்கு பெரும் உயிரிழப்புகள் ஏற்பட்டன. அது முற்றிலும் நொறுக்கப்படும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டது. 1934 செப்டம்பரில், குவோமின்டாங் படைகள் செம்படையின் தலைமையக மான ருஜின் (Ruijin) நகரத்தை நெருங்கியதும், கம்யூனிஸ்ட் தலைமை ஒரு கடினமான முடிவை எடுக்க வேண்டிய தாயிற்று.  அங்கேயே தங்கி அழிவதா, அல்லது எதிரிகளின் சுற்றிவளைப்பை உடைத்து வெளியேறுவதா? அவர்கள், உத்திக் கால்வாட்டத்தை (strategic retreat) மேற்கொள்ள முடிவு செய்தனர். இதன் மூலம் மற்ற செம்படை பிரிவுகளுடன் இணைந்து, அழிவிலிருந்து தப்பிக்கத் திட்டமிட்டனர்.

இந்த முடிவின் பேரில், 1934 அக்டோபர் மத்தியில், சுமார் 85,000 வீரர்கள் மற்றும் 15,000 அதிகாரிகளுடன் நீண்ட அணிவகுப்பு தொடங்கியது. நான்கு முக்கிய செம்படைப் படைகளும் இணைந்து சுமார் 2,00,000 பேர் வரை இந்த அணிவகுப்பில் பங்கேற்றிருக்கலாம் என்று மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இவர்களில் 60,000 பேருக்கும் குறைவானவர்களே உயிருடன் யானானை அடைந்ததாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. முதல் படைப்பிரிவில் 86000 வீரர்களில் 8000 பேர் மட்டுமே உயிருடன் வந்தனர். மற்றொரு மதிப்பீட்டின் படி, மூன்றில் இரண்டு பங்கு வீரர்கள் இந்தப் பயணத்தில் உயிரிழந்தனர் அல்லது காணாமல் போயினர். அக்டோபர் 1934 முதல் அக்டோபர் 1936 வரை, சுமார் இரண்டு ஆண்டுகள் நீடித்தது. செம்படையின் நீண்ட அணிவகுப்பு நிகழ்வு மொத்தம் இரண்டு ஆண்டுகள் நடந்தது என்பதை அதிகாரப்பூர்வ வரலாற்றுப் பதிவுகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன

இரு ஆண்டுகள் என்பது ஒட்டுமொத்த படைகளின் கூட்டு நடவடிக்கைக்கான கால அளவு. இதில் முதன்மைப் படையான மத்திய செம்படை (Central Red Army) சுமார் ஓராண்டு காலம் (1934 அக்டோபர் – 1935 அக்டோபர்) பயணித்து, ஷாங்க்சி (Shaanxi) மாகாணத்தில் முதலில் தங்குமிடம் அடைந்தது.  இரு ஆண்டுக் காலத்தில் பல்வேறு செம்படைப் பிரிவுகள் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் பயணத்தை மேற்கொண்டன. இந்த நான்கு முக்கிய படைப்பிரிவுகளும் (First, Second, Fourth Front Armies மற்றும் 25th Army Corps) 1936 அக்டோபரில் கான்சு (Gansu) மாகாணத்தில் ஒன்றிணைந்ததையே அணிவகுப்பின் முடிவாகக் கருதப்படுகிறது. சீன கம்யூனிஸ்டுகளின் சுமார் 12,500 கி.மீ. வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பயணமாகும் இது.

செம்படைகள் 18 மலைத்தொடர்களையும், 24 ஆறுகளையும் கடந்து வடமேற்கு மாகாணமான ஷான்சியை அடைந்தன. இந்த நீண்ட பயணத்தின் வீரச்செயல், பல இளம் சீனர்களைப் படையில் சேரத் தூண்டியது. மொத்தத்தில் இந்தப் பயணத்தில் 380 க்கும் மேற்பட்ட சிறிய மற்றும் பெரிய போர்கள் நடந்தன. இந்த அணிவகுப்பு மிகக் கடுமையான இயற்கைச் சூழல்களுக்கு மத்தியில் நடைபெற்றது. பனி மூடிய மலைகள் (எ.கா: ஜியாஜின் மலை), ஆழமான ஆறுகள், மற்றும் ஆபத்தான சதுப்பு நிலங்கள் (மார்ஷஸ்) வழியாக அவர்கள் பயணிக்க வேண்டியிருந்தது. இவற்றுடன், குவோமின்டாங் படைகளின் இடைவிடாத தாக்குதல்களையும் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது

இது வெறும் தப்பிக்கும் பயணமல்ல. ஒவ்வொரு அடியும் எதிரிகளின் (குவோமின்டாங் படைகள்) தாக்குதலுக்கு மத்தியில், முற்றுகையை உடைத்து முன்னேறும் ஒரு இராணுவ நடவடிக்கையாகும். குவோமின்டாங்கின் அழிவு தாக்குதலில் இருந்து சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் (CPC) மையப் படையைக் காப்பாற்றியது இதுவே. இல்லையென்றால், அந்தக் கட்சியே அழிந்திருக்கும். பல்வேறு இடங்களிலிருந்து வந்த செம்படை பிரிவுகள் இந்தப் பயணத்தின் இறுதியில் ஒன்றிணைந்தன. இது ஒரு ஒருங்கிணைந்த தேசிய இராணுவத்திற்கான அடித்தளத்தை உருவாக்கியது. இந்தப் பயணத்தின் வழியாக, கம்யூனிச கொள்கைகள் சீனாவின் கிராமப்புறங்களில் பரவின, உள்ளூர் மக்களின் ஆதரவைப் பெற்றது.

மனித உறுதியின் சிகரம் ‘செம்படை ஆவி’ (Red Army Spirit)

கம்யூனிச இராணுவ வரலாற்றின் மாபெரும் காவிய நிகழ்வுகளில் ஒன்று செம்படையின் நீண்ட அணிவகுப்பு. மேற்கத்திய வரலாற்றா சிரியர்களும், இந்த நிகழ்வை பண்டைய கிரேக்கரின் ‘எனியாஸின் பயணம்’ அல்லது ‘ஹானிபாலின் ஆல்ப்ஸ் மலைக் கடப்பு’ போன்ற உலக வரலாற்று காவியங்களுடன் ஒப்பிட்டுள்ளனர். எனியாஸின் பயணம் (Aeneas’ Journey) தனது அழிந்துபோன தாய்நாடான டிராயை விட்டு வெளியேறி, இத்தாலியில் ஒரு புதிய இராச்சியத்தை நிறுவும் இவரது பயணம். ஒரு தேசத்தின் அஸ்திவாரத்திற்கான காவிய முயற்சியாகும். இது இலக்கை அடைவதற்கான நீண்ட, துன்பமான பயணத்தின் பாரம்பரியத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. ஆனால், வரலாற்று ஆதாரமற்ற புராணக் காவியத்தின் அடிப்படையில் அமைந்த பயணம் இது. ஹானிபாலின் ஆல்ப்ஸ் மலைக் கடப்பு (Hannibal’s Crossing of the Alps) இது கிமு 218 ஆம் ஆண்டில், இரண்டாம் பியூனிக் போரின் போது, கார்தேஜ் தளபதி ஹானிபால் தனது போர் யானைகள் உட்பட ஒரு பெரிய படையுடன் ஆல்ப்ஸ் மலைத்தொடரைக் கடந்த வரலாற்று நிகழ்வாகும். இது 15 நாட்கள் நடைபெற்றது. பனிப்புயல், பகைவர் தாக்குதல், கடும் குளிர் உள்ளிட்ட பல தடைகளை மீறிய இந்த இராணுவ நடவடிக்கை, அது நிகழ்த்தப்பட்ட துணிச்சல் மற்றும் தளவாடத் திறனின் காரணமாக பிரபலமானது.

செம்படையின் நீண்ட அணிவகுப்பு இதுவரை இல்லாத அளவிற்கு ஒரு வரலாற்று காவியமாக அறியப்படுவதற்கு பலகாரணங்கள் உள்ளது.

