72 இஸ்லாம் : உய்குர் மக்களின் பூர்வீக மதமா ?

 

சீனா நீண்ட காலங்களாக பல்வேறு மதங்களைக் கொண்ட நாடாக இருந்து வருகிறது. மத விதிமுறைகளின் படி கட்டமைக்கப்பட்ட முக்கிய மதங்களைவிட அதிகமான அளவிற்கு நாட்டுப்புற நம்பிக்கைகளும், மூதாதையர்களின் வழிபாடுகளும் நிரம்பி இருக்கக்கூடிய நாடு சீனாவாகும். மேற்கண்ட நாட்டுப்புற வழிபாடுகள் தவிர, தாவோயிசம் சீனாவில் உருவான மதமாகும். மற்ற மதங்கள் வெளிநாடுகளில் இருந்து சீனாவிற்குள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. ஜின்ஜியாங்  உய்குர் தன்னாட்சி பிரதேசம், பல மத அமைப்புகளை கொண்ட பிரதேசமாகும். இங்குள்ள மதங்கள் கலப்பு ஏற்பட்டதன் மூலமாகவும், சகவாழ்வுகளால் இணைந்தும்  இருக்கின்ற அமைப்புகள் ஆகும். பல மதங்கள் நீண்ட காலமாக இணைந்து செயல்பட்டு வந்துள்ளன. ஒன்று அல்லது இரண்டு மதங்கள்தான் சில குறிப்பிட்ட காலங்களில் செல்வாக்கு மிக்கதாகவோ ஆதிக்கம் செலுத்தக் கூடியதாகவோ இருந்திருக்கிறது.

ஜின்ஜியாங்கில் மதங்களின் பரிணாம நிலைகள்

ஜின்ஜியாங் உய்குர் தன்னாட்சி பிரதேசத்தில் மதங்களின் பரிணாமங்களை நான்கு அம்சங்களாக குறிப்பிடலாம்.ஒன்று, பழமையான மதத்தின் நிலைகள். இரண்டு,புத்த மதத்தை பிரதானமாகக் கொண்ட பல மதங்களின் பரிணாம நிலை, மூன்றாவது, இஸ்லாம் மற்றும் புத்த மதத்தை பிரதானமாகக் கொண்ட பல மதங்களின் சகவாழ்வான நிலைமைகள். நான்காவது, இஸ்லாத்தை பிரதானமாக கொண்ட பல்வேறு மதங்களின் வளர்ச்சி நிலைபாடுகள் என்று வகைப்படுத்தலாம்.

பொ.ஆ.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு ஜின்ஜியாங்கில் பழமையான மதங்கள் மட்டும்தான் பரவலான முறையில் மக்களிடம் காணப்பட்டது. பொ.ஆ.மு முதல் நூற்றாண்டில் பௌத்தம் இந்தியாவிலிருந்து பட்டுப்பாதைகள் வழியாக ஜின்ஜியாங்கில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. பொ.ஆ. 4ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 10ஆம் நூற்றாண்டுகள் வரை ஜின்ஜியாங் பிரதேசத்தில் பௌத்தம் மிகப்பெரும் செல்வாக்கு பெற்று உச்சத்தில் இருந்தது. அதே நேரத்தில் ஜோராஸ்ட்ரியனிசம் ஜின்ஜியாங்  முழுவதும் பரவி இருந்தது. ஜோராஸ்ட்ரியனிசம் (Zoroastrianism) என்பது பண்டைய பாரசீகத்தில் (ஈரான்) தோன்றிய உலகின் மிகப் பழமையான, ஏகத்துவ (ஒரே கடவுள்) என்பதில் நம்பிக்கை கொண்ட மதங்களில் ஒன்றாகும்.

 

பொ.ஆ.5ஆம் நூற்றாண்டில் தாவோயிசம் பிராந்தியத்தில் பரவியிருந்தது மட்டுமல்ல குறிப்பாக டர்பன் பகுதியிலும் ஹாமி பகுதிகளிலும் பெரும்பாலான மக்களால் இந்த மத நம்பிக்கைகள் கடைபிடிக்கப்பட்டன. பொ.ஆ 16ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும், 17 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியிலும் திபெத்திய பௌத்தம் ஜின்ஜியாங் முழுவதும் பரவிடவில்லை என்றாலும், வடக்கு ஜின்ஜியாங்கில் செழித்து வளர்ந்திருந்தது. பொ.ஆ. 6ஆம் நூற்றாண்டில் மணிச்சேயிசம் ஜின்ஜியாங்கில் நுழைந்தது. மணிச்சேயிசம் (Manichaeism) என்பது கி.பி. மூன்றாம் நூற்றாண்டில் பாரசீகத்தில் (ஈரான்) மானி (Mani) என்பவரால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட ஒரு பழங்கால மதமாகும். இது ஒரு காலத்தில் மத்திய ஆசியா முதல் சீனா வரை பரவியிருந்த ஒரு முக்கிய சமயக் கோட்பாடாக இருந்தது. இது நன்மை (Light/ஒளி) மற்றும் தீமை (Darkness/இருள்) ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான போராட்டத்தை மையமாகக் கொண்டது. இதே காலத்தில் நெஸ்டோரியனிசம் ஜின்ஜியாங் பகுதியில் நுழைந்தது. பத்தாம் நூற்றாண்டு முதல் 14 ஆம் நூற்றாண்டு வரை உய்குர் மக்களும்  வேறு சில இனக்குழுக்களும் இந்த மதத்தை தழுவியதால் நெஸ்டோரியனிசம்  செழித்து வளர்ந்தது. நெஸ்டோரியனிசம் (Nestorianism) என்பது இயேசு கிறிஸ்துவில் மனிதத் தன்மையும், தெய்வீகத் தன்மையும் தனித்தனி நபர்களாக (two distinct persons) இணைந்திருப்பதாகக் கூறும் ஒரு கிறிஸ்துவ இறையியல் கொள்கையாகும்

ஜின்ஜியாங்கில் இஸ்லாத்தின் வருகையும் திணிப்பும்

பொ.ஆ.9ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும், 10ஆம்எநூற்றாண்டின் துவக்க காலத்திலும் துருக்கிய காரா-கானிட்- கானேட்(ஆட்சி பிரதேசத்தை குறிப்பது) இஸ்லாத்தை ஏற்றுக் கொண்டது. தற்போது ஜின்ஜியாங் பிரதேசத்தில் இருக்கக்கூடிய காஷ்கர் (Kashgar) பகுதியை தலைமையிடமாகக் கொண்டு ஆட்சி செய்த துருக்கிய வம்சம் தான் இது. தாரிம்படுகையில் தற்போதைய ஜின்ஜியாங்பகுதியில் இருந்த பண்டைய பௌத்தன் கோட்டான் ராஜ்ஜியத்தின் மீது துருக்கிய இஸ்லாமிய வம்சம் தாக்குதலை நடத்தியது. இதற்கு அவர்கள் ஜிஹாத் அதாவது புனித போர் என்று பெயர் சூட்டினார்கள். சுமார் 40 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நீடித்த இந்த மோதல் 10ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் தீவிரம் அடைந்து 11ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் அதாவது பொ.ஆ.1006 முடிவுக்கு வந்தது பௌத்த ராஜ்ஜியம் வீழ்ச்சி அடைந்து இஸ்லாமிய ஆட்சியை நிலை நாட்டினார்கள்.

16ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதி வரை பல மதங்கள் ஜின்ஜியாங்கில் இணைந்து வாழ்ந்தன. இஸ்லாம் பெருமளவு செல்வாக்கு செலுத்தியது. இக்காலத்தில் ஜோராஸ்ட்ரியனிசம், மணிச்சேயிசம், நெஸ்டோரியனிசம் மறைந்து, புத்தமதம் மற்றும் தாவோயிசம் ஓரளவு செல்வாக்குடன் இருந்தது. 17 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் ஒயிட் மங்கோலியர்கள் திபெத்திய பௌத்தத்தை ஏற்றுக் கொண்டனர். இந்த ஒயிட் மங்கோலியர்கள் அல்லது மோங்குர் மக்கள் அழைக்கப்படக் கூடியவர்கள் மங்கோலியாவிற்கு வெளியே ஜின்ஜியாங், கிங்காய், கான்சு போன்ற மாகாணங்களில் வசிக்கக் கூடிய இனக்குழுக்கள் ஆகும். இதேபோன்று 18ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் ஐரோப்பிய நாடுகளின் படையெடுப்புகளை தொடர்ந்து புராட்டஸ்டன்டிசம், கத்தோலிக்கம் மற்றும் கிழக்கு மரபுவழி திருச்சபை ஆகியவை ஜின்ஜாங்கில் பரவியது.

டாங் மற்றும் சாங் வம்சங்களின் ஆட்சி காலத்தில் உய்குர் மக்கள் பௌத்தத்தை பிரதானமாக பின்பற்றினர். 15ஆம் நூற்றாண்டு வரை இவர்களின் பெரும்பாலானோர் பௌத்த மதங்களை தழுவியவர்களாக இருந்தார்கள். யுவான்வம்ச காலத்தில் பல உய்குர்கள்  நெஸ்டோரியனிசத்திற்கு மாறினார்கள். ஜின்ஜியாங்கில் இஸ்லாம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட காலம் என்பது அரபுபேரரசின் தோற்றம் மற்றும் இஸ்லாத்தின் கிழக்கு நோக்கிய விரிவாக்கத்துடன் தொடர்புடையது.10ஆம் நூற்றாண்டில்தான் ஒரு பகுதியினர் இஸ்லாம் மதத்தை தழுவ ஆரம்பித்தனர். 16ஆம் நூற்றாண்டில் பெரும் பகுதி உய்குர் மக்கள் இஸ்லாமிய மதத்தை தழுவினார்கள். இந்த நிகழ்வுகள் 17ஆம் நூற்றாண்டு வரை நடந்து கொண்டுதான் இருந்தது. 17 ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு உய்குர் மக்களின் பிரதான அடையாளமாக இஸ்லாம் மதம் உருவெடுத்தது. இதற்குப் பிறகு இம்மக்களின் கலாச்சாரம், அவர்களின் அடையாளம் அனைத்திலும் இஸ்லாம் முக்கிய பங்கு வகித்தது. இக்காலத்திலிருந்து இம்மக்கள் அதற்கு முந்தைய பௌத்த மரபு வழியிலான செயல்களை துண்டித்துக் கொண்டனர்.

இஸ்லாத்தின் திணிப்பும் உள்ளுர்மயமாதலும்

உய்குர் மக்கள் இஸ்லாத்திற்கு மாறியது பொதுமக்களின் தன்னார்வத்தின் அடிப்படையில் ஆரம்பத்தில் அமையவில்லை. மாறாக மதப்போர்கள் மற்றும் ஆளுவர்க்கத்தால் திணிக்கப்பட்ட அடிப்படையிலேயே அமைந்ததது. ஆனால் இஸ்லாத்தை ஏற்றுக் கொள்ளும் செயல்முறைகளில் உய்குர்மக்களும் கசாக் மக்களும் தங்களின் மூதாதையர்கள் நம்பிக்கைகளுடனும், வழிபாட்டு மரபுகளுடனும் ஒருங்கிணைத்தனர். அதே நேரத்தில் பிராந்தியத்தின் உள்பகுதியில் இருந்த பிற இனகுழுக்களின் கலாச்சாரங்களையும் உள்வாங்கிக் கொண்டனர். இந்த உள்வாங்கல் மூலமாக சடங்குகள் மற்றும் பழக்கவழக்கங்கள் பழைய முறைபடியே கடைபிடிக்கப்பட்டன. எனவே ஜிஞ்ஜியாங்கில் இஸ்லாம் படிப்படியாக தனித்துவமான உள்ளூர் மற்றும் இன அம்சங்களோடு ஒன்றிணைந்தது.

