71 ஜின்ஜியாங் மாகாணத்தை சீனா ஆக்கிரமித்துக்கொண்டதா?

 

அ.பாக்கியம்

ஒரு தேசிய ஆட்சியின் எல்லை என்பது மக்கள் வசிக்கும் இடங்களால் வரையறுக்கப்படுகிறது. எனவே ஒரு நாட்டின் முதன்மையான அக்கறை எப்பொழுதுமே அதன் எல்லைப் பகுதிகளாக இருக்கும். சீன நாட்டின் எல்லைப் பகுதிகளும் வரலாற்றுத் தரவுகளின் அடிப்படையில் இந்தக் கூற்றுக்களுக்கு ஏற்ற வகையில் அமைந்துள்ளது. இன்றைய புவிசார் அரசியல் காரணங்களுக்காக சீனாவை பலவீனப்படுத்த நினைக்கக்கூடிய அமெரிக்கா உட்பட மேற்கத்திய சக்திகள் சீனா ஜின்ஜியாங் மாகாணத்தை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டது என்று பிரச்சாரம் செய்கின்றனர்.

பண்டைகாலம் முதல் சீனாவின் பகுதியாக

கடந்த 2000 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக சீனாவின் எல்லைப்பகுதி ஜின்ஜியாங் மாகாணத்தையும் உள்ளடக்கியதாகத்தான் இருந்தது என்பதை வரலாற்று தரவுகள் வெளிப்படுத்துவது மட்டுமல்ல, 1648 ஆம் ஆண்டுகளில் நாடுகளின் எல்லை தொடர்பாக உருவாக்கப்பட்ட ‘வெஸ்ட்ஃபாலியன்’ (Westphalian) ஒப்பந்தமும் இதை ஏற்றுக் கொள்கிறது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் சர்வதேச அமைப்பில் உள்ள மற்ற நாடுகளால் சின்ஜியாங் மீதான பிரத்தியேகமான வெஸ்ட்ஃபாலியன் இறையாண்மைக்கான சீனாவின் உரிமைகோரலை அங்கீகரித்தது. ஆனாலும் இன்றைய அரசியல் தேவைகளுக்காக இது பிரச்சினையாக்கப்படுகிறது. பண்டைய காலத்தில் மேற்கு பிராந்தியங்கள் என்று இந்தப் பகுதி பொதுவாக அழைக்கப்பட்டது. மேற்குப் பகுதியில் அடங்கி இருக்கக்கூடிய ஜின்ஜியாங் பகுதி நீண்ட காலமாக சீனாவின் பிரிக்க முடியாத பகுதியாக இருந்தது மட்டுமல்ல சீன நாகரிகத்தின் ஒரு முக்கியமான நுழைவாயிலாகவும் இருந்திருக்கிறது. வரலாறு நெடுகிலும் சீனாவின் மத்திய அரசாங்கம் ஜின்ஜியாங் பகுதியில் வாய்ப்பு ஏற்பட்ட காலங்கள் முழுவதும் நிர்வாகங்களை கட்டமைத்து, விவசாயத்தை மேம்படுத்தியது மட்டுமல்ல பாதுகாப்பையும் உறுதிப்படுத்தியது.

“இம்பீரியல்” காலம் கிமு 221-ல் சின் வம்சத்துடன் (Qin Dynasty) தொடங்குகிறது. இதற்குப் பின்னதான காலகட்டமே ஒருங்கிணைந்த, நிலையான ஆட்சி முறையைக் கொண்டிருந்தது. சீனாவில் பேரரசுகள் காலத்தில் மிகவும் புகழ்பெற்ற சக்தி வாய்ந்த பேரரசாக ஹான் (206-220) வம்சம் ஆட்சி செய்தது. இவர்கள் ஆட்சி காலத்தில் அதாவது பொ.ஆ.முன் 60 ஆம் ஆண்டுகளில் ஜின்ஜியாங் பகுதிகளின் எல்லைகளை வரையறுத்து அதற்கான அதிகாரிகளையும் நியமித்து சீன தேசத்தின் ஒரு பகுதியாக ஆட்சி செய்தனர். ஹான் வம்ச வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு சீனாவில் சுமார் 400 ஆண்டுகள் குழப்பமான காலகட்டமாக இருந்தது. இக்காலகட்டத்தில் சீனாவை தெற்கு பகுதி என்றும், வடக்கு பகுதி என்றும் பிரிக்கப்பட்டு பல வம்சங்கள் ஆட்சி செய்தன. இக்காலகட்டம் என்பது சீனாவின் அரசியல் வரலாற்றில் பிளவுகள், உள்நாட்டுப் போர்கள், கலாச்சார மாற்றங்கள் நிறைந்த காலகட்டமாகும். இவ்வாறு பிளவுபட்ட வம்சங்களில் தெற்கு வம்சத்தின் லியாஙக் மன்னர் மேற்குபிராந்தியம் என்று அழைக்கப்பட்ட ஜின்ஜியாங் பகுதியில் மாகாணங்களை உருவாக்கி, அதற்கு கீழே மாவட்ட அமைப்புகளையும் உருவாக்கினார். சீனாவில் கடைபிடிக்கப்பட்ட மாகாண, மாவட்ட அளவிலான நிர்வாக முறையை முதன் முதலாக பகுதிகளுக்கு விரிவு படுத்திய பணியை ஏற்படுத்தினார்கள்.