·         செம்படையின் நீண்ட அணிவகுப்பு (லாங் மார்ச்) உலக வரலாற்றிலேயே மிக முக்கியமான இராணுவ நிகழ்வுகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. இது வெறும் ஒரு பின்வாங்கல் அல்ல; மாறாக, மனித சகிப்புத்தன்மை, தியாகம், மற்றும் உறுதிப்பாடு ஆகியவற்றின் உச்சகட்ட வெளிப்பாடாக இது விளங்குகிறது. சாத்தியமற்றதை சாத்தியமாக்கிய   மாபெரும் சவாலை சந்தித்தது.

 

·         தோராயமாக 12,500 கிலோமீட்டர் (பெய்ஜிங்கிலிருந்து லண்டனுக்கான தூரத்திற்குச் சமம்) அணிவகுப்பு.

·         கொடூரமான நிலப்பரப்பில், பனி மூடிய மலைகள், கொசு நிறைந்த சதுப்பு நிலங்கள், மற்றும் ஆழமான ஆறுகள் என உயிருக்கு ஆபத்தான இடங்களைக் கடந்தனர்.

·         ஏராளமான எதிரிப் படைகளின் தாக்குதலையும், வான் தாக்குதலையும் சமாளித்தனர். ஒவ்வொரு 72 மணி நேரத்திற்கும் ஒரு முறை போரில் ஈடுபட்டதாக கணக்கிடப்பட்டுள்ளது.

·         புறக்கணிக்க முடியாத மிகப் பெரிய அளவிலான உயிரிழப்புகள் இருந்தபோதிலும், இந்தப் பயணம் தொடர்ந்தது.

·         உணவு, ஆயுதப் பற்றாக்குறை மிகக் கடுமையாக இருந்தது. பசியைப் போக்க, புல்லால் செய்யப்பட்ட காலணிகள், மாட்டுத் தோல் பெல்ட்கள் வரை வேகவைத்துச் சாப்பிட்டனர்.

·         பல தளபதிகள் உயிர் துறந்தனர். மாவோவின் சகோதரர் உட்பட பலர், பிரதான படை பின்வாங்க உதவும் பொருட்டு பின்புற காவலில் போராடி உயிர் நீத்தனர்.

·         பனி மூடிய மலையில் கால் விரல்கள் உறைந்து போக, அவற்றையே கோடரியால் வெட்டியெறிந்த வீராங்கனை ஒருவரின் கதை, செம்படையின் மன உறுதியை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

·         இந்த பயணத்தின் போதுதான் மாவோ சேதுங், கடுமையான சவால்களுக்கு மத்தியிலும் தனது தலைமைப் பண்புகளையும், உறுதியையும் நிரூபித்து, கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைவராக தனது நிலையை உறுதிப்படுத்தினார்.

 

·         பலத்த இழப்புகளுக்கு மிடையிலும் உயிர் பிழைத்து வடக்கே சென்றடைந்த இந்தப் படையே, பின்னர் சீன மக்கள் விடுதலைப் படையாக (PLA) உருவெடுத்து.  சீனாவின் எதிர்காலத்தை வடிவமைத்தது.

·         இந்த வரலாற்று நிகழ்வு, உலக அளவில் “100 Events that Changed the World” (உலகை மாற்றிய 100 நிகழ்வுகள்) பட்டியலில் இடம் பெற்றுள்ளது.

·         இந்தக் காரணங்களால்தான், செம்படையின் நீண்ட அணிவகுப்பு வெறும் ஒரு இராணுவ நடவடிக்கையாகப் பார்க்கப்படாமல், மனித சகிப்புத்தன்மையின் ஒரு உலகளாவிய காவியமாக போற்றப்படுகிறது.

·         நீண்ட அணிவகுப்பு என்பது சீனாவின் உள்நாட்டுப் போரில் ஒரு திருப்புமுனையாகும் என்பதையும், அது ஒரு தோல்வியின் இறுதிப் புள்ளியாக இல்லாமல், வெற்றியின் ஆரம்பப் புள்ளியாக அமைந்தது என்பதையும் உணர்த்துகிறது.

உண்மையை யதார்த்தத்திலிருந்து தேடுதல்

செம்படை வீரர்கள் துயரக் கடலில் நீந்திய பொழுதுதான், வறுமையிலும் ஒடுக்கு முறைகளும் வாடிக்கிடந்த இனச் சிறுபான்மை மக்களை அணி திரட்டுவதற்காகவும் சீனாவின் இனச் சிறுபான்மை மக்களை குறித்த கொள்கை உருவாக்குவதற்குமான செயலில் ஈடுபட்டார்கள். எத்தகைய களம் அவர்களை உருவாக்கி இருக்கிறது என்பதை அறிய முடியும். நீண்ட அணிவகுப்பின் போது, சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (CPC) முதன்முறையாக மார்க்சிய இனக் கோட்பாட்டைச் சீனாவின் குறிப்பிட்ட தேசியச் சூழல், இனப் பிரச்சினைகளின் யதார்த்தங்களுடன் ஒருங்கிணைத்தது. இக்காலகட்டத்தில், கட்சியின் இனக் கோட்பாடுகள் “கொள்கை இறுக்கம்” (dogmatism) என்பதிலிருந்து “உண்மையை யதார்த்தத்தி லிருந்து தேடுதல்” (seeking truth from facts) என்பதை நோக்கி மாற்றமடைந்தது. இது மார்க்சிய இனக் கோட்பாட்டை இயந்திரத் தனமாகப் பின்பற்றுவதிலிருந்து, அதைச் சீனாவின் உண்மையான சூழலுடன் ஒருங்கிணைக்கும் நிலைக்கு மாறியதைக் குறிக்கிறது.

வர்க்க உறவுகளின் முரண்பாடு மற்றும் ஒத்திசைவு அம்சங்களுக்கு இடையிலான இயங்கியல் ஒற்றுமை குறித்த விளக்கத்தின் அடிப்படையில், சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தனது ஐக்கிய முன்னணி கொள்கையின் இலக்குகளைச் சரியான நேரத்தில் மாற்றியமைத்தது. ஒற்றுமை மற்றும் போராட்டம் ஆகிய இரண்டையும் உள்ளடக்கிய கொள்கையைக் கடைப்பிடித்தது. இதன் அடிப்படையில் இன மற்றும் மத வட்டாரங்களில் உள்ள உயர்மட்டப் பிரமுகர்களுடன் அது கூட்டணி அமைத்தது. மார்க்சியப் பொருள்முதல்வாத இயங்கியலின் உண்மையை அனுபவபூர்வமாக உறுதிப்படுத்தியது. நீண்ட அணிவகுப்பு, உள்நாட்டு இனச் சிறுபான்மையினர் குறித்த கட்சி மற்றும் செம்படையின் (Red Army) புரிதலை ஆழப்படுத்தியது. ஒரு ஒருங்கிணைந்த பல-இன அரசாகத் திகழும் நாட்டின் தேசிய யதார்த்தம் குறித்த புரிதலை, வெறும் புலன்சார் அறிவிலிருந்து (perceptual knowledge) பகுத்தறிவு சார்ந்த புரிதலுக்கு (rational understanding) உயர்த்த சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கு இது வழிவகுத்தது.

செம்படையின் நீண்ட அணிவகுப்பிற்கு முன்புவரை, சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தனது புரட்சிகர பணிகளை முக்கியமாக ஹான் இன சீன மக்கள் வாழ்ந்த பகுதிகளில்தான் மேற்கொண்டது சிறுபான்மை இன மக்கள் வாழ்ந்த பகுதிகளில் பணியாற்றிய நடைமுறை அனுபவம் மிகவும் குறைவாகவே இருந்தது. இதனால் கட்சியின் ஆரம்பகால திட்டங்களும் கொள்கைகளும் மார்க்சிய சித்தாந்தத்தினை விளக்குவதற்கு உள்ளேயே அடைபட்டு கிடந்தது. அனுபவப் பூர்வமான பரிசோதனைகள் இல்லாமல் கோட்பாட்டை பற்றிய எளிய முறையிலான விளக்கங்கள் மட்டுமே கொடுக்கப்பட்டிருந்தன.