உதாரணமாக, மரபுவழி இஸ்லாம் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாரையும் அல்லது எதையும் வணங்குவதை அனுமதிக்காது. உய்குர்கள் மற்றும் வேறு சில இனக்குழுக்கள் இன்னும் மசார்களை வணங்குகின்றன. அவை கல்லறைகள் அல்லது சன்னதிகள், பொதுவாக புனிதர்கள் அல்லது குறிப்பிடத்தக்க மதத் தலைவர்களின் கல்லறைகள் ஆகும்.  மசார்வழிபாடு என்பது ஜின்ஜியாங்கில் இஸ்லாத்தின் உள்ளூர்மயமாக்கலுக்கு ஒரு முக்கிய எடுத்துக்காட்டு. மசார்களைச் சுற்றி நீண்ட கம்பங்களை அமைக்கும் நடைமுறை, ஸ்ட்ரீமர்கள் மற்றும் செம்மறி தோல்களால் தொங்கவிடப்பட்டது, போன்ற அம்சங்கள் ஷாமனிசம் மற்றும் பௌத்தம் உள்ளிட்ட பல மதங்களின் செல்வாக்கின் விளைவாகும். மற்றொரு எடுத்துக்காட்டாக, யினிங்கில் உள்ள பைதுல்லா மசூதி மற்றும் உரும்கியில் உள்ள ஷான்சி மசூதி ஆகிய இரண்டும் முதன்முதலில் கிங் வம்சத்தின் போது பேரரசர் கியான்லாங்கின் ஆட்சிக் காலத்தில் (1736-1795) கட்டப்பட்டது. இவை உள்நாட்டுப் பகுதிகளில் பொதுவாகக் காணப்பட்ட பீம்-நெடுவரிசை கட்டுமானத்தால் உள்ளுர் கட்டிடக்கலையாக வகைப்படுத்தப்படுகின் றன. இது இஸ்லாத்தின் உள்ளூர்மயமாக்கலின் ஒரு வடிவத்தை உள்ளடக்கியது.

ஜின்ஜியாங்கில் மதநம்பிக்கை சுதந்திரம்

ஜின்ஜியாங்கில் இப்போது மசூதிகள், தேவாலயங்கள், லாமாக்கள் மற்றும் கோயில்கள் உட்பட 24,800 மத நடவடிக்கைகளுக்கான இடங்கள் உள்ளன, இதில் 29,300 மதகுருமார் பணியாளர்கள் உள்ளனர். இவற்றில், 24,400 மசூதிகளில் 29,000 மதகுருமார் பணியாளர்கள் உள்ளனர்; 59 புத்த கோவில்களில் 280 மதகுருமார் பணியாளர்கள் உள்ளனர்; ஒரு தாவோயிஸ்ட் கோவிலில் ஒரு மதகுரு உள்ளார்; 227 புராட்டஸ்டன்ட் தேவாலயங்கள் (கூட்ட மைதானங்கள்) 26 மதகுருமார் பணியாளர்களைக் கொண்டுள்ளன; 26 கத்தோலிக்க தேவாலயங்கள் (கூட்ட மைதானங்கள்) 27 மதகுருமார் பணியாளர்களைக் கொண்டுள்ளன; மற்றும் மூன்று ஆர்த்தடாக்ஸ் தேவாலயங்கள் (கூட்ட மைதானங்கள்) ஒரு மதகுருவைக் கொண்டுள்ளன. ஜின்ஜியாங் இஸ்லாமிய நிறுவனம் மற்றும் ஜின்ஜியாங் இஸ்லாமிய பள்ளி உட்பட எட்டு மதக் கல்லூரிகள் உள்ளன. 112 மத அமைப்புகளும் உள்ளன, அவற்றில், தன்னாட்சி பிராந்திய மட்டத்தில், இரண்டு அமைப்புகள் உள்ளன, அதாவது, இஸ்லாமிய விவகாரங்களுக்கான குழுவுடன் ஒரு இஸ்லாமிய சங்கம் மற்றும் ஒரு புத்த சங்கம்; மாகாணங்கள் மற்றும் மாகாண அளவிலான நகரங்களின் மட்டத்தில் 14 இஸ்லாமிய சங்கங்கள், மூன்று புத்த சங்கங்கள் மற்றும் ஒரு புராட்டஸ்டன்ட் மூன்று சுய தேசபக்தி இயக்கக் குழு உள்ளன; மேலும் மாவட்ட மற்றும் மாவட்ட அளவிலான நகரங்களின் மட்டத்தில் 88 இஸ்லாமிய சங்கங்கள், இரண்டு புத்த சங்கங்கள் மற்றும் இரண்டு புராட்டஸ்டன்ட் மூன்று சுய தேசபக்தி இயக்கக் குழுக்கள் உள்ளன.

சீனா, பெரும்பாலான நாடுகளைப் போலவே, அரசாங்கத்தி லிருந்து மதத்தைப் பிரித்து வைக்கும் கொள்கையை கடைபிடிக்கிறது. எந்தவொரு மத அமைப்பும் அரசியல் மற்றும் அரசு விவகாரங்களில் தலையிட அனுமதிக்கப்படவில்லை. நிர்வாகம், நீதித்துறை விவகாரங்கள், கல்வி, திருமணம் மற்றும் பிறப்பு கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றில் தலையிட, சமூக ஒழுங்கு, பணி ஒழுங்கு மற்றும் வாழ்க்கை ஒழுங்கைத் தடுக்க, சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மற்றும் சீனாவின் சோசலிச அமைப்பை எதிர்க்க, அல்லது இன ஒற்றுமை மற்றும் தேசிய ஒற்றுமையைக் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்த எந்தவொரு தனிநபரோ அல்லது அமைப்போ மதத்தைப் பயன்படுத்த அனுமதிக்கப்படவில்லை.

மதத்தின் வெவ்வேறு பிரிவுகளைச் சேர்ந்த விசுவாசிகளுக்கு இடையே சர்ச்சைகளை உருவாக்கும் எந்தவொரு செயலையும் ஜின்ஜியாங் உய்குர் தன்னாட்சி பிராந்திய அரசு அனுமதிப்பதில்லை. எந்தவொரு மதத்திற்கும் பாரபட்சம் காட்டவோ அல்லது பாகுபாடு காட்டவோ கூடாது. எந்த மதமும் வேறு எந்த மதத்தையும் விட உயர்ந்ததாக இருக்க அனுமதிக்காது. அனைத்து மதங்களுக்கும் சமத்துவத்தை ஜின்ஜியாங் எப்போதும் நிலைநிறுத்துகிறது. சீனாவில் மதங்களின் வரலாறு, சீன சூழலுக்கு ஏற்ப தங்களை தகவமைத்துக் கொள்வதன் மூலம் மட்டுமே அவை சீன சமூகத்திற்குள் இடமளிக்கப்பட முடியும் என்பதைக் காட்டுகிறது.

 

சோசலிச சமூகத்திற்கு ஏற்ப மதத்தை தகவமைப்பது.

சோசலிச சமூகத்திற்கு ஏற்ப தகவமைத்துக் கொள்வதன் மூலம் மட்டுமே சீனாவில் மதங்கள் நல்ல முறையில் வளர்ச்சியடைய முடியும் என்பதையும் காட்டுகிறது. மதச்சார்பற்ற, நவீன மற்றும் நாகரிக வாழ்க்கை முறைகளை நாம் வளர்த்து ஊக்குவிக்க வேண்டும். மேலும் பின்தங்கிய மற்றும் காலாவதியான மரபுகள் மற்றும் பழக்கவழக்கங்களைக் கைவிட வேண்டும். சீனாவில் மதங்களின் வரலாறு, சீன சூழலுக்கு ஏற்ப தங்களை தகவமைத்துக் கொள்வதன் மூலம் மட்டுமே அவை சீன சமூகத்திற்குள் இடமளிக்கப்பட முடியும் என்பதைக் காட்டுகிறது.

அனைத்து மட்டங்களிலும் உள்ள மக்கள் மாநாடுகள் மற்றும் CPPCC குழுக்களில், ஜின்ஜியாங்கிலிருந்து 1,436 மத நம்பிக்கையாளர்கள் பிரதிநிதிகளாகவும் உறுப்பினர்களாகவும் பணியாற்றுகிறார்கள். அரசு விவகாரங்களின் விவாதம் மற்றும் நிர்வாகத்தில் பங்கேற்கும் உரிமையை நிறைவேற்றுகிறார்கள். கருத்துகள் மற்றும் பரிந்துரைகளை எழுப்புகிறார்கள் அல்லது அரசாங்கப் பணிகள், குறிப்பாக மதப் பணிகள் குறித்த திட்டங்கள் மற்றும் பிரேரணைகளை சமர்ப்பிக்கிறார்கள்.

மதத் தீவிரவாதம் மனிதத்துவத்கிற்கு விரோதமானது

1970களின் பிற்பகுதியிலிருந்தும் 1980களின் முற்பகுதியிலி ருந்தும், குறிப்பாக பனிப்போர் முடிவடைந்ததிலிருந்த காலத்தில் , உலகம் முழுவதும் மதத் தீவிரவாதத்தின் எழுச்சி ஏற்பட்டது. இவை ஜின்ஜியாங்கில் மதத் தீவிரவாதத்தின் எழுச்சிக்கு வழிவகுத்தது என்பதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். இதன் விளைவாக, சமூக ஸ்திரத்தன்மைக்கும், பிராந்தியத்தில் உள்ள மக்களின் உயிர்களுக்கும் சொத்துக்களுக்கும் கடுமையான ஆபத்தை விளைவிக்கும் பயங்கர வாதம் மற்றும் வன்முறை சம்பவங்கள் அதிகரித்து வந்தன.

பல்வேறு இனக்குழுக்களுக்கு இடையே பகைமையைத் தூண்டுவது, தேசபக்தி, அமைதி, ஒற்றுமை, சகிப்புத்தன்மை போன்றவற்றிற்கு எதிராக களத்தை அமைத்தார்கள். இஸ்லாம் மற்றும் பல மதங்களால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட நல்ல செயல்கள் பற்றிய போதனைகளுக்கு எதிராக இயங்கினார்கள். இனப் பிரிவினைவாதம் மற்றும் பயங்கரவாதத்தின் சித்தாந்த அடித்தளத்தை உருவாக்கும் மதத் தீவிரவாதம், இயல்பிலேயே மனிதத்துவத்கிற்கு விரோதமானது, சமூக விரோதமானது, நாகரிக விரோதமானது மற்றும் மத விரோதமானது ஆகும். இது மதத்திற்கு துரோகம் செய்வதாகும். மேலும் இதை ஒருபோதும் மத விஷயங்களுடன் குழப்பிக் கொள்ளக்கூடாது. அல்லது மத வார்த்தை ஜாலங்களால் மறைக்கப்படவோ அல்லது மன்னிக்கப்படவோ கூடாது. சர்வதேச அனுபவங்களிலிருந்தும், பிராந்தியத்தின் யதார்த்தத்திலிருந்தும் படிப்பினைகளைப் பெற்று, சட்டத்தின்படி பயங்கரவாதம் மற்றும் தீவிரவாதத்தை எதிர்த்துப் போராடவும், பயங்கரவாதம் மற்றும் வன்முறை மற்றும் மத பயங்கரவாதத்தின் பரவலை திறம்படக் கட்டுப்படுத்தவும் ஜின்ஜியாங் உய்குர தன்னாட்சி பிராந்திய அரசு உறுதியான நடவடிக்கை எடுத்தது . அடிப்படை மனித உரிமைகளைப் பாதுகாத்துள்ளது. மேலும் பிராந்தியத்தில் சமூக நல்லிணக்கத்தையும் ஸ்திரத்தன்மையையும் பராமரித்து வருகிறது.

அ.பாக்கியம்

71 ஜின்ஜியாங் மாகாணத்தை சீனா ஆக்கிரமித்துக்கொண்டதா?

 

அ.பாக்கியம்

ஒரு தேசிய ஆட்சியின் எல்லை என்பது மக்கள் வசிக்கும் இடங்களால் வரையறுக்கப்படுகிறது. எனவே ஒரு நாட்டின் முதன்மையான அக்கறை எப்பொழுதுமே அதன் எல்லைப் பகுதிகளாக இருக்கும். சீன நாட்டின் எல்லைப் பகுதிகளும் வரலாற்றுத் தரவுகளின் அடிப்படையில் இந்தக் கூற்றுக்களுக்கு ஏற்ற வகையில் அமைந்துள்ளது. இன்றைய புவிசார் அரசியல் காரணங்களுக்காக சீனாவை பலவீனப்படுத்த நினைக்கக்கூடிய அமெரிக்கா உட்பட மேற்கத்திய சக்திகள் சீனா ஜின்ஜியாங் மாகாணத்தை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டது என்று பிரச்சாரம் செய்கின்றனர்.