சுமார் நான்கு நூற்றாண்டுகள் வடக்கு தெற்கு என்று துண்டு துண்டாக  பிரிந்து இருந்த சீனாவை சுயி வம்சம் (Sui Dynasty)  581 – 618 மீண்டும் ஒருங்கிணைத்து வலிமையான மையப்படுத்தப்பட்ட பேரரசாக மாறியது. இந்தப் பேரரசு மிகக் குறுகிய காலங்களே ஆட்சி செய்தாலும் மேற்கு மாகாணம் என்று சொல்லக்கூடிய ஜின்ஜியாங் பகுதிகளில் மாவட்ட மற்றும் மாகாண அளவிலான அமைப்புகளை மேலும் தீர்க்கமான முறையில் விரிவுபடுத்தியது. இந்தப் பகுதியில் இருந்த துருக்கியர், துயுஹுன், டாங்சியாங், ஜியாலியாங்கி, ஃபுகுவோ மற்றும் வேறு சில இனக்குழுக்கள் சுய் வம்ச ஆட்சிக்கு அடிபணிந்தன. இதற்குப் பிறகு ஆட்சிக்கு வந்த தாங் வம்சம் (Tang Dynasty)618 – 907 தியான்ஷான் மலைகளுக்கு வடக்கிலும் தெற்கிலும் இருந்த பகுதிகளை நிர்வகிப்பதற்காக சக்தி வாய்ந்த எல்லைப்படைகளை அமைத்தது.

ஜின்ஜியாங் “புதிதாக மீட்கப்பட்ட நிலம்”

இதனைத் தொடர்ந்து சீனாவில் ஆட்சிக்கு வந்த அடுத்தடுத்த சோங் வம்சம் (Song Dynasty) லியாவோ வம்சம் (Liao Dynasty) ஜின் வம்சம் (Jin Dynasty) மேற்கு சியா வம்சம் (Western Xia) வம்சங்கள் அனைத்தும்  (907-1234), மேற்கு பிராந்தியங்களில் மன்னர்களின் பிரம்மாண்டமான அலுவலகங்களையும், படைப்பிரிவுகளையும், நிர்வாக அமைப்புகளையும் ஏற்படுத்தி மேற்குபகுதியை தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருந்தார்கள். சீனா முழுவதும் தங்களின் ஆட்சியின் கீழ்கொண்டுவந்த யுவான் வம்சம் (1206-1368),  ராணுவ ரீதியிலும் அரசியல் ரீதியிலும் மேற்கு பிராந்தியத்தை சிறப்புற நிர்வகித்து வளர்ச்சி அடைய செய்தது. மிங் வம்சம் (Ming Dynasty) (1368-1644) ஆட்சிக்காலத்தில், உள்ளூர் விவகாரங்களை நிர்வகிப்பதற்காக பெரும் ஹாமி ராணுவ படையின் தலைமையகத்தை மேற்கு பிராந்தியத்தில் உருவாக்கினார்கள். ஹாமி (Hami) என்பது சின்ஜியாங் மாகாணத்தில் உள்ள ஒரு நகரம் ஆகும்.  மேற்கு நோக்கிய வர்த்தகப் பாதைகளைத் திறந்து வைப்பதற்கும், மேற்குப் பிராந்தியங்களின் பிற பகுதிகளைத் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வருவதற்கும், உள்ளூர் இராணுவ மற்றும் நிர்வாக விவகாரங்களை நிர்வகிக்க அதிகாரிகளை  நியமித்தது.