செம்படையின் நீண்ட அணிவகுப்பின் போது, ​​சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மியாவோ, யி, திபெத்தியன் மற்றும் ஹுய் உள்ளிட்ட 13 இன சிறுபான்மை பகுதிகளில் செம்படையை வழிநடத்தியது. மேலும் மார்க்சிய தேசியக் கோட்பாட்டின் சீனமயமாக்கல் கோட்பாட்டின் ஆரம்ப கட்ட ஆய்வை இங்குதான் மேற்கொண்டது. அந்தப் பயணத்தின் போது, சிறுபான்மை இனக் குழுக்களின் குறிப்பிட்ட யதார்த்தங்களையும் புரட்சிகரப் போராட்டத்தின் நடைமுறைத் தேவைகளையும் கருத்தில் கொண்டு, சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தொடர்ச்சியான ஆவணங்களையும் பிரகடனங்களையும் உருவாக்கி வெளியிட்டது.

90 இருபதாம் நூற்றாண்டின் தேசிய இனப் பிரச்சனைகளும் மார்க்சிய அணுகுமுறையும்

அ.பாக்கியம்

காரல் மார்க்சும் பிரெட்ரிக் எங்கெல்சும் தேசிய இனப் பிரச்சனைகள் முதலாளித்துவம் மற்றும் ஏகாதிபத்தியத்தின் வீழ்ச்சியுடன் தேசிய உணர்வுகளும் தானாகவே மங்கி வீழ்ந்துவிடும் என்றும், பாட்டாளி வர்க்கத்தின் சர்வதேச ஒற்றுமை முன்னுக்கு வரும் என்றும் நம்பினார்கள். இந்தக் கண்ணோட்டத்தின் அடிப்படையில் தேசிய இன பிரச்சனை ஒரு துணைப் பிரச்சனையாக (secondary) பார்க்கப்பட்டது. தேசியவாதம் ஒரு வரலாற்று சக்தியாக குறையும் என்ற செவ்வியல் பார்வை இருந்தது என்பதை குறைத்து மதிப்பிட முடியாது. இந்த கண்ணோட்டத்தில் தான் தேசியவாதம் முதலாளித்துவ எழுச்சியுடன் பிணைக்கப்பட்ட ஒரு நிகழ்வாக கருதப்பட்டது. அது சந்தைகளை ஒன்றிணைத்து அரசு அதிகாரத்தை வலுப்படுத்த உதவியது என்பது உண்மைதான்.

ஆனால் இறுதியில் அதை உருவாக்கிய முறைமையுடன் மறைந்து விடும் என்றும் கருதப்பட்டது. கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கையில்” பாட்டாளிகள் மற்றும் கம்யூனிஸ்டுகள்” (Proletarians and Communists) என்ற பகுதியில் (Communist Manifesto) பாட்டாளி வர்க்க ஒற்றுமை “தேசிய பிரிவினைகளையும் பகைமைகளையும்” மறையச் செய்யும் என்று வாதிட்டது. “தேசிய வேறுபாடுகளும், மக்களிடையேயான பகைமைகளும், ஒவ்வொரு நாளும் மேலும் மேலும் மறைந்து வருகின்றன… பாட்டாளி வர்க்கத்தின் ஆதிக்கம் அவற்றை இன்னும் வேகமாக மறையச் செய்யும்.” என்று மதிப்பீடு செய்யப்பட்டுள்ளது. இவை ஒரு சிக்கலான நீண்டகால நிகழ்வு என்பதை ஏற்கனவே காரல் மார்க்ஸுசும் பிரெட்ரிக் எங்கெல்சும் கணித்திருந்தார்கள்.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் வரலாற்று அனுபவம் தேசிய வாதத்திற்கான காலத்தின் தேவையை நீட்டித்தது. தேசியவாதம் ஒரு மீள்தன்மை மற்றும் திரட்டும் சக்தியை கொண்டுள்ளது என்பதை உறுதிப்படுத்தியது. குறிப்பாக முதல் உலகப்போர் தேசியவாதத்தின் முக்கியமான திருப்புமுனையாக அமைந்தது. பாட்டாளி வர்க்கம் பெரும்பாலும் அவர்கள் சார்ந்து இருந்த தத்தமது தேசிய அரசுகளின் பின்னால் திரண்டு நின்று யுத்தத்தை ஆதரிக்கும் நிலை ஏற்பட்டது. சர்வதேச பாட்டாளி வர்க்க ஒற்றுமை மேலோங்கும் என்ற நம்பிக்கை இருந்த காலத்தில், இந்த நிகழ்வு புதிய அணுகுமுறைகளுக்கான சிந்தனைகளை முன்வைத்தது. இந்தப் பின்னணியில்தான் தோழர் லெனின் அவர்களும், ஜோசப் ஸ்டாலின் அவர்களும் தேசிய இனப் பிரச்சனைகளை எதிர்கொண்டார்கள்.

லெனினும் ஸ்டாலினும் தேசிய இனப் பிரச்சனைகளும்

லெனினும் ஸ்டாலினும் காரல் மார்க்ஸ் பிரெட்ரிக் எங்கெல்ஸ் இருவரின் தேசிய இன கோட்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டு அவற்றை இருபதாம் நூற்றாண்டின் ரஷ்ய பேரரசு மற்றும் சோவியத் ஒன்றியத்தின் பன்முக இன சூழலுக்கு (multi ethnic context) ஏற்ப பொருத்தினார்கள். சோவியத் புரட்சி காலத்தில் தேசிய இனப் பிரச்சனை என்பது மையப் பிரச்சினையாக உருவெடுத்தது. பல நாடுகளில் விடுதலைப் போராட்டங்கள் காலனித்துவத்தை எதிர்த்து நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. அமெரிக்கா, கனடா, ஆஸ்திரேலியா போன்ற நாடுகள் பூர்வ குடி மக்களை நாகரீகம் மற்றவர்கள் என்ற முறையில் வேட்டையாடினார்கள். இந்த காலகட்டத்தில் சோவியத் புரட்சி காலத்தில் உருவான தேசிய இனப் பிரச்சனைகளை லெனினும் போல்ஷ்விக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் நடைமுறை அடிப்படையிலும், நிர்வாக அடிப்படையிலும் தீர்வுகாண முயன்றனர். தந்திரோஉபாய அடிப்படையில் அனுகினார்கள் என்றாலும் பாட்டாளி வர்க்க கண்ணோட்டத்தின் அடிப்படையில்தான் அமைந்தது.

விளாதிமிர் லெனின், ஜோசப் ஸ்டாலின் ஆகிய இருவர்களின் பங்களிப்பை முக்கியமான நான்கு புள்ளிகளில் புரிந்து கொள்ளலாம்:

1 தேசிய சுயநிர்ணய உரிமை (Right to Self-Determination)- மிக முக்கியமான பங்களிப்பு ஆகும். அனைத்து தேசங்களுக்கும் உரிமை வழங்குவது. பிரிந்து செல்லும் உரிமை (right to secession) உட்பட, அனைத்து தேசங்களுக்கும் சுயநிர்ணய உரிமை உண்டு என்று லெனின் அறிவித்தார். இது மிகவும் தீவிரமான ஒரு நிலைப்பாடு. ஏனென்றால், ரஷ்ய பேரரசில் ஏராளமான ஒடுக்கப்பட்ட இனக்குழுக்கள் இருந்தன. பேரரசில் பல இனக்குழுக்கள் ஒடுக்கப்பட்ட போதிலும், சில குழுக்கள் குறிப்பாக கடுமையான கொள்கைகளை எதிர்கொண்டன.

யூதர்கள் மிகக் கடுமையான ஒடுக்குமுறைகளுக்கு உள்ளானவர்கள். 1914-ல், ரஷ்ய தொழிலாளர் கட்சி, யூதர்கள் மீதான அனைத்து கட்டுப்பாடுகளையும் நீக்கக் கோரி சட்ட மசோதாவை தாக்கல் செய்தது. 1914 வரை யூதர்கள் வாழ்விடம், தொழில், கல்வி போன்ற அனைத்திலும் கட்டுப்பாடுகளை சந்தித்தனர் வோல்கா பகுதி, கிரிமியா, காக்கேசியா, மத்திய ஆசியா போன்ற பகுதிகளைச் சேர்ந்த தாதர்கள், பாஷ்கிர்கள் போன்ற முஸ்லீம் இனக்குழுக்கள் பல்வேறு இன்னல்களைச் சந்தித்தனர். போலந்து, பின்லாந்து, உக்ரைன், ஜார்ஜியா போன்ற பகுதிகளைச் சேர்ந்த மக்கள் தங்கள் தனித்துவமான கலாச்சாரம் மற்றும் அரசியல் அடையாளங்களைப் பேணுவதில் சவால்களை எதிர்கொண்டனர்.