பண்டைகாலம் முதல் சீனாவின் பகுதியாக

கடந்த 2000 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக சீனாவின் எல்லைப்பகுதி ஜின்ஜியாங் மாகாணத்தையும் உள்ளடக்கியதாகத்தான் இருந்தது என்பதை வரலாற்று தரவுகள் வெளிப்படுத்துவது மட்டுமல்ல, 1648 ஆம் ஆண்டுகளில் நாடுகளின் எல்லை தொடர்பாக உருவாக்கப்பட்ட ‘வெஸ்ட்ஃபாலியன்’ (Westphalian) ஒப்பந்தமும் இதை ஏற்றுக் கொள்கிறது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் சர்வதேச அமைப்பில் உள்ள மற்ற நாடுகளால் சின்ஜியாங் மீதான பிரத்தியேகமான வெஸ்ட்ஃபாலியன் இறையாண்மைக்கான சீனாவின் உரிமைகோரலை அங்கீகரித்தது. ஆனாலும் இன்றைய அரசியல் தேவைகளுக்காக இது பிரச்சினையாக்கப்படுகிறது. பண்டைய காலத்தில் மேற்கு பிராந்தியங்கள் என்று இந்தப் பகுதி பொதுவாக அழைக்கப்பட்டது. மேற்குப் பகுதியில் அடங்கி இருக்கக்கூடிய ஜின்ஜியாங் பகுதி நீண்ட காலமாக சீனாவின் பிரிக்க முடியாத பகுதியாக இருந்தது மட்டுமல்ல சீன நாகரிகத்தின் ஒரு முக்கியமான நுழைவாயிலாகவும் இருந்திருக்கிறது. வரலாறு நெடுகிலும் சீனாவின் மத்திய அரசாங்கம் ஜின்ஜியாங் பகுதியில் வாய்ப்பு ஏற்பட்ட காலங்கள் முழுவதும் நிர்வாகங்களை கட்டமைத்து, விவசாயத்தை மேம்படுத்தியது மட்டுமல்ல பாதுகாப்பையும் உறுதிப்படுத்தியது.

“இம்பீரியல்” காலம் கிமு 221-ல் சின் வம்சத்துடன் (Qin Dynasty) தொடங்குகிறது. இதற்குப் பின்னதான காலகட்டமே ஒருங்கிணைந்த, நிலையான ஆட்சி முறையைக் கொண்டிருந்தது. சீனாவில் பேரரசுகள் காலத்தில் மிகவும் புகழ்பெற்ற சக்தி வாய்ந்த பேரரசாக ஹான் (206-220) வம்சம் ஆட்சி செய்தது. இவர்கள் ஆட்சி காலத்தில் அதாவது பொ.ஆ.முன் 60 ஆம் ஆண்டுகளில் ஜின்ஜியாங் பகுதிகளின் எல்லைகளை வரையறுத்து அதற்கான அதிகாரிகளையும் நியமித்து சீன தேசத்தின் ஒரு பகுதியாக ஆட்சி செய்தனர். ஹான் வம்ச வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு சீனாவில் சுமார் 400 ஆண்டுகள் குழப்பமான காலகட்டமாக இருந்தது. இக்காலகட்டத்தில் சீனாவை தெற்கு பகுதி என்றும், வடக்கு பகுதி என்றும் பிரிக்கப்பட்டு பல வம்சங்கள் ஆட்சி செய்தன. இக்காலகட்டம் என்பது சீனாவின் அரசியல் வரலாற்றில் பிளவுகள், உள்நாட்டுப் போர்கள், கலாச்சார மாற்றங்கள் நிறைந்த காலகட்டமாகும். இவ்வாறு பிளவுபட்ட வம்சங்களில் தெற்கு வம்சத்தின் லியாஙக் மன்னர் மேற்குபிராந்தியம் என்று அழைக்கப்பட்ட ஜின்ஜியாங் பகுதியில் மாகாணங்களை உருவாக்கி, அதற்கு கீழே மாவட்ட அமைப்புகளையும் உருவாக்கினார். சீனாவில் கடைபிடிக்கப்பட்ட மாகாண, மாவட்ட அளவிலான நிர்வாக முறையை முதன் முதலாக பகுதிகளுக்கு விரிவு படுத்திய பணியை ஏற்படுத்தினார்கள்.

சுமார் நான்கு நூற்றாண்டுகள் வடக்கு தெற்கு என்று துண்டு துண்டாக  பிரிந்து இருந்த சீனாவை சுயி வம்சம் (Sui Dynasty)  581 – 618 மீண்டும் ஒருங்கிணைத்து வலிமையான மையப்படுத்தப்பட்ட பேரரசாக மாறியது. இந்தப் பேரரசு மிகக் குறுகிய காலங்களே ஆட்சி செய்தாலும் மேற்கு மாகாணம் என்று சொல்லக்கூடிய ஜின்ஜியாங் பகுதிகளில் மாவட்ட மற்றும் மாகாண அளவிலான அமைப்புகளை மேலும் தீர்க்கமான முறையில் விரிவுபடுத்தியது. இந்தப் பகுதியில் இருந்த துருக்கியர், துயுஹுன், டாங்சியாங், ஜியாலியாங்கி, ஃபுகுவோ மற்றும் வேறு சில இனக்குழுக்கள் சுய் வம்ச ஆட்சிக்கு அடிபணிந்தன. இதற்குப் பிறகு ஆட்சிக்கு வந்த தாங் வம்சம் (Tang Dynasty)618 – 907 தியான்ஷான் மலைகளுக்கு வடக்கிலும் தெற்கிலும் இருந்த பகுதிகளை நிர்வகிப்பதற்காக சக்தி வாய்ந்த எல்லைப்படைகளை அமைத்தது.

ஜின்ஜியாங் “புதிதாக மீட்கப்பட்ட நிலம்”

இதனைத் தொடர்ந்து சீனாவில் ஆட்சிக்கு வந்த அடுத்தடுத்த சோங் வம்சம் (Song Dynasty) லியாவோ வம்சம் (Liao Dynasty) ஜின் வம்சம் (Jin Dynasty) மேற்கு சியா வம்சம் (Western Xia) வம்சங்கள் அனைத்தும்  (907-1234), மேற்கு பிராந்தியங்களில் மன்னர்களின் பிரம்மாண்டமான அலுவலகங்களையும், படைப்பிரிவுகளையும், நிர்வாக அமைப்புகளையும் ஏற்படுத்தி மேற்குபகுதியை தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருந்தார்கள். சீனா முழுவதும் தங்களின் ஆட்சியின் கீழ்கொண்டுவந்த யுவான் வம்சம் (1206-1368),  ராணுவ ரீதியிலும் அரசியல் ரீதியிலும் மேற்கு பிராந்தியத்தை சிறப்புற நிர்வகித்து வளர்ச்சி அடைய செய்தது. மிங் வம்சம் (Ming Dynasty) (1368-1644) ஆட்சிக்காலத்தில், உள்ளூர் விவகாரங்களை நிர்வகிப்பதற்காக பெரும் ஹாமி ராணுவ படையின் தலைமையகத்தை மேற்கு பிராந்தியத்தில் உருவாக்கினார்கள். ஹாமி (Hami) என்பது சின்ஜியாங் மாகாணத்தில் உள்ள ஒரு நகரம் ஆகும்.  மேற்கு நோக்கிய வர்த்தகப் பாதைகளைத் திறந்து வைப்பதற்கும், மேற்குப் பிராந்தியங்களின் பிற பகுதிகளைத் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வருவதற்கும், உள்ளூர் இராணுவ மற்றும் நிர்வாக விவகாரங்களை நிர்வகிக்க அதிகாரிகளை  நியமித்தது.

சிங் வம்சம் (Qing Dynasty1636 –1912) தியான்ஷான்  மலைகளுக்குத் தெற்கிலும் வடக்கிலும் உள்ள பிராந்தியங்கள் மீது ஒருங்கிணைந்த இராணுவ மற்றும் நிர்வாக அதிகார வரம்பைச் செலுத்துவதற்காக 1762-ல்  இலி தளபதி என்ற பதவியை நிறுவி, ஜின்ஜியாங் பிராந்தியத்தின் மீது மிகவும் திட்டமிட்ட நிர்வாகத்தை மேற்கொண்டது. “உள்ளூர் நிலைமைகளுக்கு ஏற்ப பொருத்தமானதைச் செய்தல்” மற்றும் “உள்ளூர் பழக்கவழக்கங்களின்படி நிர்வாகத்தை நடத்துதல்” என்ற கொள்கையின்படி, சிங் வம்சம், தியான்ஷான் மலைகளுக்கு வடக்கே ஹான் மற்றும் ஹுய் இனக்குழுவினர் வசிக்கும் பகுதியில் மாகாணங்கள் மற்றும் மாவட்டங்கள் கொண்ட அமைப்பை உருவாக்கியது. மேலும், இலி பகுதியிலும் தியான்ஷான் மலைகளுக்குத் தெற்கே உள்ள பகுதியிலும் உய்குர்களுக்காக உள்ளூர் “பேக் முறையை” (உள்ளூர் அதிகாரிகளைக் குறிக்கும் ஒரு துருக்கிய சொல்) பராமரித்தது.  1884-ல், சிங் அரசவை அப்பிராந்தியத்தை ஒரு மாகாணமாக நிறுவி, அதற்கு ஜின்ஜியாங் எனப் பெயர் மாற்றியது; இதன் பொருள் “புதிதாக மீட்கப்பட்ட நிலம்” என்பதாகும். ஜின்ஜியாங்கை ஒரு மாகாணமாக நிறுவியது, சிங் அரசாங்கத்தால் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒரு குறிப்பிடத்தக்க சீர்திருத்தமாகும். அன்று முதல், ஜின்ஜியாங்கில் உள்ள அனைத்து இராணுவ மற்றும் நிர்வாக விவகாரங்களையும் மாகாண ஆளுநர் மேற்பார்வையிட்டார்,  ஜின்ஜியாங் ஒரு மாகாணமாக நிறுவப்பட்ட பிறகு, நாட்டின் பிற பகுதிகளைப் போலவே அப்பகுதி முழுவதும் மாவட்ட மற்றும் வட்டார ஆட்சி முறை பின்பற்றப்பட்டது.

ஜின்ஜியாங்கை தீவிரமாக மேம்படுத்தி உருவாக்குதல்.

சீனாவின் அனைத்து வரலாற்று காலகட்டங்களிலும் மத்திய அதிகாரிகள் சின்ஜியாங்கின் வளர்ச்சிக்கும் கட்டுமானத்திற்கும் பெரும் முக்கியத்துவம் அளித்தனர். ஹான் வம்சம் மேற்குப் பகுதிகளில் தரிசு நிலங்களை விளைநிலங்களாக மாற்றுவதற்காகப் படையினரை அனுப்பியது. இந்த நடைமுறை தாங் வம்சத்தின் போதும் தொடரப்பட்டு, அப்பகுதி முழுவதற்கும் விரிவுபடுத்தப்பட்டது. சிங் வம்சத்தின் காலத்தில், மீட்டெடுக்கப்பட்ட விளைநிலங்களின் பரப்பளவு 10 மில்லியன் (சுமார்667,000 ஹெக்டேர்) ஐத் தாண்டியிருந்தது. நீர்ப்பாசனத் திட்டங்களும் செழித்து வளர்ந்துள்ளன.   கிங் வம்சத்தின் குவாங்சு சகாப்தத்தின் (1875-1908) பிற்பகுதியில், சின்ஜியாங்கில் உள்ள கால்வாய்களின் மொத்த நீளம் 35,000 கிலோமீட்டரைத் தாண்டியது, மேலும் மொத்த நீர்ப்பாசனத் திறன் 10 மில்லியன்  (சுமார் 667,000 ஹெக்டேர்) ஐத் தாண்டியது.

பண்டைய காலம் தொட்டே ஜின்ஜியாங் பட்டுப்பாதையின் ஒரு முக்கிய மையமாக இருந்து வந்துள்ளது. வர்த்தகம் மற்றும் பரிமாற்றங்களுக்கான வணிகப் பாதைகளின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதற்காக, மத்திய அதிகாரிகள் முக்கிய வழித்தடங்களில் தபால் நிலையங்களை அமைத்தனர். பட்டுப்பாதையில், தூதர்களும் வணிகக் குழுக்களும் நாடுகளுக்கும் கண்டங்களுக்கும் இடையே பயணம் செய்தனர்; அவர்களின் செயல்பாடுகள் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நீடித்தன. பெருகிவரும் வர்த்தகத்தின் காரணமாக, ஜின்ஜியாங்கில் யூடியான், ஷுலே, சிசோ, டிங்சோ, ஹுயுவான் மற்றும் டிஹுவா போன்ற பல நகரங்களும் ஊர்களும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கட்டப்பட்டு, பொருளாதார வளர்ச்சியும் ஏற்பட்டது. மக்கள் தொகையும் பெருகியது. சின்ஜியாங்கின் தொடர்ச்சியான வளர்ச்சியும் கட்டுமானமும், எல்லைப் பகுதிகளில் திறமையான நிர்வாகத்திற்கும் ஸ்திரத்தன்மைக்கும் ஒரு உறுதியான பொருள்சார் அடித்தளத்தை அமைத்தன.