சிங் வம்சம் (Qing Dynasty1636 –1912) தியான்ஷான்  மலைகளுக்குத் தெற்கிலும் வடக்கிலும் உள்ள பிராந்தியங்கள் மீது ஒருங்கிணைந்த இராணுவ மற்றும் நிர்வாக அதிகார வரம்பைச் செலுத்துவதற்காக 1762-ல்  இலி தளபதி என்ற பதவியை நிறுவி, ஜின்ஜியாங் பிராந்தியத்தின் மீது மிகவும் திட்டமிட்ட நிர்வாகத்தை மேற்கொண்டது. “உள்ளூர் நிலைமைகளுக்கு ஏற்ப பொருத்தமானதைச் செய்தல்” மற்றும் “உள்ளூர் பழக்கவழக்கங்களின்படி நிர்வாகத்தை நடத்துதல்” என்ற கொள்கையின்படி, சிங் வம்சம், தியான்ஷான் மலைகளுக்கு வடக்கே ஹான் மற்றும் ஹுய் இனக்குழுவினர் வசிக்கும் பகுதியில் மாகாணங்கள் மற்றும் மாவட்டங்கள் கொண்ட அமைப்பை உருவாக்கியது. மேலும், இலி பகுதியிலும் தியான்ஷான் மலைகளுக்குத் தெற்கே உள்ள பகுதியிலும் உய்குர்களுக்காக உள்ளூர் “பேக் முறையை” (உள்ளூர் அதிகாரிகளைக் குறிக்கும் ஒரு துருக்கிய சொல்) பராமரித்தது.  1884-ல், சிங் அரசவை அப்பிராந்தியத்தை ஒரு மாகாணமாக நிறுவி, அதற்கு ஜின்ஜியாங் எனப் பெயர் மாற்றியது; இதன் பொருள் “புதிதாக மீட்கப்பட்ட நிலம்” என்பதாகும். ஜின்ஜியாங்கை ஒரு மாகாணமாக நிறுவியது, சிங் அரசாங்கத்தால் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒரு குறிப்பிடத்தக்க சீர்திருத்தமாகும். அன்று முதல், ஜின்ஜியாங்கில் உள்ள அனைத்து இராணுவ மற்றும் நிர்வாக விவகாரங்களையும் மாகாண ஆளுநர் மேற்பார்வையிட்டார்,  ஜின்ஜியாங் ஒரு மாகாணமாக நிறுவப்பட்ட பிறகு, நாட்டின் பிற பகுதிகளைப் போலவே அப்பகுதி முழுவதும் மாவட்ட மற்றும் வட்டார ஆட்சி முறை பின்பற்றப்பட்டது.

ஜின்ஜியாங்கை தீவிரமாக மேம்படுத்தி உருவாக்குதல்.

சீனாவின் அனைத்து வரலாற்று காலகட்டங்களிலும் மத்திய அதிகாரிகள் சின்ஜியாங்கின் வளர்ச்சிக்கும் கட்டுமானத்திற்கும் பெரும் முக்கியத்துவம் அளித்தனர். ஹான் வம்சம் மேற்குப் பகுதிகளில் தரிசு நிலங்களை விளைநிலங்களாக மாற்றுவதற்காகப் படையினரை அனுப்பியது. இந்த நடைமுறை தாங் வம்சத்தின் போதும் தொடரப்பட்டு, அப்பகுதி முழுவதற்கும் விரிவுபடுத்தப்பட்டது. சிங் வம்சத்தின் காலத்தில், மீட்டெடுக்கப்பட்ட விளைநிலங்களின் பரப்பளவு 10 மில்லியன் (சுமார்667,000 ஹெக்டேர்) ஐத் தாண்டியிருந்தது. நீர்ப்பாசனத் திட்டங்களும் செழித்து வளர்ந்துள்ளன.   கிங் வம்சத்தின் குவாங்சு சகாப்தத்தின் (1875-1908) பிற்பகுதியில், சின்ஜியாங்கில் உள்ள கால்வாய்களின் மொத்த நீளம் 35,000 கிலோமீட்டரைத் தாண்டியது, மேலும் மொத்த நீர்ப்பாசனத் திறன் 10 மில்லியன்  (சுமார் 667,000 ஹெக்டேர்) ஐத் தாண்டியது.