குறிப்பாக அலெக்சாண்டர் III (1881-1894) ஆட்சியில், அனைத்து இனக்குழுக்களுக்கும் ரஷ்ய மொழி மற்றும் பழக்கவழக்கங்களை கட்டாயமாக்கும் கொள்கை கடுமையாக்கப்பட்டது. பள்ளிகள், அரசு அலுவலகங்கள் என அனைத்திலும் ரஷ்ய மொழி கட்டாயமாக்கப் பட்டது. “அன்னிய இனத்தவர்” பேரரசின் முழு குடிமக்களாக கருதப்படவில்லை. அவர்களுக்கு தனி சட்டங்கள், கடமைகள், மற்றும் வரம்புகள் இருந்தன. 1860களின் சீர்திருத்தங்களுக்குப் பின்னரும், புதிதாக இணைக்கப்பட்ட பகுதிகளில் வாழ்ந்த இனக்குழுக்களுக்கு சம உரிமைகள் வழங்கப்படவில்லை.

லெனின் அறிவித்த தேசிய சுய நிர்ணய உரிமை என்பது பேரரசின் ஒடுக்கு முறைக்கு எதிரான அணி திரட்டல் மட்டுமல்ல “சுதந்திரமானவர்களின் தன்னார்வ ஒன்றியத்தை” (voluntary union of free nations) உருவாக்குவதே லெனினின் இலக்காக இருந்தது. அதாவது, பிரிந்து செல்லும் உரிமை இருப்பதால், மக்கள் தானாக முன்வந்து ஒன்றிணைவார்கள் என்ற நம்பிக்கை இது. இது மார்க்சியத்தின் “ஒடுக்கப்படுபவை இணைதல்” (unification of the oppressed) என்ற கொள்கைக்கு ஒத்திருந்தது.

2. தேசியப் பிரச்சனையை “வர்க்கப் பிரச்சனையின்” ஒரு பகுதியாக மாற்றும் பணியினை மிகவும் சிறப்பான முறையில் லெனின் செய்தா. முதலாம் உலகப் போர் மற்றும் 1917 புரட்சியின் பின்னணியில், லெனின் இதை ஒரு புதிய மட்டத்திற்கு உயர்த்தினார். தேசியப் பிரச்சனை இனி ஒரு நாட்டின் உள்நாட்டு பிரச்சனை மட்டுமல்ல. அது உலக முதலாளித்துவத்திற்கு (ஏகாதிபத்தியத்திற்கும்) எதிரான பாட்டாளி வர்க்கத்தின் சர்வதேசப் போராட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறியது. ஏகாதிபத்திய நாடுகள் தங்கள் காலனிகளைச் சுரண்டுவது, தேசிய இனப் பிரச்சனைக்கு முதலாளித்துவமே காரணம் என்பதை நிரூபித்தது. தேசிய விடுதலை இயக்கங்கள் (எ.கா., இந்தியா, சீனா, மத்திய கிழக்கு) இனி ஒரு “முதலாளித்துவ ஜனநாயக” பிரச்சனையாக இல்லாமல், உலக சோசலிசப் புரட்சியின் ஒரு அங்கமாக பார்க்கப்பட்டன. இந்தக் கண்ணோட்டம்தான் பின்னாளில் சோவியத் ஒன்றியம் காலனித்துவ எதிர்ப்பு இயக்கங்களுக்கு ஆதரவு அளிக்க வழிகோலியது.

3. தேசிய கலாச்சார தன்னாட்சி (National Cultural Autonomy) – ‘தன்னாட்சி’ மற்றும் ‘கூட்டமைப்பு’ அமைத்தல். புரட்சி வெற்றிபெற்ற பிறகு லெனின் தலைமையிலான அரசு சோவியத் நாட்டின் இனப் பன்முகத் தன்மையை நிர்வகிக்க, நிர்வாக அமைப்புகளை ஏற்படுத்தனார்கள். இவை அனைத்தும் அந்த மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமைகளை பாதுகாக்கும வகையிலேயே முன்னெடுக்கப்பட்டது. இரண்டு நிலைகளை உருவாக்கினார்கள். ஒன்று பிராந்திய தன்னாட்சி முறைகள். மற்றொன்று கூட்டமைப்பு முறைகளாகும்.

பிராந்திய தன்னாட்சி (Territorial Autonomy) ஒரு குறிப்பிட்ட புவியியல் பகுதியில் பெரும்பான்மையாக உள்ள இனத்திற்கு (உ.தா., உக்ரைன், ஜார்ஜியா) தங்கள் மொழி, கலாச்சாரம், உள்ளூர் அரசு ஆகியவற்றில் சுயாட்சி வழங்கப்பட்டது. கூட்டமைப்பு (Federation) இவை அனைத்தும் ஒரு கூட்டமைப்பாக (சோவியத் ஒன்றியம்) இணைக்கப்பட்டன. இதில் ஒவ்வொரு குடியரசிற்கும் (Republic) பிரிந்து செல்லும் உரிமை இருந்தது.

இந்த அமைப்பின் ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தை எடுத்துக் கொண்டால், 20 தன்னாட்சி சோவியத் சோசலிசக் குடியரசுகள் (ASSR) இருந்தன. மொத்தத்தில், சோவியத் யூனியனில் 53 தேசிய-அரசு அமைப்புகள் (national-state entities) இருந்தன, அவை 15 யூனியன் குடியரசுகள் மற்றும் 20 தன்னாட்சி குடியரசுகள்(ASSR), 8 தன்னாட்சி மாகாணங்கள் (Autonomous Oblasts) 10 தன்னாட்சி வட்டாரங்கள் (Autonomous Okrugs) , உள்ளடக்கியிருந்தன. யூத தன்னாட்சி மாகாணம் (Jewish Autonomous Oblast) கபரோவ்ஸ்க் பிரதேசத்தின் கீழும் இருந்தது

4. “தேசியம்” குறித்த ஸ்டாலினின் வரையறை – மிகவும் பிரபலமான கோட்பாட்டு பங்களிப்பாக அமைந்திருந்தது. 1913 இல் ஸ்டாலின் எழுதிய “மார்க்சியமும் தேசியக் கேள்விகளும் ” (Marxism and the National Question) என்ற நூல் இந்தத் துறையில் ஒரு மைல்கல்லாகக் கருதப்படுகிறது. அவர் தேசியத்திற்கு (nation) ஒரு புதிய, உறுதியான வரையறையை வழங்கினார்.

“தேசியம் என்பது ஒரு வரலாற்று ரீதியாக உருவான, நிலையான மக்கள் கூட்டம். இது ஒரு பொதுவான மொழி, ஒரு பொதுவான பிரதேசம், ஒரு பொதுவான பொருளாதார வாழ்க்கை, மற்றும் கலாச்சாரத்தில் வெளிப்படும் ஒரு பொதுவான மனோபாவ ஆகிய நான்கு பண்புகளைக் கொண்டது.” இந்த வரையறை பின்னாளில் உலகெங்கிலும் உள்ள மார்க்சிஸ்டுகளால் பின்பற்றப்பட்டது. இது தேசியத்தை ஒரு புறநிலை, அளவிடக்கூடிய (objective, measurable) விஷயமாக மாற்றியது, அதாவது உணர்வு அல்லது விருப்பத்தை மட்டும் சார்ந்து இல்லாதது.

மார்க்சியத்தின் மிகப்பெரிய சோதனைக் களம்

லெனினும் ஸ்டாலினும் மார்க்சிய தேசியக் கோட்பாட்டை கோட்பாட்டு ரீதியில் பல படிகள் முன்னேற்றினர். குறிப்பாக லெனின், தேசிய ஒடுக்குமுறையை மையப் பிரச்சனையாக உயர்த்தி, அதற்கு எதிரான போராட்டத்தை வர்க்கப் போராட்டத்துடன் இணைத்தார். கீழ்கண்ட எழுத்துக்களில் இவற்றை லெனின் ஆழமாக விவாதித்து உள்ளார்.