இன ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் மத நல்லிணக்கத்தை மேம்படுத்துதல். சீனாவின் வரலாறு முழுவதும் மத்திய அதிகாரிகள், ஜின்ஜியாங்கின் நிர்வாகத்தில் இன மற்றும் மத விவகாரங்களை ஒரு முக்கிய முன்னுரிமையாகக் கருதினர். ஒவ்வொரு வரலாற்று காலகட்டத்திலும், பல்வேறு இனப் பின்னணியைச் சேர்ந்த மக்கள் பெரும் குழுக்களாக இப்பகுதிக்கு குடிபெயர்ந்தனர் அல்லது இப்பகுதியை விட்டு வெளியேறினர். தனிமைப்படுத்தல் மற்றும் மோதல் காலங்கள் இருந்தபோதிலும், இனக் குழுக்கள் வளர்ந்து, மேம்பட்டு, ஒன்றோடொன்று ஒருங்கிணைந்து, இரத்த உறவை விட வலிமையான பிணைப்பை உருவாக்கி, இன்ப துன்பங்களை ஒன்றாகப் பகிர்ந்து கொண்டன. அவர்கள் அனைவரும் ஜின்ஜியாங்கை ஆராய்வதற்கும், மேம்படுத்துவதற்கும், பாதுகாப்பதற்கும் முக்கியமான பங்களிப்புகளைச் செய்துள்ளனர்.

ஜின்ஜியாங் பிராந்தியம் எப்போதுமே பல மதங்கள் இணைந்து வாழும் இடமாக இருந்து வந்துள்ளது, மேலும் மத்திய அதிகார அமைப்புகள் அனைத்தும் மத விவகாரங்களின் நிர்வாகத்தை தேசிய ஆட்சி அமைப்பில் இணைத்துக் கொண்டன. தாங் வம்சத்தில், பௌத்த விவகாரங்களை மேற்பார்வையிட தலைமை பௌத்த துறவி பதவி நிறுவப்பட்டது. சிங் வம்சம் ஜின்ஜியாங்கிற்கான நிர்வாகச் சட்டத்தொகுப்பை வெளியிட்டது. பல்வேறு கலாச்சாரங்களின் சங்கமத்தின் மூலம் சீன நாகரிகம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது என்ற உண்மையே, சீனாவில் இனங்களின் ஒருங்கிணைப்பின் வரலாற்றுப் போக்கையும், மத நம்பிக்கைகளின் இணக்கமான சகவாழ்வையும் அடிப்படையாகத் தீர்மானிக்கிறது.

1911 ஆம் ஆண்டு சன்யாட்சன் நடத்திய குடியரசு  புரட்சியைத் தொடர்ந்து, 1912 ஆம் ஆண்டில் ஜின்ஜியாங் சீனக் குடியரசின் ஓர் மாகாணமாக ஆனது. இக்காலத்தில் ஓரளவிற்கு தார்மீக அதிகாரத்தைச் செலுத்த முடிந்தபோதிலும், உண்மையான அதிகாரத்தைச் செலுத்தக்கூடிய அரசியல் தலைவர்கள் மாகாண இராணுவ ஆளுநர்களாக இருந்தனர். அக்கால வழக்கில் அவர்கள் ‘போர் பிரபுக்கள்’ என அழைக்கப்பட்டனர். அவர்கள் தேசிய அமைப்புகளுக்கோ அல்லது தேசிய இலட்சியங்களுக்கோ கூட சிறிதும் விசுவாசம் கொண்டிருக்கவில்லை. இந்த போர்ப்பிரபுக்களுக்கு இடையேயான உள்நாட்டுப் போரால் நாடு பேரழிவுக்குள்ளானது;

1911ம் ஆண்டு புரட்சிக்கு பிறகு யாங் என்ற ஆளுநர் பதினேழு ஆண்டுகள் ஜின்ஜியாங் மாகாணத்தை ஆண்டார். யாங் என்பவர் 1928-ல் படுகொலை செய்யப்பட்டார். அவருக்குப் பதிலாக ஜின் ஷுரென் பதவியேற்றார். ஆனால், 1933-ஆம் ஆண்டின் இராணுவக் கிளர்ச்சி மற்றும் உள்நாட்டுப் போரின்போது ஜின் பதவியிலிருந்து அகற்றப்பட்டதால், அவரது பதவிக்காலம் குறுகியதாகவே இருந்தது அவர் கிழக்கே சீனாவுக்குத் தப்பிச் சென்றார். ஜின் ஷுரென் பதிலாக ஷெங் ஷிகாய் பதவியேற்றார். அவர் 1944 வரை ஆளுநராக நீடித்தார். குடியரசுக் காலத்தின் பிற்பகுதியில், ஷின்ஜியாங் பத்து நிர்வாக மாவட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது.1949-இல் மக்கள் விடுதலை இராணுவப் படைகளால் குவோமின்டாங் தோற்கடிக்கப்பட்டு,  சீன மக்கள் சீனக் குடியரசு (PRC) நிறுவப்பட்டது.

 

ஜின்ஜியாங் “கிழக்கு துருக்கிஸ்தான்” ஆக இருந்ததா?

துருக்கியர்கள் (சீன மொழியில் துஜுவே) 6 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் அல்தாய் மலைகளில் தோன்றிய நாடோடிகள்ஆவார்கள். துருக்கியர்கள் ரூரானை அழித்து 552 இல் ஒரு துருக்கிய கானேட்டை நிறுவினர். இது இரண்டு படைகளாகப் பிரிந்து 583 இல் அல்தாயின் இருபுறமும் குடியேறியது. டாங் வம்சம் 630 இல் கிழக்கு துருக்கிய ககனேட்டை (583-630) தோற்கடித்தது மட்டுமல்லாமல், 657ல் மேற்கு துருக்கிய ககனேட்டை (583-657) ஒழிக்க ஓய்கோர்களுடன் இணைந்து அதனையும் வெற்றிகொண்டு  மத்திய ஆட்சியின் கீழ் ஒன்றிணைத்தது. 682 இல், வடக்கில் இடம்பெயர்ந்த கிழக்கு துருக்கியர்களின் ஒரு பகுதியினர் டாங் அரசிற்கு எதிராகக் கிளர்ச்சி செய்து இரண்டாவது துருக்கிய ககனேட்டை (682-744) நிறுவினார்கள்.  744 இல் டாங்கால் மொபேயில் (மங்கோலிய பீடபூமியில் உள்ள பரந்த பாலைவனங்களுக்கு வடக்கே உள்ள பகுதி) ஓய்கோர் மற்றும் கார்லுக் மக்களின் உதவியுடன்அடக்கப்பட்டு மீண்டும் வெற்றிகொள்ளப்பட்டது.

சீன வரலாற்றில் ஒருபோதும் ஜின்ஜியாங் “கிழக்கு துர்கிஸ்தான்” என்று குறிப்பிடப்படவில்லை. மேலும் “கிழக்கு துர்கிஸ்தான்” என்று அழைக்கப்படும் எந்த அரசும் இருந்ததில்லை. 18 ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 19 ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதி வரை, மேற்கு நாடுகள் பல்வேறு துருக்கிய மொழிகளுக்கு (அல்தாய் மொழிகளின் கிளைகள்) இடையே வேறுபாட்டைக் காட்டியதால், சில வெளிநாட்டு அறிஞர்கள் மற்றும் எழுத்தாளர்கள் தியான்ஷான் மலைகளுக்கு தெற்கேயும் ஆப்கானிஸ்தானின் வடக்கேயும் உள்ள பகுதியைக் குறிக்க “துர்கிஸ்தான்” என்ற வார்த்தையை உருவாக்கினர். இது தெற்கு ஜின்ஜியாங்கிலிருந்து மத்திய ஆசியா வரையிலான பகுதியை தோராயமாக உள்ளடக்கியது. அவர்கள் பாமிர்களின் இருபுறமும் உள்ள இரண்டு பகுதிகளையும் “மேற்கு துர்கிஸ்தான்” மற்றும் “கிழக்கு துர்கிஸ்தான்” என்று அழைத்தனர். 20 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், “பான்-துர்கிசம்” மற்றும் “பான்-இஸ்லாமியம்” என்ற கருத்து ஜின்ஜியாங்கில் ஊடுருவியதால், சீனாவிலும் வெளியேயும் பிரிவினைவாதிகள் புவியியல் கருத்தை அரசியல்மயமாக்கி அதன் அர்த்தத்தை கையாண்டனர், துருக்கிய மொழிகளைப் பேசும் மற்றும் இஸ்லாத்தை நம்பும் அனைத்து இனக்குழுக்களையும் “கிழக்கு துர்கிஸ்தான்” என்ற தேவராஜ்ய அரசை உருவாக்க துடித்தனர். சீனாவைப் பிளவுபடுத்த முயற்சிக்கும் பிரிவினைவாதிகள் மற்றும் சீன எதிர்ப்பு சக்திகளுக்கான ஒரு அரசியல் கருவியாகவும் திட்டமாகவும் மாறியுள்ளது.

“துர்கிஸ்தான்” என்ற சொல் இடைக்காலத்தில் அரபு புவியியல் நூல்களில் தோன்றியது. அதன் பொருள் “துருக்கியர்களின் பிரதேசம்” என்பதாகும். இது மத்திய ஆசியாவில் உள்ள சிர் நதிக்கு வடக்கே உள்ள பகுதிகளையும், நதிக்குக் கிழக்கே உள்ள அருகிலுள்ள பகுதிகளையும் குறித்தது. வரலாற்றின் பரிணாம வளர்ச்சியுடன், மத்திய ஆசியாவில் நவீன இனக்குழுக்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நிறுவப்பட்டன. 18 ஆம் நூற்றாண்டிற்குள், “துர்கிஸ்தான்” என்ற புவியியல் கருத்து மிகவும் தெளிவற்றதாகிவிட்டது, மேலும் அக்கால வரலாற்றுப் பதிவுகளில் கிட்டத்தட்ட யாரும் அதை மீண்டும் பயன்படுத்தவில்லை. 19 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், மத்திய ஆசியாவில் ஏகாதிபத்திய சக்திகளின் காலனித்துவ விரிவாக்கம் அதிகரித்ததால், “துர்கிஸ்தான்” என்ற புவியியல் சொல் மீண்டும் புழக்கத்திற்கு வந்தது.

சுருக்கமாகக் கூறினால், கி.மு. 60-ல் ஹான் வம்சம் சின்ஜியாங்கில் மேற்குப் பிராந்திய எல்லைக் கட்டளையை நிறுவியதிலிருந்து, அனைத்து வரலாற்று காலங்களிலும் இருந்த சீன மத்திய அரசாங்கங்கள் சின்ஜியாங் மீது இராணுவ மற்றும் நிர்வாக அதிகார வரம்பைக் கொண்டிருந்தன. சின்ஜியாங் பிராந்தியத்தின் மீதான மத்திய அரசாங்கங்களின் அதிகார வரம்பு, காலகட்டத்தின் நிலைத்தன்மையைப் பொறுத்து, சில சமயங்களில் வலுவாகவும் மற்ற சமயங்களில் பலவீனமாகவும் இருந்தது. சின்ஜியாங்கில் உள்ள அனைத்து இனக்குழுக்களின் மக்களும் மத்திய அரசாங்கங்களுடனான தங்கள் உறவுகளைத் தீவிரமாகப் பேணி, அதன் மூலம் சீன தேசம் எனும் மாபெரும் குடும்பத்தின் உருவாக்கத்திற்கும் ஒருங்கிணைப்பிற்கும் தங்களின் பங்களிப்பை வழங்கினர்.

அ.பாக்கியம்

70 உய்குர் ஒற்றுமை பேணுதல்

 

அ.பாக்கியம்

திபெத் உலகத்தின் கூரை என்றால் ஜின்ஜியாங் மாகாணம் கனிம வளங்களின் களமாக பரந்து விரிந்து கிடக்கிறது. சீனாவின் மொத்த எண்ணெய் இருப்பில் 30 சதவீதமும், இயற்கை எரிவாயு இருப்பில் 34 சதவீதத்தையும், மிகப்பெரிய அளவு நிலக்கரி படிமங்களையும் இந்த பகுதி கொண்டுள்ளது. சீனா முழுவதும் உள்ள நிலக்கரி இருப்பில் சுமார் 40% ஜின்ஜியாங்கில் உள்ளது. இவை தவிர,வெயில் அதிகமாக இருப்பதால் புதுப்பிக்கத்தக்க சூரிய சக்திகளும், காற்றாலை சக்திகளும் உற்பத்தி செய்கிற இடம். எனவேதான் ஜின்ஜியாங் மாகாணத்தை சீனாவின் “எரிசக்திப் பெட்டகம்” (Energy Treasury) என்று அழைக்கிறார்கள்.