பண்டைய காலம் தொட்டே ஜின்ஜியாங் பட்டுப்பாதையின் ஒரு முக்கிய மையமாக இருந்து வந்துள்ளது. வர்த்தகம் மற்றும் பரிமாற்றங்களுக்கான வணிகப் பாதைகளின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதற்காக, மத்திய அதிகாரிகள் முக்கிய வழித்தடங்களில் தபால் நிலையங்களை அமைத்தனர். பட்டுப்பாதையில், தூதர்களும் வணிகக் குழுக்களும் நாடுகளுக்கும் கண்டங்களுக்கும் இடையே பயணம் செய்தனர்; அவர்களின் செயல்பாடுகள் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நீடித்தன. பெருகிவரும் வர்த்தகத்தின் காரணமாக, ஜின்ஜியாங்கில் யூடியான், ஷுலே, சிசோ, டிங்சோ, ஹுயுவான் மற்றும் டிஹுவா போன்ற பல நகரங்களும் ஊர்களும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கட்டப்பட்டு, பொருளாதார வளர்ச்சியும் ஏற்பட்டது. மக்கள் தொகையும் பெருகியது. சின்ஜியாங்கின் தொடர்ச்சியான வளர்ச்சியும் கட்டுமானமும், எல்லைப் பகுதிகளில் திறமையான நிர்வாகத்திற்கும் ஸ்திரத்தன்மைக்கும் ஒரு உறுதியான பொருள்சார் அடித்தளத்தை அமைத்தன.

இன ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் மத நல்லிணக்கத்தை மேம்படுத்துதல். சீனாவின் வரலாறு முழுவதும் மத்திய அதிகாரிகள், ஜின்ஜியாங்கின் நிர்வாகத்தில் இன மற்றும் மத விவகாரங்களை ஒரு முக்கிய முன்னுரிமையாகக் கருதினர். ஒவ்வொரு வரலாற்று காலகட்டத்திலும், பல்வேறு இனப் பின்னணியைச் சேர்ந்த மக்கள் பெரும் குழுக்களாக இப்பகுதிக்கு குடிபெயர்ந்தனர் அல்லது இப்பகுதியை விட்டு வெளியேறினர். தனிமைப்படுத்தல் மற்றும் மோதல் காலங்கள் இருந்தபோதிலும், இனக் குழுக்கள் வளர்ந்து, மேம்பட்டு, ஒன்றோடொன்று ஒருங்கிணைந்து, இரத்த உறவை விட வலிமையான பிணைப்பை உருவாக்கி, இன்ப துன்பங்களை ஒன்றாகப் பகிர்ந்து கொண்டன. அவர்கள் அனைவரும் ஜின்ஜியாங்கை ஆராய்வதற்கும், மேம்படுத்துவதற்கும், பாதுகாப்பதற்கும் முக்கியமான பங்களிப்புகளைச் செய்துள்ளனர்.

ஜின்ஜியாங் பிராந்தியம் எப்போதுமே பல மதங்கள் இணைந்து வாழும் இடமாக இருந்து வந்துள்ளது, மேலும் மத்திய அதிகார அமைப்புகள் அனைத்தும் மத விவகாரங்களின் நிர்வாகத்தை தேசிய ஆட்சி அமைப்பில் இணைத்துக் கொண்டன. தாங் வம்சத்தில், பௌத்த விவகாரங்களை மேற்பார்வையிட தலைமை பௌத்த துறவி பதவி நிறுவப்பட்டது. சிங் வம்சம் ஜின்ஜியாங்கிற்கான நிர்வாகச் சட்டத்தொகுப்பை வெளியிட்டது. பல்வேறு கலாச்சாரங்களின் சங்கமத்தின் மூலம் சீன நாகரிகம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது என்ற உண்மையே, சீனாவில் இனங்களின் ஒருங்கிணைப்பின் வரலாற்றுப் போக்கையும், மத நம்பிக்கைகளின் இணக்கமான சகவாழ்வையும் அடிப்படையாகத் தீர்மானிக்கிறது.