1914 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரியில் “தேசங்களின் சுயநிர்ணய உரிமை” (The Right of Nations to Self-Determination) குறித்த இந்தக் கட்டுரையில், சுயநிர்ணய உரிமையை பற்றி விரிவான முறையில் எடுத்துரைக் கிறார். 1915 ஆம் ஆண்டு ஜூலை-ஆகஸ்ட் மாதங்களில் “அமைதி பற்றிய கேள்வி” (The Question of Peace) குறித்த கட்டுரையில் பிரிட்டன், பிரான்ஸ், ரஷ்யா போன்ற பெரும் அதிகாரங்களின் உள்ள சோசலிஸ்டுகள், தாங்ள் அரசு ஆக்கிரமித்துள்ள நாடுகளுக்கு சுதந்திரம் அல்லது விடுதலை கேட்க வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகிறார். 1916 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் “சுயநிர்ணயம் பற்றிய விவாதத்தின் சுருக்கம்” (The Discussion on Self-Determination Summed Up) குறித்து எழுதும்போது ஆதிக்க தேசத்தின் தொழிலாளர்கள், ஒடுக்கப்பட்ட நாடுகள் பிரிந்து செல்வதற்கான சுதந்திரத்தை ஆதரிக்க வேண்டும் என்று இதில் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

சோவியத் வெற்றியும் முரண்பாடுகளும்

இந்த இனக் கொள்கை, “தேசிய வடிவத்தில், சோசலிச உள்ளடக்கத்தில்” (national in form, socialist in content) என்ற புகழ்பெற்ற முழக்கத்தால் வழிநடத்தப்பட்டது. இதன் முதன்மை நோக்கம், இனப் பன்முகத்தன்மையை ஒரு நிர்வாக அமைப்பாகப் பயன்படுத்தி, வெவ்வேறு இனக் குழுக்களுக்கு சுயாட்சியை வழங்குவதன் மூலம் அவர்களை சோவியத் அமைப்புடன் இணைப்பதும், பிரிவினைவாத உணர்வுகளைக் குறைப்பதுமாகும். பேரரசுக் காலத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட சிறுபான்மையினரின் உரிமைகளுக்காக அரசியல் ரீதியிலான ஆதரவை நல்கியது இந்த மக்கள் சோவியத் ஆட்சியை நிலைநிறுத்த பேராதரவு கொடுத்தனர்.

சோவியத் இனக் கொள்கை சில வெற்றிகளைப் பெற்றிருந்தாலும், அதில் பல உள்ளார்ந்த முரண்பாடுகள் இருந்தன. இவையே பின்னர் ஒன்றியத்தின் சிதைவிற்கு வழிவகுத்த முக்கியக் காரணிகளாக அமைந்தன. அரசியலமைப்பு சமத்துவத்தையும், இறையாண் மையையும், பிரிந்து செல்லும் உரிமையையும் வழங்கியிருந்தாலும், நடைமுறையில் ஆட்சி அதிகாரம் முழுமையாக மாஸ்கோவில் குவிக்கப்பட்டிருந்தது. பல முடிவுகள் மேலிருந்து திணிக்கப்பட்டன. இது, தன்னாட்சி என்பது “நிறுவன ரீதியிலானதாக” (institutionalized) இருந்தாலும், “உள்ளடக்கத்தில்” (content) காலியாக இருந்த ஒரு நிலையை உருவாக்கியது.

முறையான படிநிலை தன்னாட்சி என்பது ASSR (தன்னாட்சி குடியரசு), தன்னாட்சி மாகாணங்கள், மற்றும் தன்னாட்சி மாவட்டங்கள் என்று பல நிலைகளில் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. இவற்றுக்கு இடையே பெரும் அதிகார வேறுபாடுகள் இருந்தன. உண்மையான சமத்துவம் அரிதாகவே இருந்தது.

இன அடையாளத்தை வலுப்படுத்துதல் என்பது முரண்பாடாக, இன அடிப்படையிலான நிர்வாக அலகுகளை உருவாக்கியதே, இன அடையாள உணர்வை (ethnic identity) வலுப்படுத்தியது. காலப்போக்கில், இந்த அலகுகளே தேசியவாத இயக்கங்களுக்கான அடித்தளமாக மாறின. 1991-ல் சோவியத் ஒன்றியம் கலைக்கப்பட்டபோது, இதே அலகுகள்தான் 15 புதிய சுதந்திர நாடுகளின் உருவாக்கத்திற்கு அடிப்படையாக அமைந்தன.

சோவியத் ஒன்றியத்தின் இனக் கொள்கையின் மிகப்பெரிய முரண்பாடு இதுதான். இன அடையாளத்தை இறுதியில் அழிக்கும் நோக்கத்திற்காகவே, அதை நிறுவனமயமாக்கி வலுப்படுத்தியது. இது, தேசியங்களை ஒருங்கிணைப்பதற்கு பதிலாக, அவற்றின் பிரிவினைக்கான விதைகளையும் விதைத்தது. 

ஆனால், ஸ்டாலினின் நடைமுறை இந்தக் கோட்பாடுகளுக்கும் சோவியத்தின் பேரரசுவாத நலன்களுக்கும் இடையிலான இடைவெளியை வெளிப்படுத்தியது. இந்த அனுபவம்தான், பின்னர் மாவோ சே துங் முதல் வியட்நாம் மற்றும் கியூபா வரையிலான பல மார்க்சிஸ்டுகளுக்கு ஒரு பாடமாக அமைந்தது – அதாவது, தேசியப் பிரச்சனை என்பது “தந்திரோபாயமான” (tactical) விஷயம் மட்டுமல்ல அது “மூலோபாயமான” (strategic) ஒரு பிரச்சனை, அதை கவனமாகவும் ஜனநாயக முறையிலும் கையாளவேண்டும் என்பதை இது உணர்த்தியது.     அ.பாக்கியம்

89 இனம், இனக்குழு, தேசம் குறித்த மார்க்சிய கண்ணோட்டம்

 

அ.பாக்கியம்

காரல் மார்க்ஸ், ஃபிரெட்ரிக் ஏங்கல்ஸ் இருவரும் மனித சமூகத்தின் வரலாற்று வளர்ச்சிகளைப் பற்றி ஆய்வு செய்தனர். அந்த ஆய்வின் மூலம் மனித சமுதாய வரலாற்று வளர்ச்சியின் விதிகளை கண்டறிந்தனர். மனித குல வரலாற்று வளர்ச்சிப் போக்கில், தேசம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தில் உருவான, அதாவது முதலாளித்து சகாப்தத்தில் உருவான ஒரு அமைப்பாகும். இந்த அமைப்பு மாற்றங்களுக்கு உட்பட்டது. குறிப்பாக தேசம் என்ற அமைப்பு பொருளாதார அரசியல் மற்றும் கலாச்சார காரணிகளின் ஒருங்கிணைப்பால் உருவான ஒரு சமூக வரலாற்று நிகழ்வு ஆகும்.

புராதன காலத்தில் தேசங்கள் என்று உலகில் எங்கும் இல்லை. பண்டைய கிரேக்கம், எகிப்து, சீனா, இந்தியா இவையெல்லாம் ஒரு நாகரிகங்களாக இருந்தனவே தவிர தேசங்களாக இல்லை. கட்டிடக்கலை, இலக்கியம், கலை என வியத்தகு பல அம்சங்கள் பண்டைய காலத்தில் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் அவை தேசங்களாக இருந்ததில்லை. உலகில் எந்த தேசமும் பழமையானவை அல்ல. அவை 19 மற்றும் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் அதாவது முதலாளித்து சமூக அமைப்பின் உருவாக்கமாகும். தேச அரசு (நேஷன் ஸ்டேட்) என்பது இக்காலத்தில் உருவானதுதான்.

கடந்த காலத்தில் மாபெரும் அரசுகளும், சாம்ராஜ்யங்களும் இருந்தனவே அவையும் தேசமாகாத என்ற கேள்வி எழலாம். மௌரியர்கள், முகலாயர்கள், தில்லி சுல்தான்கள், விஜயநகர அரசர்கள், மராத்தியர்கள் இவை அனைத்தும் மிகப்பெரிய அரசை கொண்டு இருந்தாலும் அவை சாம்ராஜ்யங்களாக மட்டுமே இருந்தன. வெவ்வேறு பகுதிகளை படை பலத்தைக் கொண்டு மட்டுமே கப்பம் வசூலித்து ஒருங்கிணைக்கப்பட்டவை ஆகும். தேசம் என்பது அவ்வாறு இணைக்கப்பட முடியாதவை.