சீனாவில் உற்பத்தியாகும் பருத்தியில் 85 சதவீதத்தை உற்பத்தி செய்யும் மாகாணமாகும் இதுவே. எனவே தான் ஜின்ஜியாங் சீனாவின் பருத்தி கூடாரம் (Cotton Basket) என்று அழைக்கப்படுகிறது. அரிய வகை கனிமங்களான பெரிலியம் (beryllium), மைக்கா (mica), லித்தியம், கோபால்ட், நிக்கல், தாமிரம் (copper), இரும்பு (iron), தங்கம் மற்றும் வெள்ளி போன்ற தாதுக்கள் இங்கு ஏராளமாக கொட்டிக் கிடக்கின்ற பூமியாகும். மாகாணத்தின் இருப்புடன் இணைந்து இத்தைகைய இயற்கை வளங்களும் உள்ளதால் இது புவிசார் அரசியலின் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக அமைகிறது.

முதலாவதாக சீனாவில் இருக்கக்கூடிய மாகாணங்களில் மிகப்பெரிய மாகாணம் இது. சீன நிலப்பரப்பில் ஆறில் ஒரு பகுதியை இந்த மாகாணம் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது. சுமார் 1.6649 மில்லியன் சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவு உள்ளது.

இரண்டாவதாக சீனாவின் மொத்த எல்லையில், சுமார் 5700 கிலோ மீட்டருக்கும் அதிகமான நீளம் அண்டை நாடுகளுடன் எல்லைகளை பகிர்ந்து கொள்ளக்கூடிய மாநிலமாக இது இருக்கிறது அதாவது சீனாவின் மொத்த வெளிநாட்டு எல்லைகளில் கால்பங்கு எல்லையை இந்த மாநிலம் மட்டுமே பகிர்ந்து கொள்கிறது.

மூன்றாவதாக, மங்கோலியா, ரஷ்யா, கஜகஸ்தான், கிர்கிஸ்தான், தஜிகிஸ்தான், ஆப்கானிஸ்தான், பாகிஸ்தான், இந்தியா உட்பட எட்டு நாடுகளுடன் இந்த மாநிலம் எல்லைகளை பகிர்ந்து கொள்கிறது

 

நான்காவது இந்த மாகாணம் யூரேசியா கண்டத்தின் மையப் பகுதியில் அமைந்துள்ளது. மத்தியஆசியா என்று அழைக்கப்படக்கூடிய கஜகஸ்தான், கிர்கிஸ்தான், தஜிகிஸ்தான், துர்க்மேனிஸ்தான், உஸ்பெகிஸ்தான் போன்ற நாடுகள் மத்திய ஆசியா என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்த நாடுகள் ஆசியாவின் மையப் பகுதியில் அமைந்துள்ளன. மேற்கில் காஸ்பியன் கடலுக்கும் கிழக்கில் சீனாவிற்கும் இடையில் அமைந்துள்ளது. இந்த நாடுகளுக்கு எல்லையிலும் சீனாவின் எல்லைப் பகுதியில் இந்த மாகாணம் அமைந்திருப்பத புவிசார் அரசியலின் களமாக மாறுகிறது.

ஐந்தாவதாக, இந்த மாகாணம் புகழ்பெற்ற பட்டுப்பாதை வழியாக பண்டைய சீனாவை உலகின் பிறபகுதிகளுடன் இணைக்கிறது. பல்வேறு கலாச்சாரங்கள் கூடுகின்ற இடங்களாகவும் இந்த மாகாணம் வரலாற்று நெடுகிலும் இருந்து வந்துள்ளது. இந்தியாவிலிருந்து பௌத்த மதம் பட்டுப்பாதை வழியாக, அதாவது இந்த மாகாணத்தின் வழியாகத்தான் சீனாவிற்கு முதல் முதலாக சென்றது.

உய்குர் என்றால் என்ன? அவர்கள் யார்?

சீன வரலாற்றில் ஆரம்பகால வம்சங்களாக சியா, சாங், சோவ் இனம் முன்று இன மக்கள் இருந்தனர். இவர்கள் மஞ்சல் நதியின் மத்தியிலும், கீழ் பகுதிகளிலும் பரந்த சமவெளிகளில் தோன்றினார்கள். அவர்கள் அருகாமையில் இருந்த பழங்குடியினர்களுடன் இணைந்து பெரிய இனக்குழுக்களாக மாறினர். இதன் தொடர்ச்சியாக பிற்காலத்தில் ஹான் தேசிய இனம் உருவானது.

இதேபோன்று உய்குர் இன மக்கள் மத்திய ஆசியா மற்றும் கிழக்கு ஆசியாவின் பொதுவான பகுதியிலிருந்து தோன்றியவர்கள். நீண்டகால இடப்பெயர்வுகளாலும், இனக்குழுக்கள் இடையே உருவான ஒருங்கிணைப்பான செயல்முறைகளாலும், உருவாகியதுதான் உய்குர் இனக்குழு. உய்குர் இன மக்களின் முக்கிய மூதாதையர்கள் சூய் மற்றும் டாங் வம்சங்களின் ஆட்சியின்போது மங்கோலிய பீடபூமியில் வாழ்ந்த ஓய்கூர் மக்கள் ஆவார்கள்.

இந்த மக்கள் குழுவை குறிக்க வரலாற்றுப் பதிவுகளில் பல்வேறு வேறுபட்ட பெயர்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன. வரலாற்று ரீதியாக, துருக்கியர்களின் அடக்குமுறை மற்றும் அடிமைத்தனத்தை எதிர்க்க, ஓய்கூர் மக்கள் டைல் பழங்குடியினருடன் இணைந்து ஓய்கூர் பழங்குடி கூட்டணியை உருவாக்கினர். 788 ஆம் ஆண்டில், அப்போதைய ஓய்கூர் பகுதியில் அதிகாரத்தில் இருந்தவர் சீனாவின் டாங் பேரரசருக்கு கடிதம் எழுதி, அவர்களின் பெயரை “உய்குர்” என்று மாற்றுமாறு கோரினார். ஆனால் அவை கண்டுகொள்ளப்படவில்லை.

840 ஆம் ஆண்டில் ஒய்கூர் பழங்குடி கூட்டணி அதிகாரத்தை இழந்த பிறகு, சில ஒய்கூர இனக்குழுக்கள் ஹான் மக்களுடன் வாழ்வதற்காக உள்நாட்டிற்கு குடிபெயர்ந்தார்கள்.இவர்களில் ஒரு பகுதியினர் டர்பன் படுகைக்கும், இன்றைய ஜிம்சார் பகுதிக்கும் குடிபெயர்ந்தது, அங்கு அவர்கள் கௌச்சாங் என்ற இடத்தில் ஒய்கூர் இராஜ்சியத்தை நிறுவினர். மற்றொன்று ஹெக்ஸி காரிடாருக்கு குடிபெயர்ந்தது, அங்கு அவர்கள் உள்ளூர் இனக்குழுக்களுடன் ஒன்றிணைந்து பின்னர் யுகூர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டனர்.

மூன்றாவது துணைக் குழு பாமிரின் மேற்கே நகர்ந்து, மத்திய ஆசியாவிலிருந்து காஷ்கர் வரையிலான பகுதிகளில் சிதறிக்கிடந்த கார்லுக் மற்றும் யக்மா மக்களுடன் இணைந்ததும், பிற இனக்குழுக்களுடனும ஒன்றிணைந்து நவீன உய்குர் இனக்குழுவின் முக்கிய அமைப்பை உருவாக்கினர்.

19ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் வெளியான இந்தியா மற்றும் கிழக்கு,தெற்கு ஆசியாவின் என்சைக்ளோபீடியா என்ற கலைக்களஞ்சியம் உய்குர் மக்களின் முன்னோர்கள் சீன டார்டோரியன், ஜின்ஜியாங் பகுதியில் வாழ்ந்து வந்தவர்கள் என்றும் குறிப்பிடுகிறது. சீன மக்கள் குடியரசு தெரிவித்திருப்பது போல் இந்தப் பிரதேசம் பண்டைக்காலம் முதல் சீனாவின் ஒரு பகுதியாக இருந்து வந்துள்ளது என்பதற்கான வரலாற்று ஆதாரங்கள் பல உள்ளன.

யுவான் மற்றும் மிங் வம்சங்களில், ஜின்ஜியாங்கில் உள்ள பல்வேறு இனக்குழுக்கள் மேலும் இணைந்தன. மங்கோலியர்கள், குறிப்பாக சகதை கானேட்டைச் (ஆட்சிப்பகுதி) சேர்ந்தவர்கள், உய்குர்களுடன் இணைந்தனர். உய்குர் குழுவில் புதிய இரத்தத்தைச் சேர்த்தனர். 1934 ஆம் ஆண்டில், ஜின்ஜியாங் ஒரு அரசாங்க உத்தரவை பிறப்பித்தது, உய்குர் என்பது உய்குர்களுக்கான நிலையான சீனப் பெயராக இருக்கும் என்று விதித்தது, முதல் முறையாக “உய்குர்” என்பதன் துல்லியமான அர்த்தத்தை வெளிப்படுத்தியது. அதுவரை பல்வேறு பெயர்களால் அழைக்கப்பட்டவர்கள் உய்குர் என்பதை சட்டப்படி மாற்றினார்கள். உய்குர் என்றால் மக்களிடையே ஒற்றுமையைப் பேணுதல் என்று பொருள்படும்.

 

 

உய்குர்கள் துருக்கியர்களா?

துருக்கியர்களின் ஆட்சிக்கு உட்பட்டு இருந்த ஒய்கூர்கள் அடிமைகளாக நடத்தப்பட்டதினால் அந்த ஆட்சிக்கு எதிராக கலகம் செய்து வந்தனர். சீனாவின் டாங் வம்ச ஆட்சியின் ஆதரவுடன் இந்த கிளர்ச்சி நடத்தப்பட்டது. அதன் பிறகு துருக்கிய மொழி பேசும் பழங்குடியினர் மேற்கு நோக்கி குடிப்பெயர்ந்தனர். இந்தப் பழங்குடியினரில் ஒரு பிரிவினர் ஆசியா மைனரில் குடியேறி அங்கிருந்த உள்ளூர் இனக்குழுக்களுடன் இணைந்தார்கள். இவர்கள் துருக்கிய மொழி பேசினார்களே தவிர துருக்கியர்களின் வழித்தோன்றல்கள் அல்ல. சில பான்-துருக்கிய ஆதரவாளர்கள் துருக்கிய மொழி குடும்பத்தின் அனைத்து மக்களையும் துருக்கிர்கள் என்று வர்ணித்துள்ளார்கள்.

ஒரு மொழி குடும்பம் என்பதற்கும், ஒரு இனக்குழு என்பதற்கும் அடிப்படையில் வேறுபாடு இருக்கிறது என்பதை மறந்து விடுகிறார்கள். சீனாவில் துருக்கி மொழிகளை பேசும் இனக்குழுகளில் உய்குர்கள் மட்டுமல்ல கசாக்ஸ், கிர்கிஸ், உஸ்பெக்ஸ், டாடர்கள், யுகூர்கள் மற்றும் சாலர்கள் என்று பல இனக்குழுக்கள் உள்ளனர். ஒவ்வொரு இனக்குழுவும் அதன் சொந்த வரலாற்றையும், தனித்துவமான கலாச்சாரத்தையும் கொண்டுள்ளது. இந்த மக்களை துருக்கியர்கள் என்று குறிப்பிட முடியாது. உய்குர்கள் பற்றி பொது ஆண்டு 4 மற்றும் 5 நூற்றாண்டுகளில் விரிவான பதிவுகள் செய்யப்பட்டுள்ளது.

ஜின்ஜியாங் அல்லது உய்குர் பண்பாடு சீன பண்பாட்டின் ஒரு பகுதியாகவே வளர்ச்சி அடைந்தது. பண்டைய காலங்களில் இருந்து சீனாவின் புவியியல் மாறுபாடுகளாலும், வெவ்வேறு பிராந்தியங்களின் சமநிலையற்ற வளர்ச்சியின் காரணமாகவும், கலாச்சார தன்மையில் வேறுபட்ட அம்சங்கள் உருவாகியது. சீன கலாச்சாரம் தெற்கு, வடக்கு, கிழக்கு, மேற்கு ஆகிய பகுதிகளில் பன்முகத்தன்மையுடன் உருவானது. இனப் பன்முகத்தன்மையும், கலாச்சார பன்முகத்தன்மையும் சீன தேசத்தின் ஒரு முக்கிய அம்சமாகும். சீனாவின் தேசிய வளர்ச்சிக்கு இது ஒரு உந்து சக்தியாக அமைந்தது.