1911 ஆம் ஆண்டு சன்யாட்சன் நடத்திய குடியரசு  புரட்சியைத் தொடர்ந்து, 1912 ஆம் ஆண்டில் ஜின்ஜியாங் சீனக் குடியரசின் ஓர் மாகாணமாக ஆனது. இக்காலத்தில் ஓரளவிற்கு தார்மீக அதிகாரத்தைச் செலுத்த முடிந்தபோதிலும், உண்மையான அதிகாரத்தைச் செலுத்தக்கூடிய அரசியல் தலைவர்கள் மாகாண இராணுவ ஆளுநர்களாக இருந்தனர். அக்கால வழக்கில் அவர்கள் ‘போர் பிரபுக்கள்’ என அழைக்கப்பட்டனர். அவர்கள் தேசிய அமைப்புகளுக்கோ அல்லது தேசிய இலட்சியங்களுக்கோ கூட சிறிதும் விசுவாசம் கொண்டிருக்கவில்லை. இந்த போர்ப்பிரபுக்களுக்கு இடையேயான உள்நாட்டுப் போரால் நாடு பேரழிவுக்குள்ளானது;

1911ம் ஆண்டு புரட்சிக்கு பிறகு யாங் என்ற ஆளுநர் பதினேழு ஆண்டுகள் ஜின்ஜியாங் மாகாணத்தை ஆண்டார். யாங் என்பவர் 1928-ல் படுகொலை செய்யப்பட்டார். அவருக்குப் பதிலாக ஜின் ஷுரென் பதவியேற்றார். ஆனால், 1933-ஆம் ஆண்டின் இராணுவக் கிளர்ச்சி மற்றும் உள்நாட்டுப் போரின்போது ஜின் பதவியிலிருந்து அகற்றப்பட்டதால், அவரது பதவிக்காலம் குறுகியதாகவே இருந்தது அவர் கிழக்கே சீனாவுக்குத் தப்பிச் சென்றார். ஜின் ஷுரென் பதிலாக ஷெங் ஷிகாய் பதவியேற்றார். அவர் 1944 வரை ஆளுநராக நீடித்தார். குடியரசுக் காலத்தின் பிற்பகுதியில், ஷின்ஜியாங் பத்து நிர்வாக மாவட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது.1949-இல் மக்கள் விடுதலை இராணுவப் படைகளால் குவோமின்டாங் தோற்கடிக்கப்பட்டு,  சீன மக்கள் சீனக் குடியரசு (PRC) நிறுவப்பட்டது.

 

ஜின்ஜியாங் “கிழக்கு துருக்கிஸ்தான்” ஆக இருந்ததா?

துருக்கியர்கள் (சீன மொழியில் துஜுவே) 6 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் அல்தாய் மலைகளில் தோன்றிய நாடோடிகள்ஆவார்கள். துருக்கியர்கள் ரூரானை அழித்து 552 இல் ஒரு துருக்கிய கானேட்டை நிறுவினர். இது இரண்டு படைகளாகப் பிரிந்து 583 இல் அல்தாயின் இருபுறமும் குடியேறியது. டாங் வம்சம் 630 இல் கிழக்கு துருக்கிய ககனேட்டை (583-630) தோற்கடித்தது மட்டுமல்லாமல், 657ல் மேற்கு துருக்கிய ககனேட்டை (583-657) ஒழிக்க ஓய்கோர்களுடன் இணைந்து அதனையும் வெற்றிகொண்டு  மத்திய ஆட்சியின் கீழ் ஒன்றிணைத்தது. 682 இல், வடக்கில் இடம்பெயர்ந்த கிழக்கு துருக்கியர்களின் ஒரு பகுதியினர் டாங் அரசிற்கு எதிராகக் கிளர்ச்சி செய்து இரண்டாவது துருக்கிய ககனேட்டை (682-744) நிறுவினார்கள்.  744 இல் டாங்கால் மொபேயில் (மங்கோலிய பீடபூமியில் உள்ள பரந்த பாலைவனங்களுக்கு வடக்கே உள்ள பகுதி) ஓய்கோர் மற்றும் கார்லுக் மக்களின் உதவியுடன்அடக்கப்பட்டு மீண்டும் வெற்றிகொள்ளப்பட்டது.