தேசத்தின் உண்மைகளும் பொய்களும்

பார்த்தா சாட்டர்ஜி தேசத்தின் உண்மைகளும் பொய்களும் என்ற தனது நூலில் கீழ்க்கண்டவாறு விவாதிக்கிறார். “அசோகரும், அக்பரும் நல்ல அரசர்களாய் இருந்திருக்கலாம். மக்கள் அந்த அரசர்களின் கீழ் மகிழ்ச்சியாக இருந்தார்கள் என்றே கூட வைத்துக்கொள்வோம். ஆனாலும் அசோகரின் சாம்ராஜ்யமோ, அக்பரின் சாம்ராஜ்யமோ வெகுஜன இறையாண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டவை அல்ல. அக்காலத்தில் அதை யாரும் நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியாது. மக்கள் அரசனுக்கு ஆட்பட்டவர்கள். இறையாண்மை என்பது அரசனைச் சார்ந்தது என்றே கருதினார்கள.

வெகுஜன இறையாண்மை என்பது ஒரு நவீனக் கருத்தாக்கம். பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் வட அமெரிக்காவிலும், மேற்கு ஐரோப்பாவிலும் உருவாகி, பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் தென் அமெரிக்காவுக்குப் பரவி，பிறகு இருபதாம் நூற்றாண்டில் ஆசியாவுக்கும், ஆப்பிரிக்காவுக்கும் பரவியது என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள் என்று நிச்சயமாக எனக்குத் தெரியும்.

பிரஞ்சு புரட்சியாளர்கள் 1789 ஆம் ஆண்டு தேசத்தின் பிரதிநிதிகளாகத் தங்களைக் கருதி, நாட்டை ஆள்பவர்கள் பொதுமக்களாக இருக்க வேண்டுமேயன்றி அரசனோ, பிரபுக்களோ அல்ல என்று குரலெழுப்பினார்கள். அரசனின் தலையை அவர்கள் வெட்டினார்கள். ஐரோப்பாவிலிருந்து புலம்பெயர்ந்து வட அமெரிக்காவிலும்，தென்னமெரிக்காவிலும்， பிரிட்டிஷ், ஸ்பானிய காலனிகளில் வாழ்ந்த மக்கள், தாங்கள் வாழ்ந்த நிலப்பகுதிகளைத் தேசங்கள் என்று பிரகடனம் செய்து காலனிய ஆட்சிக்கு எதிராகக் குரலெழுப்பி அத்தேசங்களை மக்கள் குடியரசுகளாக அறிவித்தார்கள். கிழக்கு மற்றும் மத்திய ஐரோப்பாவிலும், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு நெடுகவும் வெவ்வேறு இன மக்கள் தங்களை ஒரு தேசமாகப் பிரகடனம் செய்து, அவர்களுக்கென தனி அரசுக்கு உரிமை கோரினார்கள். வெகுஜன இறையாண்மையைக் கோராமல் தேசம் என்பது சாத்தியமில்லை. ஆதலால், எல்லாத் தேசங்களும் நவீனமானவையே.” (பக்கம் 23)

ஒரு தேசம் உருவாவதற்கு முன்பு இருந்த நிலைமைகள் எவ்வாறு மாற்றம் அடைந்தன என்பதையும் காரல் மார்க்ஸ், ஃபிரெட்ரிக் ஏங்கல்ஸ் இருவரும் ஆய்வு மூலம் அறிந்து கொண்டு விளக்கினார்கள். மார்க்சிய விஞ்ஞான கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் சமூகத்தில் இருக்கின்ற உற்பத்தி சக்திகளின் முன்னேற்றம் தான் அதாவது, உழைப்பு, கருவிகள், தொழில்நுட்பங்கள், மனிதனின் திறமைகள், அறிவியல் அறிவு, போன்றவைதான் ஒரு இனத்தின் தோற்றத்திற்கும், வளர்ச்சிக்கும், அதன் மறை விற்கும் அடிப்படை காரணியாக அமைகிறது என்பதை விளக்கினார்கள். இவற்றை மார்க்சிசத்தின் வரலாற்றுப் பொருள் முதல்வாத அணுகு முறையில் இருந்து நாம் அறிந்து கொள்ள முடியும்.

சமூக அமைப்பின் அடித்தளம்

ஒரு சமூக அமைப்பின் அடித்தளம் என்பது உற்பத்தி சக்திகள் தான். மனிதர்கள் உயிர் வாழ்வதற்கும், தங்கள் தேவைகளை பூர்த்தி செய்வதற்கும் இயற்கையுடன் இடையீடு செய்கிறார்கள். இந்த இடையீட்டின் போது பயன்படுத்தப்படும் கருவிகள், தொழில்நுட்பங்கள், உற்பத்தி திறன்கள் ஆகியவைதான் உற்பத்தி சக்திகள் என்று குறிப்பிடப்படுகின்றன. இதன் மூலம் உற்பத்தியில் ஈடுபடுகிற பொழுது மக்கள் எவ்வாறு உற்பத்தி செய்கிறார்கள் என்பதுதான் உற்பத்தி உறவுகள் ஆகும் என்பதையும், இந்த உற்பத்தி உறவுகள்தான் அவர்களின் சமூக, அரசியல், கலாச்சார, அமைப்புகளையும் தீர்மானிக்கிறது என்பது நிரூபிக்கப்படுகிறது.

எனவே உற்பத்தி சக்திகளின் மாற்றம்தான் சமூக அமைப்பில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகிறது. ஆரம்ப காலத்தில் அல்லது பழங்குடி சமூகத்தில் உற்பத்தி சக்திகள் மிகவும் பின்தங்கிய நிலையிலேயே இருந்தன. வேட்டையாடுதல், மீன்பிடித்தல், அல்லது ஆரம்ப கட்ட விவசாயம் என்ற வகையில்தான் இயற்கையுடனான மக்களின் தலையீடு இருந்தது. அதிலும் ஒரு சிறிய பகுதிகளில்தான் இந்த செயல்பாடு அமைந்தது. இதன் காரணமாக அந்த மக்கள் இரத்த உறவு அடிப்படையில் வாழ்ந்தனர். இது ஒரு இனக்குழு செயல்பாட்டுக்கான வரையறையாக இருந்தது.

தொடர்ந்து மனித தலையீடுகள் மூலம் உற்பத்தி சக்திகள் அதாவது கருவிகள், தொழில்நுட்பங்கள் பயன்படுத்தும் திறன்கள் முன்னேறும் பொழுது இன்னும் குறிப்பாக சொல்லப் போனால் இரும்பு கருவிகள், உழவு செய்யும் முறைகள், கால்நடை வளர்ப்பு போன்ற முன்னேற்றங்கள் ஏற்பட்டது. இதன் மூலம் உபரி உற்பத்தி பொருட்கள் தோன்றியது. இதனால் ஆரம்பத்தில் உடமை வேறுபாடுகள் இம்மக்களிடையே உருவாகி, காலப்போக்கில் வர்க்கங்கள் தோன்றியது. இவைதான் வர்க்க சமுதாயமாக மாறுவதற்கான அடிப்படையாகும். சில அல்லது பல பழங்குடி இனங்கள் ஒன்றிணைந்து பெரிய இனக்குழுக்களாக மாறினார்கள். பின்னர் அது ஒரு நாடாகவும் மாறியது. ஒரு இனக் குழு உருவாவதற்கும், ஒரு நாடு உருவாவதற்கும் உற்பத்தி சக்திகள் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு வளர்ச்சி அடைந்த கட்டத்தின் விளைவாகும் என்பதை நாம் அறிந்து கொள்ள முடியும்.