ஜின்ஜியாங் கலாச்சாரமும் சீனக்கலாச்சார உருவாக்கமும்

சீனாவின் 5000 ஆண்டுகால வரலாற்றில் அனைத்து இனக்குழுக்களும் ஒரு நீண்ட வரலாற்றையும் ஒரு அற்புதமான கலாச்சாரத்தையும் உருவாக்கியுள்ளன. வசந்தகாலம் மற்றும் இலையுதிர் காலம் தொடங்கி அதாவது சின் வம்சங்கள் தொடங்கி ஹான் அம்சங்களின் காலம் வரையும் (பொ. ஆ. மு. 770-476) மற்றும் போரிடும் நாடுகளின் (பொ.ஆ.மு.475-221)) காலங்களின் ஆரம்ப கட்டத்தில் பெருமபாலான இனக்குழுக்கள் சொந்தமான பிராந்திய கலாச்சாரங்கள் உருவாகி இருந்தது. இந்த கலாச்சாரங்கள் அனைத்து அம்சங்களையும் உள்ளடங்கி இருந்தது.

இதைத்தொடர்ந்து வந்த அனைத்து வம்சங்களின் ஆட்சியிலும் சீனாவின் பரந்த பிரதேசம் முழுவதும் அனைத்து இனக்குழுக்களின் கலாச்சாரங்களும், இடப்பெயர்வுளாலும், ஒன்றுகூடல்களாலும், போர்கள் மூலமும், திருமணம் மற்றும் வர்த்தக மூலம் நிலையான பரிமாற்றத்திலும் ஒருங்கிணைப்பிலும் ஈடுபட்டன. இதன் வழியாக ஒட்டுமொத்த சீன கலாச்சாரம் உருப்பெற்றது. ஜின்ஜியாங் மாகாணமும் 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே கலாச்சார பரிமாற்றத்தின், தகவல் தொடர்பின் முக்கிய தளமாக இருந்தது வந்துள்ளது.ஆரம்பத்தில் இருந்து ஜிஞ்சியாங்கில் உள்ள இன கலாச்சாரங்கள் சீன கலாச்சாரத்தின் கூறுகளை பிரதிபலித்தது.

யுவான் வம்ச ஆட்சி(1250-1368) காலத்தில் ஏராளமான உய்குர்களும், பிற இன குழுக்களைச் சேர்ந்த மக்களும், சீனாவில் உள்நாட்டுப் பகுதிகளுக்கு குடிபெயர்ந்தனர். அவர்கள் அங்கு குடியேறிய பிறகு, சீன மொழியை கற்றுக்கொண்டு அவற்றைப் பயன்படுத்தினர். இவர்களில் பலபேர் சீனப் பேரரசின் தேர்வுகளை எழுதி பல்வேறு நிலையில் அரசு அதிகாரிகளாக உயர்ந்தனர். இந்த பொறுப்பில் இருந்தவர்கள் ஜின்ஜியாங்கில் இன கலாச்சாரங்களின் வளர்ச்சியை தீவிரமாக ஊக்குவித்தனர். அரசியல்வாதிகள், எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள், வரலாற்று ஆசிரியர்கள், வேளாண் வல்லுநர்கள், மொழிபெயர்ப் பாளர்கள் மற்றும் பிற வகை நிபுணர்கள் தோன்றினார்கள்.

மிங்(1368-1644)மற்றும் கிங்(1644-1911) வம்சங்களின் ஆட்சி காலத்தில் இஸ்லாமிய கலாச்சாரத்தின் செல்வாக்கின்கீழ் ஜின்ஜியாங்கில் உள்ள இன கலாச்சாரங்கள் வளர்ச்சி அடைந்தன. பிராந்தியத்திற்கு வெளியே உள்ள கலாச்சாரங்களுடன் ஒருங்கிணைந்தும், மோதலில் ஈடுபட்டும் வந்தது. நவீன சீனாவில் 1911 ஆம் ஆண்டு புரட்சி, 1917 ரஷ்யாவில் அக்டோபர் புரட்சி, 1919 சீனாவில் மே 4 இயக்கம், 1949 புதிய ஜனநாயக புரட்சி ஆகியவற்றின் செல்வாக்கின் கீழ் ஜின்ஜாங்கில் இருந்த இன கலாச்சாரங்கள் நவீனமயமாக தொடங்கின.

இஸ்லாமிய கலாச்சார வருகையும் இணைதலும்

இஸ்லாமிய கலாச்சாரம் ஜிஞ்சியாங்கில் பரவுவதற்கு முன்பு உய்குர் கலாச்சாரம் உட்பட இப்பகுதியில் பல்வேறு இனங்களின் கலாச்சாரம் செழித்து இருந்தது. பொது ஆண்டு 9 மற்றும் 10 தாம் நூற்றாண்டுகளின் தொடக்கத்தில்தான் இஸ்லாம் மதம் இப்பகுதியில் பரவியது. இக்காலகட்டத்தில் தான் அரபு நாகரிகத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்த ஏழாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த இஸ்லாமிய கலாச்சாரம் ஜின்ஜியாங்கில் உள்ள இன கலாச்சாரங்கன் மீது செல்வாக்கு செலுத்த தொடங்கியது. சீனாவில் இருந்த உய்குர் கலாச்சாரம் உட்பட இன கலாச்சாரங்கள் இஸ்லாமிய கலாச்சாரத்தை ஒருபுறம் எதிர்த்தும், அல்லது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முறையில் அவற்றை ஒருங்கிணைத்து சீன எதார்த்தங்களுக்கு ஏற்ப மாற்றி அமைத்தன. எதிர்த்தல் அல்லது உள்வாங்கள் என்ற முறையின் காரணமாக சீன அம்சங்களுடன் வேரூன்றி இருந்த ஜின்ஜியாங் கலாச்சாரத்தை மாற்ற முடியவில்லை அல்லது சீன நாகரிகத்திற்குள் உள்ளூர் கலாச்சாரங்களில் ஓட்டத்தை தடுக்கவில்லை.அவை சீனக்கலாச்சாரத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. அவற்றை தழுவ வேண்டிய சூழல் இஸ்லாமிய கலாச்சாரத்திற்கு ஏற்பட்டது.

ஜின்ஜியாங்கில் உள்ள இன கலாச்சாரங்கள் செழித்து வளர வேண்டும் என்றால் அவை காலத்திற்கு ஏற்ப வேகமாக செல்ல வேண்டும். சிறந்த மற்றும் உள்ளடக்கங்களை கொண்டதாக இருக்க வேண்டும். சீனாவில் உள்ள பிற இன கலாச்சாரங்களுடன் பரிமாற்றம் செய்து கொள்வதும் ஒருங்கிணைப்பில் ஈடுபடுவதும் தேவையா இருக்கிறது. உலகம் முழுவதும் உள்ள பிற கலாச்சார அம்சங்களை கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். சீனாவில் உள்ள அனைத்து இனக்குழுக்களும் ஒரு பகிரப்பட்ட சீன கலாச்சாரத்தை வளர்ப்பதில் தங்கள் பங்கை செலுத்த வேண்டும் என்ற முறையில் சீன அரசு அணுகி வருகிறது.

ஜின்ஜியாங்கில் இப்போதும் 47 இனக்குழுக்கள் உள்ளன. அவற்றில் மிக முக்கியமானவை உய்குர், ஹான், கசாக், ஹுய், மங்கோலியன், கிர்கிஸ், சிபே, தாஜிக், உஸ்பெக், மஞ்சு, டாவர், டாடர் மற்றும் ரஷ்யன் ஆகியவைகளாகும். தற்போது சீனாவில் உள்ள ஐந்து சிறுபான்மை தன்னாட்சி பிரதேசங்களில் ஜின்ஜியாங் உய்குர் தன்னாட்சி மாகாணம் மிக முக்கியமானதாக திகழ்கிறது.

அ.பாக்கியம்

69 இனச் சிறுபான்மை மொழியும் சீன மொழியும்

 

அ.பாக்கியம்

மொழி என்பது பெரும்பாலும் ஒரு இனத்தின் நல்ல குறிகாட்டியாகும். காரணம் ஒவ்வொரு இனக் குழுவும் அதன் சொந்த மொழியை கொண்டிருக்கும். மொழி என்பது ஒரு இனத்தின் வரலாறு, பண்பாடுகள் ஆகியவற்றோடு பிரிக்க முடியாமல் இணைந்து இருக்கக்கூடியது. மொழி அடிமைத்தனம் எண்ணங்களின் அடிமைத்தனத்தில் கொண்டு போய் விட்டு விடும். இலக்கிய மொழி செத்துவிட்டால் எந்த ஒரு கருத்தையும் அந்த மொழியில் திட்டவட்டமாக தெரிவிக்க முடியாது. எனவே ஒவ்வொரு இனத்தின் மொழியும் அவற்றின் உணர்வுகளோடு கலந்து இருக்கக்கூடிய ஒன்றாக மாறிவிடுகிறது.

சீனா ஒரு பரந்த மொழிப்பன்முகத்தன்மை கொண்டதாகவும், பல இனங்களைக் கொண்டதாகவும் இருக்கின்ற பல்லின நாடு என்று அழைக்கப்படுகிறது. அதே நேரத்தில் சீனாவின் இனச் சிறுபான்மை மொழிகள் உலகின் மொழியியல் கலாச்சார பாரம்பரியத்தின் ஒரு மகத்தான பகுதியாகவும் இருந்து கொண்டிருக்கின்றது. இவ்வாறு உலகம் முழுவதும் பல்லின நாடுகளாக இருக்கக்கூடியவற்றில் மொழிக் கொள்கை பெரும்பாலும் சர்ச்சைக்குரியதாகவும், மாறிவரும் சமூக அரசியல் சூழலில் எளிதில் பாதிக்கக் கூடியதாகவும் உள்ளது. சீனாவின் மொழிக் கொள்கைகளும் அரசியல் மாற்றங்களின் அலைகளுக்கு ஆளாகித்தான் இருந்தது.

மொழிச் சூழலும் மொழிப்பயன்பாட்டுச் சூழலும்.

1949ஆம் ஆண்டு புரட்சிக்குப் பிறகு இனச் சிறுபான்மை மக்களுக்கான மொழிக் கொள்கையும், பெரும்பான்மை சீன மக்கள் பேசக்கூடிய சீன மொழியைப் பற்றிய கொள்கைகளும் உருவாக்கப்பட்டு நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டன. சோவியத் நாட்டின் அணுகு முறையிலிருந்து சற்று வேறுபட்டதாக இருந்தது. மொழிச் சூழல் என்பது சமூக மொழியியல் இலக்கியத்தில் அடிக்கடி பயன்படுத்தக்கூடிய சொல்லாகும். சீனாவில் மொழிப் பயன்பாட்டுச் சூழல் என்ற சொற்றொடரை பொதுவாக பயன்படுத்துகின்றனர். மொழி பயன்பாட்டுச் சூழல் என்பது ஒரு நாடு, ஒரு புவியியல் பகுதி, ஒரு இனக்குழு அல்லது ஒரு அமைப்பு ஆகியவற்றில் குறிப்பாக கவனம் செலுத்துவதை மட்டும் குறிப்பிடக் கூடியதாகும். சீனாவில் இந்த மொழிப் பயன்பாட்டுச் சூழல் என்ற முறைகளை தங்களது ஆய்வு முடிவுகள் மூலமாக பின்பற்றி வருகிறார்கள்.

மொழி பன்முகத்தன்மையின் தாயகம்

சீனா 140 கோடி மக்கள் தொகைக்கு மேல் இருக்கக்கூடிய ஒரு நாடு. சீனாவிற்கு வெளியே உள்ள பெரும்பாலான மக்கள், சீனாவில் ஒரே மொழிதான் இருக்கிறது என்று புரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் மாண்டரின் மொழியை மட்டும் பேசுகிறார்கள் என்ற கருத்து நிலவுகின்றது. ஆனால் சீனா வியக்கத்தக்க மொழி பன்முகத் தன்மைக்கு தாயகமாக விளங்குகிறது என்பதுதான் உண்மை. மற்றவர்கள் நினைப்பது போல் மாண்டரின் மொழி நாடு முழுவதும் பேசக் கூடியதுதான். சீன மொழியில் இது எளிமைப்படுத்தப்பட்ட வடிவமாகும்.