உற்பத்தி சக்தி வளர்ச்சியும் உறவுகளில் மாற்றமும்

உற்பத்தி சக்திகள் வளர்ச்சியின் காரணமாக அவை இனங்களுக்கு இடையிலான உறவுகளையும் மாற்றி விடுகின்றன. முதலாளித்துவத்தின் எழுச்சியுடன் நீராவி இயந்திரம், மின்சாரம், உலகளாவிய வர்த்தகம் போன்ற உற்பத்தி சக்தியின் வளர்ச்சி பல்வேறு இனங்களை ஒன்றிணைத்து தேசிய சந்தைகளை உருவாக்கியது. அதே நேரத்தில் மற்றொன்றையும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இதே உற்பத்தி சக்திகளின் வளர்ச்சிதான் வெவ்வேறு இனங்களுக்கு இடையில் போட்டியையும், சில சமயங்களில் மோதல்களையும், காலனி ஆதிக்கம், அதற்கான போர்களையும் உருவாக்கியது. உற்பத்தி சக்திகள் இந்த வளர்ச்சியின் காரணமாக அடுத்த நிலைக்கு முன்னேறின. இனங்களின் எல்லைகளையும் அவற்றின் ஒருங்கிணைப்பு அல்லது பிரிவினை நிர்ணயிக்கும் முக்கிய சக்தியாக மாறியது. இது தான் தேசம் உருவானதற்கான முதலாளித்துவ காலமாக அமைந்தது.

மார்க்ஸும் ஏங்கெல்சும், மாற்றத்திற்கு உட்பட்டது என்பதை வரலாற்று வளர்ச்சி விதிகளின்படி விளக்கினார்கள். உற்பத்தி சக்திகள் மிக உயர்ந்த கட்டத்தை அடையும்போது (தானியங்கி தொழில்நுட்பம், செயற்கை நுண்ணறிவு, எல்லையற்ற ஆற்றல், மற்றும் உலகளாவிய தொடர்பு போன்றவை), மனிதகுலத்தின் பொருளாதாரத் தேவைகள் முழுமையாக பூர்த்தி செய்யப்படும். இதன் காரணமாக உடைமை மற்றும் வர்க்க வேறுபாடுகள் பொருளற்றுப் போகும். உற்பத்தி மற்றும் விநியோகம் உலகளாவிய அளவில் ஒருங்கிணைக்கப்படும். மக்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட தேசத்தின் எல்லைக்குள் மட்டும் வாழாமல், உலக குடிமக்களாக (cosmopolitans) செயல்படுவார்கள்.

தேசிய எல்லைகளும், இன வேறுபாடுகளும் முக்கியத்துவத்தை இழந்து, “உலக மக்கள்” (world nation) ஒன்றின் பகுதியாக மாறுவார்கள். இந்த கட்டத்தில்தான், உற்பத்தி சக்திகளின் முன்னேற்றம், தேசம் இருந்த சமூக-பொருளாதார அடித்தளத்தையே அழித்துவிடும். எனவே, உற்பத்தி சக்திகளின் முன்னேற்றம் என்பது இனத்தைப் பிறப்பிப்பது, வளர்ப்பது, மாற்றுவது, மற்றும் இறுதியில் அழிப்பது ஆகிய அனைத்திற்கும் தீர்க்கமான இயக்க சக்தியாக அமைகிறது.

உற்பத்தி சக்திகள் குறைவாக இருந்தபோது இனங்கள் உருவாகின. அவை வளர்ந்தபோது இனங்கள் ஒன்றோடொன்று மோதி, கலந்து, பெரிய தேசங்களாக உருவெடுத்தன. அவை உச்சக்கட்டத்தை அடையும்போது, மனிதகுலத்தின் பிரிவுகள் (வர்க்கம், தேசம்) தானாகவே மறைந்து, ஒரு பொதுவான மனித சமூகம் உருவாகும். இதுவே மார்க்ஸின் “இன வளர்ச்சியில் உற்பத்தி சக்திகளின் தீர்க்கமான பங்கு” பற்றிய விளக்கமாகும்.

இது ஒரு நீண்டகால வரலாற்று செயல்முறையாகும். இது பொருளாதார, சமூக மற்றும் கலாச்சார மாற்றங்களின் மூலம் நிகழும். தற்போதைய உலகமயமாக்கல் போக்கு இந்த கோட்பாட்டிற்கு சில நடைமுறை ஆதாரங்களை வழங்குகிறது. ஆனால் இது மிகவும் சிக்கலான மற்றும் நீண்டகால செயல்முறையாகும். மேற்கண்ட அனைத்தும் மார்க்சியத்தால் கூறப்படுகிற ஆருடம் அல்ல. வரலாற்று வளர்ச்சி விதிகளின்படி மனித குலம் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நகர்கிற பொழுது ஏற்படுகின்ற மாற்றத்தை விஞ்ஞான பூர்வமாக விளக்கியிருக்கிற ஒரு கோட்பாடு. இந்த வளர்ச்சி விதிகளின்படி தான் முதலாளித்து சகாப்தத்தில் எதிர்கொள்ளக்கூடிய தேசிய இன பிரச்சனைகளை மார்க்சியம் எதிர்கொண்டது.

எங்கெல்ஸின் கூற்றுப்படி, “உண்மையான சர்வதேசியவாதம் அவசியமாக ஒரு தனித்துவமான தேசிய அமைப்பின் அடிப்படையில் அமைய வேண்டும்”. ஒரு நாடு மற்ற நாடுகளை அடிமைப்படுத்தும் போது, அது அந்த நாட்டின் மக்களின் சுதந்திரத்தையும் கட்டுப்படுத்துகிறது என்பது அவர்களின் கருத்து. “மற்ற நாடுகளை நாம் சங்கிலியால் பிணைத்துள்ள அதே சங்கிலிகள், நமது புதிய, எதிர்பாராத சுதந்திரத்தையும் பிணைக்கும்” என்று எங்கெல்ஸ் எச்சரித்தார். (‘Marx and Engels on Ireland’ (Progress Publishers, Moscow 1971) மற்றும் ‘The General Council of the First International. 1871-1872’) எனவே தேசம் என்பது தோன்றி மறைவதில்லை. வரலாற்றின் அதற்கான இருப்பையும், ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். சர்வதேசியவாதம் தேசிய அமைப்பின் அடிப்படையிலிருந்து ஏற்படும் முன்னேற்றமாகும்.

மார்க்ஸ்,எங்கல்ஸ் சந்தித்த தேசிய இனப்பபிரச்சனைகள்

இன இயக்கம், இன விடுதலை இயக்கம் குறித்த மார்க்சிய சிந்தனைகள் எப்பொழுதும் பாட்டாளி வர்க்க நிலைப்பாட்டில் இருந்து முன்வைக்கப்படுகிறது. பாட்டாளி வர்க்கத்தின் சர்வதேச ஒற்றுமையும் இந்த அணுகு முறையில் கணக்கில் எடுக்கப்படுகின்றது. அதே நேரத்தில் ஒருபுறம், மேற்கத்திய உலகத்தின் காலனி நாடுகளை கொள்ளையடிப்பதற்கு இன அடக்குமுறைகளை கையாளுவதை மார்க்சியம் கடுமையாக எதிர்ப்பதுடன், காலணித்துவ மக்களின் வீரம் செறிந்த போராட்டத்திற்கான முழு ஆதரவையும் வழங்கி வருகிறது. மறுபுறம் முதலாளித்துவத்தை பலவீனப்படுத்துவதும் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் சக்திகளை வலுப்படுத்தக்கூடிய அணுகுமுறைகளையும் கையாண்டார்கள். போலந்து மற்றும் அயர்லாந்து அணுகுமுறைகளை இதற்கு உதாரணமாக எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

போலந்தின் சுதந்திரம் என்பது ஜனநாயகத்திற்கும், தொழிலாளர் இயக்கத்திற்குமான ஒரு அவசியம் என்று மார்க்ஸ், எங்கல்ஸ் கருதினார்கள். ஏனென்றால், போலந்தை அடக்கியாளும் ரஷ்ய பேரரசு, ஐரோப்பாவில் எதேச்சதிகாரத்தின் (absolutism) முக்கிய தூணாகவும், புரட்சிகர இயக்கங்களை ஒடுக்கும் சக்தியாகவும் இருந்தது. எனவே, “போலந்தின் சுதந்திரமே ஐரோப்பாவில் ஜனநாயகத்தின் நிலைக்கான முதல் நிபந்தனை” என்று எங்கெல்ஸ் வாதிட்டார். ஒடுக்கப்பட்ட தேசங்களின் விடுதலைப் போராட்டத்தை ஆதரிப்பதன் மூலமே, ஐரோப்பிய பாட்டாளி வர்க்கத்தின் முக்கிய எதிரிகளில் ஒன்றான ரஷ்ய சாரிசத்தை (Tsarism) பலவீனப்படுத்த முடியும் என்று அவர்கள் நம்பினர்.

எங்கெல்ஸின் இந்த நிலைப்பாடு, போலந்தின் சுதந்திரத்தை ஐரோப்பிய ஜனநாயகத்திற்கான முதல் நிபந்தனையாகக் கருதியது பல படைப்புகளிலும் கட்டுரைகளிலும் இந்த நிலைபாடுகள் மீண்டும் மீண்டும் இடம்பெற்றுள்ளது. 1848-49 ஆம் ஆண்டுகளில் “நியூ ரைனிஷ் செய்தித்தாளில்” (Neue Rheinische Zeitung) எங்கெல்ஸ் எழுதிய கட்டுரைத் தொடர்களில் இவை அதிமாக காணப்படுகிறது.

போலந்தை அடக்கியாண்டதில் பிரஷியாவின் பங்கும் இருந்தது. மார்க்ஸ், எங்கல்ஸ் பிரஷியா (Prussia) தலைமையிலான ஜெர்மன் ஒருங்கிணைப்பை வரவேற்றனர். ஏனென்றால், ஒரு ஒருங்கிணைந்த ஜெர்மன் தேசம், பிரிவினைவாத நிலைமையைவிட முதலாளித்துவத்தை வேகமாக வளர்க்கும். அதன் மூலம் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் எண்ணிக்கையும் பலத்தையும் அதிகரிக்கும் என்று அவர்கள் நம்பினர். இருப்பினும், இந்த ஒருங்கிணைப்பு “மேலிருந்து” (பிரஷிய இராணுவத்தின் மூலம்) நடந்ததால், அது ஜெர்மனியில் ஆளும் வர்க்கங்களின் (Junkers-ஜங்கர்கள்) அதிகாரத்தையும் வலுப்படுத்தியது என்பதையும் அவர்கள் விமர்சித்தனர். குறிப்பாக, “பிராங்பேர்ட் சட்டமன்றத்தில் போலந்து விவாதம்” (The Frankfurt Assembly Debates the Polish Question) என்ற தொடர் கட்டுரைகளில், ஒரு ஜனநாயக, ஒருங்கிணைந்த ஜெர்மனி சாத்தியமாக வேண்டுமென்றால், ஒரு ஜனநாயக, சுதந்திரமான, ஒருங்கிணைந்த போலந்து இருப்பது அவசியம் என்று மார்க்ஸும் எங்கெல்ஸும் வாதிட்டதாக ஆதாரங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. இந்தக் கருத்துகளுக்கு மிகவும் நேரடியான மற்றும் முழுமையான மூலமாக “The Role of Force in History” மற்றும் “Neue Rheinische Zeitung” கட்டுரைகளையே குறிப்பிடலாம். “ஜனநாயக போலந்தை நிறுவுவதே ஜனநாயக ஜெர்மனியை நிறுவுவதற்கான முதல் நிபந்தனையாகும்”. போலந்து விவகாரத்தில் மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல்ஸின் அணுகுமுறை என்பது தேசிய இனப்பிரச்சனையின் அடிப்படைக் கருவூலமாகக் கருதப்படுகிறது.

அயர்லாந்து விடுதலை ஆங்கிலப் பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கான பாடம்

“ஒரு தேசத்தை ஒடுக்கும் மற்றொரு தேசம், தன் சொந்தச் சுதந்திரத்திற்கான சங்கிலியையே உருவாக்கிக் கொள்கிறது” என்ற கொள்கை மார்க்சின் அயர்லாந்து பற்றிய பார்வையில் ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையைக் குறிக்கிறது. ஆரம்பத்தில், ஆங்கிலேய தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் எழுச்சியே அயர்லாந்தை ஆங்கிலேய ஆட்சியிலிருந்து விடுவிக்கும் என்று மார்க்ஸ் நம்பினார். ஆழ்ந்த ஆய்வுக்குப் பின், அயர்லாந்தில் இருந்து ஆங்கிலேய தொழிலாளர் வர்க்கம் விடுபடும் வரை, அது எந்த முக்கியமான முன்னேற்றத்தையும் அடைய முடியாது எனும் முடிவுக்கு வந்தார். அதாவது, பிரிட்டனில் சமூக மாற்றத்திற்கான உத்தி அயர்லாந்தில் இருந்தே தொடங்க வேண்டும் என்று கருதினார். இது அயர்லாந்து மீதான பரிவு காரணமாக மட்டுமல்ல, ஆங்கிலேய தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் நேரடி நலனுக்காகவும் அவசியம் என்று வாதிட்டார்.

ஆங்கிலேய முதலாளித்துவம் அயர்லாந்தை அடிமைப்படுத்தியதில், ஆங்கிலேய தொழிலாளர் வர்க்கம் ஒத்துழைத்தால் (அல்லது அதை எதிர்க்கத் தவறினால்), அது முதலாளித்துவத்திற்கு சாதகமாக அமையும். ஏனென்றால், அயர்லாந்தின் சுரண்டல் மூலம் கிடைக்கும் இலாபம் ஆங்கில முதலாளிகளுக்கு செல்கிறது.

இந்த ஒடுக்குமுறை ஆங்கில தொழிலாளர்களுக்கும் முதலாளித்துவத்திற்கும் இடையே “பிளவு” ஏற்படுத்துகிறது. அதாவது, பொதுவான எதிரி முதலாளித்துவம் என்பதை மறைத்து, தொழிலாளர்கள் தங்கள் விடுதலைக்காக போராடுவதற்குப் பதிலாக, இன அல்லது தேசிய உணர்வுகளில் சிக்கிக் கொள்கின்றனர்.

அயர்லாந்தை ஒடுக்குவதில் பங்கேற்பதன் மூலம், ஆங்கில தொழிலாளர்கள் தாங்களும் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் என்பதை உணர்வதில் தோல்வியடைகின்றனர். இது அவர்களின் வர்க்க உணர்வை பலவீனப்படுத்தி, முதலாளித்துவத்திற்கு எதிரான ஒற்றுமையான போராட்டத்தை தடுக்கிறது.

எனவே, ஆங்கில தொழிலாளர்கள் அயர்லாந்தின் விடுதலைக்கு ஆதரவளிக்காவிட்டால், அவர்களால் தங்கள் சொந்த விடுதலையையும் அடைய முடியாது. ஏனென்றால், இரு போராட்டங்களும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

1869 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 29 அன்று லுட்விக் குஜெல்மனுக்கு எழுதிய கடிதத்திலும், டிசம்பர் 10 அன்று எங்கெல்சுக்கு எழுதிய கடிதத்திலும் இந்தப் புதிய நிலைப்பாட்டை தெளிவாக விளக்கியுள்ளார். இந்தக் கருத்தை ஆங்கிலேய தொழிலாளர்களிடம் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும் என்று விரும்பிய மார்க்ஸ், சர்வதேச தொழிலாளர் சங்கத்தின் பொதுக் குழுவில் இது குறித்து விவாதித்து தீர்மானம் நிறைவேற்ற முன்மொழிந்தார்.

மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல்ஸின் காலத்தில் தேசிய இனப் பிரச்சனைக்கான அவர்களின் அணுகுமுறையை பேரரசுகளை பலவீனப்படுத்தும் எந்த தேசிய விடுதலை இயக்கமும் (போலந்து, அயர்லாந்து) ஆதரிக்கப்பட்டது. தேசிய பிரச்சனை எப்போதும் வர்க்கப் பிரச்சனைக்கு கீழ்ப்படுத்தப்பட்டது. இறுதி இலக்கு தேசிய அரசுகள் அல்ல. மாறாக, ஒரு சர்வதேச பாட்டாளி வர்க்க புரட்சிதான் என்ற நிலைபாட்டிலிருந்து பார்த்தனர்.

 

அ.பாக்கியம்