ஆனால் உண்மையில் சீனாவில் 284 பழங்குடி மொழிகள் உட்பட மொத்தம் 309 மொழிகள் புழக்கத்தில் உள்ளன. உலக மக்கள் தொகையில் சுமார் 20 சதவீதம் பேர் சீன மொழியை தாய்மொழியாக பேசுகிறார்கள். சீனாவின் மொழி இயல் நிலப்பரப்பு நம்ப முடியாத அளவிற்கு பன்முகத்தன்மை வாய்ந்ததாகவும், அதே நேரத்தில் சிக்கல் நிறைந்ததாகவும் உள்ளது. குறிப்பாக சில விஷயங்களை அறிந்து கொள்வதற்கு கீழ்க்கண்ட உதாரணங்களை எடுத்துச் சொல்லலாம். சீன மொழி என்று பொதுவாக அழைக்கப்படுவதிலேயே எட்டுக்கும் மேற்பட்ட முதன்மையான மொழி குழுக்கள் இருக்கின்றன.

மாண்டரின் மொழி சீனாவின் அதிகாரப்பூர்வமொழியாகவும், உலகில் மிகவும் பரவலாக பேசப்படும் தாய் மொழியாகவும் இருக்கிறது. சீனாவில் மட்டும் 100 கோடிக்கு மேல் மக்கள் இதை பேசுகிறார்கள். இது நாடு முழுவதும் பொது மொழியாக செயல்படுவதுடன், கல்வி அரசாங்கம் ஊடகங்களின் மொழியாகவும் விளங்குகிறது.

கான்டோனீஸ் அல்லது யூ என்று அழைக்கப்படும் மொழி தெற்கு சீனாவில் அதிக மக்களால் பேசப்படுகின்ற நன்கு அறியப்பட்ட சீன மொழியாகும். சுமார் 70 மில்லியனுக்கும் அதிகமான மக்கள் இதை பேசுகிறார்கள்.

ஷாங்கைனீஸ் அல்லது வூ என்று அழைக்கப்படுகிற மொழியானது சீனாவின் கிழக்குப் பகுதியில், குறிப்பாக ஷாங்காய், தென்கிழக்கு ஜியாங்சு மாகாணம், ஜெஜியாங் மாகாணத்தை சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் இருக்கக்கூடிய 83 மில்லியன் மக்களால் பேசப்படுகிறது.

மின் மொழிகள் புஜியான் மாகாணத்திலும், குவாங்டாங், ஜெஜியாங், ஹைனான் மற்றும் தைவானின் சில பகுதிகளிலும் பேசப்படுகின்றன. அவை பொதுவாக வடக்கு மின் மற்றும் தெற்கு மின் எனப் பிரிக்கப்படுகின்றன. சீனா மற்றும் தைவானில், சுமார் 5 கோடி மக்கள் தெற்கு மின் மொழியைப் பேசுகிறார்கள். மின் மொழிகளைப் பிரத்தியேகமாகச் சுவாரஸ்யமாக்குவது என்னவென்றால், அவை தங்களுக்குள்ளேயேகூட ஒன்றுக்கொன்று புரிந்துகொள்ள முடியாத வையாக இருப்பதுதான். வடக்கத்திய மின்மொழி பேசுபவர்களால், தெற்கத்திய மின்மொழி பேசுபவர்களைப் பெரும்பாலும் புரிந்து கொள்ள முடிவதில்லை. வெளியாட்கள் சாதாரணமாக “சீன மொழி” என்று அழைக்கக்கூடிய மொழிகளுக்குள் இருக்கும் அசாதாரணமான மொழிப் பன்முகத்தன்மையை இது எடுத்துக்காட்டுகிறது.

ஹாக்கா என்று அழைக்கக்கூடிய மொழி சுமார் 36.8 மில்லியன் மக்களால் பேசப்படுகிறது. குவாங்டாங், ஜியாங்சி, ஹுனான் மற்றும் சிச்சுவான் உள்ளிட்ட பல்வேறு மாகாணங்களில் இவர்கள் இருக்கிறார்கள். வரலாற்று ரீதியாக சீனாவுக்குள் இடம் பெயர்ந்து வந்தவர்கள். இதனால் இவர்களுடைய மொழி வெவ்வேறு பிராந்தியங்களில் பரவியது.

மேற்கு சீனாவின் பல பகுதிகளில் கான் மொழி 22.6 மில்லியன் மக்கள் பேசுகிறார்கள். இவற்றில் ஐந்துக்கும் மேற்பட்ட வட்டார மொழிகளும் உள்ளன. சியாங் அல்லது ஹுனானிஷ் என்ற மொழி 38 மில்லியனுக்கும் அதிகமான மக்களால் பேசுவதாக மதிப்பீடு செய்யப்பட்டுள்ளது.

வேறுபட்ட மொழிகளும் ஒற்றை எழுத்து முறையும்.

பெரும்பான்மை சீன மக்களால் பேசப்படும் மொழிகளில் எத்தனை பிரிவுகள் இருந்தாலும் ஒரு மொழி பேசக் கூடியவர்கள் மற்றொரு மொழி பேசக் கூடியவர்களிடமிருந்து புரிந்து கொள்வதில் சிரமம் இருந்தாலும் இவர்கள் அனைவருக்கும் எழுத்து முறை ஒன்றுதான். சீனாவில் எழுத்துமுறை ஒன்றாக இருப்பது ஒரு சுவாரசியமான சூழலை உருவாக்குகிறது. பல மொழி பேசக் கூடியவர்கள் ஒரே எழுத்தின் மூலம் தொடர்பு கொள்ள முடியும். இங்கு பேச்சு வழக்கு மொழிகள் வேறாகவும் எழுத்து மொழிகள் ஒன்றாகவும் இருக்கிறது.

 

“சீன மொழியானது இப்போது இருப்பது போலவே முன்பும் இருந்து வந்தது. இதனால்தான் சீன இலக்கியத்தின் வளர்ச்சி தனி வழியில் செல்ல வேண்டியதாயிற்று. ஐரோப்பிய மொழிகளோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது இலக்கியத்திலும், சிந்தனை வளர்ச்சியிலும் சீனர்களின் சிறப்பு இயல்புகள் காணப்படுவதற்கு காரணமாகும். ஓர் சைச் சொற்களைக் கொண்ட(ச்சிங், ச்சொங், ச்சாங்,) மொழி என்று இது கூறப்படுகிறது. ஓரசை கொள்கை அடிப்படையிலேயே சீன மொழியின் எழுத்து நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. இந்த எழுத்தின் தன்மையால்தான் சீனாவின் நீண்ட கால இலக்கியத்தை அழிந்தொழியாமல் தொடர்ந்து அறிய முடிகிறது “(சீனாவும் சீன மக்களும்-லின் யூடாங்) என்று எழுதியிருக்கிறார். சீன மரபில் பேரரசர் பேசும் சீன மொழிகள் பல்வேறு வகைகளாக இருந்தாலும் அவை ஒரு நிலையான மொழியாக கருதப்பட்டன மற்ற அனைத்து மொழி வகைகளும் நிலையான ஒன்றை கொண்டிருந்தாலும் அவற்றை பேச்சு வழக்கு மொழிகள் என்று தான் குறிப்பிட்டார்கள். புரட்சிக்குப் பிறகு ஏற்பட்ட அரசியல் மாற்றங் களினால் இந்த வகைகள் அனைத்தும் மாற்றி அமைத்து மேம்படுத் தப்பட்டன.

இனச் சிறுபான்மை மொழி அமைப்புகள்.

சீனாவில் இனத்திற்கும் மொழிக்கும் இடையே மூன்று முக்கிய உறவுகள் குறிப்பிடத்தக்கதாக உள்ளது. இனச் சிறுபான்மை பகுதியில் சிக்கலான மொழி அமைப்புகள் இருந்தது. ஒரு இனம் அல்லது கிளை பல பேச்சு வழக்குகளை கொண்ட மொழிகளை பயன்படுத்தியது. இவற்றை பொதுவாக சிறுபான்மை தேசிய இனத்தின் மொழி என்று எடுத்துக் கொண்டாலும் அவற்றுக் கிடையிலான சிக்கலான உறவுகள் காணப்பட்டன.

முதலாவதாக ஒரு இனம் ஒரே மொழியை பேசக்கூடிய வகை. இதில் ஹான் இனத்தவர்கள், மங்கோலியர்கள், திபெத்தியர்கள், மியாவ் இனத்தவர்கள் அடங்குவார்கள்.

இரண்டாவதாக ஒரு இனம் பல மொழிகளை பேசக்கூடியதாக இருக்கிறது. தெற்கில் உள்ள யாவ் இனத்தவர் ஐந்துக்கும் மேற்பட்ட மொழிகளை கொண்டுள்ளனர். யுன்னானில் உள்ள ஜிங்போ இனத்தவர்கள் இரண்டு மொழிகளை பேசுகிறார்கள். திபத்தில் இருக்கின்ற மோன்பா இனத்தவர்கள் இரண்டு மொழிகளை பேசுகிறார்கள். யி(Yi) என்ற இனம் இவர்களுக்கென்று தனி பேச்சு மற்றும் எழுத்து மொழிகள் இருந்தாலும், ஆறு வகையான பேச்சு வழக்குகளை ஒரு குறுகிய எல்லைக்குள்ளேயே பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். இந்த இனம் சீனாவில் உள்ள மிகப் பழமையான இனங்களில் ஒன்றாகும். இதன் மக்கள் தொகை 6.58 மில்லியன் ஆகும். இவர்கள் முக்கியமாக யுன்னான், சிச்சுவான், குயிஷோ மாகாணங்களிலும் வாழ்கின்றனர்.

மூன்றாவதாக பல இனங்கள் ஒரு மொழியை பேசக்கூடிய தன்மையாகும். ஹுய், மஞ்சு, ஷே, துஜியா, கெலாவ், ஹெஜென், சிபே மற்றும் காவோஷான் ஆகிய எட்டு இனக்குழுக்கள் சீன மொழியைப்பயன்படுத்துகின்றன. இனக்குழுக்கள் இடையே காணப்படும் இந்த மொழி அமைப்புகளால் இனத்திற்கும் மொழிக்கும் இடையிலான தொடர்புகள் சிக்கல் நிறைந்ததாகவே இருக்கிறது. ஆங்கிலம் கற்பது உலகில் எந்த இடத்திற்கும் செல்ல வாய்ப்பு இருப்பது போல் சீனா முழுவதும் பரவலாக பயன்படுத்தக்கூடிய மொழியான மாண்டரின் கற்பது சீனா முழுவதும் தொடர்பு கொள்வதற்கான ஒரு மொழியாகும். சிறுபான்மையினரிடையே தொடர்பு நோக்கங்களுக்காக இந்த மாண்டரின் மொழி பயன்படுத்தப்படுகிறது.

எழுத்து வடிவம் பெற்ற மொழிகள்

சீனாவில் உய் மற்றும் மஞ்சு இனம் தவிர மற்ற அனைத்து இனங்களுக்கும் சொந்த மொழிகள் உள்ளன. 1950 களிலிருந்து சீன அரசு இன மொழிகளின் வளர்ச்சிக்கு உதவும் கொள்கைகளை உருவாக்கியது. இதன் அடிப்படையில் புதிய எழுத்து வடிவங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. 1949 ஆம் ஆண்டு புரட்சிக்கு முன்பு சீனாவில் 21 இன சிறுபான்மை மொழிகள் தங்களுக்கான 24 எழுத்து வடிவத்தை கொண்டிருந்தன.

மங்கோலிய, திபெத்திய, உய்குர், யீ, கொரிய, கசாக் மற்றும் டாய் போன்ற 21 இன சிறுபான்மையினர் தங்களுக்கென சொந்த எழுத்துமுறைகளைக் கொண்டிருந்தனர். இந்த எழுத்துமுறைகளில் சில நீண்ட வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளன; உதாரணமாக, யீ மற்றும் திபெத்திய எழுத்துமுறைகள் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலான வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளன, அதே சமயம் மங்கோலிய, உய்குர் மற்றும் டாய் எழுத்துமுறைகள் பல நூறு ஆண்டுகால வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளன.

 

1950-களில் இருந்து, லத்தீன் (ரோமன்) எழுத்து முறையை அடிப்படையாகக் கொண்டு, ஜுவாங் (Zhuang), புயீ (Buyi), மியாவ் (Miao), லி (Li), ஹானி (Hani) போன்ற 10-க்கும் மேற்பட்ட இனங்களுக்கு 14 புதிய எழுத்து வடிவங்கள் உருவாக்கப்பட்டன 4 இனக் குழுக்களுக்கான ஐந்து எழுத்து வடிவங்கள் மேம்படுத்தப்பட்டன.

இந்தப் பணிகள் அனைத்தும் சீன அரசின் ஒருங்கிணைந்த முயற்சியின் கீழ் நடைபெற்றன. இருப்பினும், சில இனக்குழுக்கள் புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட எழுத்துவடிவங்களைப் பயன்படுத்த மறுத்துவிட்டனர். உதாரணமாக, லி மக்கள் தங்களுக்கென உருவாக்கப்பட்ட புதிய எழுத்தைக் கைவிட்டு, சீன மொழியையே பயன்படுத்தத் தேர்வு செய்தனர். எழுத்து மொழிகளை உருவாக்கும் செயல்பாட்டில், இன சிறுபான்மையினர் தாங்கள் பயன்படுத்த விரும்பும் மொழிகளைத் தேர்ந்தெடுக்க அரசு அனுமதித்தது.

சில சிறுபான்மையினர், புதிய எழுத்து மொழியைப் பயன்படுத்திய பிறகு, அது தங்கள் தேவைகளுக்குப் பொருந்தவில்லை என்பதைக் கண்டறிந்து, வேறு புதிய மொழியைப் பயன்படுத்தத் தேர்ந்தெடுத்தனர். 1982-ல் உய்குர் மற்றும் கசாக் குழுக்கள் அரபு எழுத்துக்களைப் பயன்படுத்தும் தங்கள் அசல் மொழிக்குத் திரும்பினர். யி குழுவினர், தாங்கள் புதிதாக உருவாக்கிய எழுத்து மொழியைக் கைவிட்டு, தரமான யி மொழியை ஏற்றுக்கொண்டனர். தற்போது, சீனாவில் 21 இன சிறுபான்மையினருக்கு 27 எழுத்து வடிவங்கள் உட்பட, தங்களுக்கென சொந்த எழுத்து மொழி உள்ளது.

இன சிறுபான்மையினரின் எழுத்து மொழியில் ஏற்பட்ட சீர்திருத்தங்களுக்குப் பிறகு, புதிய எழுத்து மொழி மேலும் எளிமையாக் கப்பட்டது. இப்போது எழுத்து மொழியைக் கொண்டிருந்த இன சிறுபான்மையினர், தொடக்கப் பள்ளிகள் முதல் உயர் கல்வி வரை இருமொழிக் கல்வியைத் கற்கத்தொடங்கினர். எழுத்து மொழி இல்லாத இன சிறுபான்மையினர், கற்பிப்பதற்காக சீன அல்லது பிற இன சிறுபான்மையினரின் எழுத்து மொழியைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினர். பல இன சிறுபான்மையினர் தங்கள் சொந்த மொழியில் செய்தித்தாள்களையும், பத்திரிகைகளையும் வெளியிடுகின்றனர். 1998-ல், பதினேழு இன சிறுபான்மையினர் 83 செய்தித்தாள்களையும் 184 பத்திரிகைகளையும் வெளியிட்டனர்.

 

மேற்கண்ட பின்னணியில் இனச் சிறுபான்மை மொழிகளை பாதுகாப்பது மட்டுமல்ல வளர்த்தெடுக்கும் பணிகளையும் சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும், சீன மக்கள் குடியரசும் செய்தது. எழுத்து மொழி உள்ள அனைத்து சிறுபான்மை இனங்களுக்கும் தொடக்கப் பள்ளிகள் முதல் உயர்கல்வி வரை இரு மொழி கொள்கையை தொடர்கிறார்கள். தேசிய சிறுபான்மையினர் அதிகம் வசிக்கும் பகுதிகளில் வகுப்புகள் உள்ளூர் மொழி பாடப்புத்தகங்களை பயன்படுத்தி கற்பிக்கப் படுகின்றன. மாண்டரின் இரண்டாவது மொழியாக கற்பிக்கப்படுகிறது. 1990 ஆம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சீனாவில் இனச் சிறுபான்மையினரில் 68 மில்லியனுக்கும் அதிகமான மக்கள் எழுத்து வடிவ மொழிகளை பயன்படுத்துகின்றனர் இது இனச் சிறுபான்மை மக்கள் தொகையில் 60 சதவீதத்திற்கு மேலாகும்.

துறவியின் குற்றச்சாட்டும் உண்மைநிலையும்

திபெத்திய மாகாணத்தில் அனைத்து பெயர்ப்பலகைகளும் திபெத்திய மொழி மற்றும் ஹான் இரு மொழிகளிலும் காணப்படுகிறது. எங்காவது திபெத்திய மொழி எழுதப்படவில்லை என்றால் நடவடிக்கை எடுக்கப்படுகிறது.

1988 ஆம் ஆண்டுகள் விதிகளின்படி மாவட்ட அளவிலோ, அதற்கு மேலே இருக்கக்கூடிய நிறுவனங்களால் அந்த பிராந்தியங்களுக்குள் செயல்படுவதற்காக வழங்கப்படும் அனைத்து ஆவணங்களும் திபெத்திய மொழியிலும், ஹான் மொழியிலும் இருக்க வேண்டும். பேரூராட்சி மற்றும் கிராம அளவிலான ஆவணங்கள் திபெத்திய மொழியில் மட்டும் இருக்கலாம். 1991 ஆம் ஆண்டு முதல் கீழ் நிலையில் இருக்கக்கூடிய நிறுவனங்கள் திபெத்திய மொழியில் இல்லாத ஆவணங்களை செயல்படுத்த மறுக்கும் உரிமையை பெற்றுள்ளன. அனைத்து உள்ளூர் அரசு துறைகளிலும் அதிகாரப்பூர் ஆவணங்கள் மட்டுமின்றி, அரசு முத்திரைகள், சான்றிதழ்கள், படிவங்கள், உறைகள், காகிதங்கள், அறிவிப்பு பலகைகள், கையொப்பங்கள் ஆகியவற்றில் திபெத்திய மொழியும் சீன மொழியும் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பது அமுலாகி வருகிறது.

திபெத்தின் உயர் மக்கள் நீதிமன்றமும், உயர் மக்கள் அரசு வழக்கறிஞர் அலுவலகமும், சட்ட ஆவணங்களை கையாளுவதற்கு இரு மொழியையும் பயன்படுத்துகின்றனர். சமீபத்தில் இத்துறைகள் சட்டங்கள் மற்றும் சட்டச் சொற்கள் குறித்த தொடர் புத்தகங்களை திபெத்திய மொழியில் வெளியிட்டுள்ளன.

 

உள்ளூர் வானொலி மற்றும் தொலைக்காட்சி ஒளிபரப்புகளுக்கு திபெத்திய மொழியே ஒரு முக்கிய மொழியாக இருந்து வருகிறது. திபெத் மக்கள் வானொலி நிலையம் தினமும் 41 மணி நேரம் ஒளிபரப்பு செய்கிறது. இதில் 20.5 மணி நேரம் திபெத்திய மொழியில் அமைந்த நிகழ்ச்சிகளாகும். திபெத்திய தொலைக்காட்சி நிலையம் தினமும் 12 மணி நேரம் திபெத்திய மொழி நிகழ்ச்சிகளை ஒளிபரப்பி வருகிறது. 1999 ஆம் ஆண்டு திபெத்திய மொழிக்கான செயற்கைக்கோள் அலைவரிசை தொடங்கப்பட்டது.

சுமார் 50 லட்சத்திற்கும் அதிகமான பயனாளர்கள் பேசப்படும் திபெத்திய மொழி அழிக்கப்படுகிறது அல்லது அழிந்து வருகிறது என்று குற்றம் சாட்டுவது அபத்தமானது. இது வளர்ச்சி அடையும் மொழியாக இருக்கிறது. தீபெத்தில் வாழுகின்ற ஹான் மொழி பேசும் அதிகாரிகள் மற்றும் அரசு ஊழியர்கள் திபெத்திய மொழியை கற்க வேண்டும் என்று சட்டம் இயற்றப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம் மேம்பட்ட தொழில்நுட் பங்களையும், புதிய அறிவையும் திபெத்தில் செயல்படுத்த முடியும் எனக் கூறுகின்றன.

காரணம், திபெத்தில் பின்தங்கிய உள்ளூர் விவசாயத்தையும், கால்நடை வளர்ப்பையும் மேம்படுத்துவதற்கு புதிய தொழில்நுட்பங்கள் அவசியமாக தேவைப்படுகின்றனர். திபெத்திய மொழியை கற்றுக் கொண்டால் மட்டுமே தேவைப்படுபவர்களுக்கு தகவல் சென்றடைவது உறுதி செய்ய முடியும் என்று சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தெளிவுபடுத்தி உள்ளது. இதன் தொடர்ச்சியாக ஹான் மொழியிலிருந்து திபெத்திய மொழிக்கு மொழிபெயர்ப்பது பெரும் பணியாக மாறி நடைபெறுகிறது.

சீன அரசாங்கம் திபெத்திய மொழியை படிப்படியாக கைவிட்டு வருகிறது என்ற தலாய்லாமா வகையினர் முன் வைக்கும் குற்றச்சாட்டை மறுக்கும் வகையில் நிலைமைகள் இருக்கிறது. ‘திபெத் டெய்லி’யின் திபெத்திய மொழிப் பதிப்பு தினமும் 16,000 பிரதிகள் விற்பனையாகும் சிறப்பைப் பெற்றுள்ளது.

இதுவரை, திபெத்திய மொழியில் 108 தலைப்புகளிலான மக்கள் அறிவியல் நூல்கள் வெளியிடப்பட்டுள்ளதாகவும், விவசாயத் தொழில்நுட்பம் குறித்த பல தொலைக்காட்சி ஆவணப்படங்கள் தயாரிக்கப்பட்டு திபெத்திய கிராம மக்களுக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டுள்ளதாகவும் இது தொடர்பான துறை தெரிவித்துள்ளது.

 

திபெத்தில் திபெத்திய மொழி இலக்கியத்திற்கான ஐந்து பருவ இதழ்கள் வெளியாகி வருகின்றன; அவற்றில் இரண்டு இதழ்கள் இதுவரை மொத்தம் 100 இதழ் வெளியீடுகளைக் கண்டுள்ளன. மேலும், அனைத்து பயில்நிலை நாடகக் குழுக்களும் தங்கள் கலைநிகழ்ச்சிகளில் திபெத்திய மொழியையே பயன்படுத்துகின்றன; திபெத்தில் செயல்படும் பத்து தொழில்முறை நாடகக் குழுக்களும் பெரும்பாலும் திபெத்திய மொழியிலேயே தங்கள் நாடகங்களை அரங்கேற்றுகின்றன.

1989-ஆம் ஆண்டிலிருந்து, ‘திபெத் மக்கள் பதிப்பகம்’ மற்றும் ‘திபெத் பண்டைய ஆவணங்கள் பதிப்பகம்’ ஆகியவை திபெத்திய மொழியில் 441 நூல்களை வெளியிட்டுள்ளதாக தெரிவிக்கிறது. இதற்கிடையில், திபெத்திய மொழியில் வெளியாகும் 20 செய்தித்தாள்களும் இதழ்களும் புழக்கத்தில் உள்ளன.

கடந்த ஐந்து தசாப்தங்களாக, திபெத்திய மொழியின் ஆய்வு, பயன்பாடு மற்றும் பரவலாக்கம் ஆகியவை திபெத்தின் சமூகப் பொருளாதார மேம்பாடு மற்றும் சமூக நிலைத்தன்மையை ஊக்குவிப்பதிலும், அறிவியல், கலாச்சாரம் மற்றும் கல்வியின் செழிப்பையும் முன்னேற்றத்தையும் முன்னெடுத்துச் செல்வதிலும் முக்கியப் பங்காற்றியுள்ளன என்று இக்கட்டுரை சுட்டிக்காட்டுகிறது.

“சீன அரசாங்கம் திபெத்திய மொழியைப் படிப்படியாகக் கைவிட்டு வருகிறது” என்றும், “திபெத்திய கலாச்சாரம் அழிக்கப்பட்டு வருகிறது” என்றும் தலாய் லாமா தரப்பினர் பரப்பி வரும் வதந்திகள் அனைத்தும் உண்மைக்குப் புறம்பானவை என்பதை மேற்கூறிய அனைத்துச் சான்றுகளும் நிரூபிக்கின்றன.

அ.பாக்கியம்