சீன வரலாற்றில் ஒருபோதும் ஜின்ஜியாங் “கிழக்கு துர்கிஸ்தான்” என்று குறிப்பிடப்படவில்லை. மேலும் “கிழக்கு துர்கிஸ்தான்” என்று அழைக்கப்படும் எந்த அரசும் இருந்ததில்லை. 18 ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 19 ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதி வரை, மேற்கு நாடுகள் பல்வேறு துருக்கிய மொழிகளுக்கு (அல்தாய் மொழிகளின் கிளைகள்) இடையே வேறுபாட்டைக் காட்டியதால், சில வெளிநாட்டு அறிஞர்கள் மற்றும் எழுத்தாளர்கள் தியான்ஷான் மலைகளுக்கு தெற்கேயும் ஆப்கானிஸ்தானின் வடக்கேயும் உள்ள பகுதியைக் குறிக்க “துர்கிஸ்தான்” என்ற வார்த்தையை உருவாக்கினர். இது தெற்கு ஜின்ஜியாங்கிலிருந்து மத்திய ஆசியா வரையிலான பகுதியை தோராயமாக உள்ளடக்கியது. அவர்கள் பாமிர்களின் இருபுறமும் உள்ள இரண்டு பகுதிகளையும் “மேற்கு துர்கிஸ்தான்” மற்றும் “கிழக்கு துர்கிஸ்தான்” என்று அழைத்தனர். 20 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், “பான்-துர்கிசம்” மற்றும் “பான்-இஸ்லாமியம்” என்ற கருத்து ஜின்ஜியாங்கில் ஊடுருவியதால், சீனாவிலும் வெளியேயும் பிரிவினைவாதிகள் புவியியல் கருத்தை அரசியல்மயமாக்கி அதன் அர்த்தத்தை கையாண்டனர், துருக்கிய மொழிகளைப் பேசும் மற்றும் இஸ்லாத்தை நம்பும் அனைத்து இனக்குழுக்களையும் “கிழக்கு துர்கிஸ்தான்” என்ற தேவராஜ்ய அரசை உருவாக்க துடித்தனர். சீனாவைப் பிளவுபடுத்த முயற்சிக்கும் பிரிவினைவாதிகள் மற்றும் சீன எதிர்ப்பு சக்திகளுக்கான ஒரு அரசியல் கருவியாகவும் திட்டமாகவும் மாறியுள்ளது.

“துர்கிஸ்தான்” என்ற சொல் இடைக்காலத்தில் அரபு புவியியல் நூல்களில் தோன்றியது. அதன் பொருள் “துருக்கியர்களின் பிரதேசம்” என்பதாகும். இது மத்திய ஆசியாவில் உள்ள சிர் நதிக்கு வடக்கே உள்ள பகுதிகளையும், நதிக்குக் கிழக்கே உள்ள அருகிலுள்ள பகுதிகளையும் குறித்தது. வரலாற்றின் பரிணாம வளர்ச்சியுடன், மத்திய ஆசியாவில் நவீன இனக்குழுக்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நிறுவப்பட்டன. 18 ஆம் நூற்றாண்டிற்குள், “துர்கிஸ்தான்” என்ற புவியியல் கருத்து மிகவும் தெளிவற்றதாகிவிட்டது, மேலும் அக்கால வரலாற்றுப் பதிவுகளில் கிட்டத்தட்ட யாரும் அதை மீண்டும் பயன்படுத்தவில்லை. 19 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், மத்திய ஆசியாவில் ஏகாதிபத்திய சக்திகளின் காலனித்துவ விரிவாக்கம் அதிகரித்ததால், “துர்கிஸ்தான்” என்ற புவியியல் சொல் மீண்டும் புழக்கத்திற்கு வந்தது.

சுருக்கமாகக் கூறினால், கி.மு. 60-ல் ஹான் வம்சம் சின்ஜியாங்கில் மேற்குப் பிராந்திய எல்லைக் கட்டளையை நிறுவியதிலிருந்து, அனைத்து வரலாற்று காலங்களிலும் இருந்த சீன மத்திய அரசாங்கங்கள் சின்ஜியாங் மீது இராணுவ மற்றும் நிர்வாக அதிகார வரம்பைக் கொண்டிருந்தன. சின்ஜியாங் பிராந்தியத்தின் மீதான மத்திய அரசாங்கங்களின் அதிகார வரம்பு, காலகட்டத்தின் நிலைத்தன்மையைப் பொறுத்து, சில சமயங்களில் வலுவாகவும் மற்ற சமயங்களில் பலவீனமாகவும் இருந்தது. சின்ஜியாங்கில் உள்ள அனைத்து இனக்குழுக்களின் மக்களும் மத்திய அரசாங்கங்களுடனான தங்கள் உறவுகளைத் தீவிரமாகப் பேணி, அதன் மூலம் சீன தேசம் எனும் மாபெரும் குடும்பத்தின் உருவாக்கத்திற்கும் ஒருங்கிணைப்பிற்கும் தங்களின் பங்களிப்பை வழங்கினர்.

அ.பாக்கியம்

70 உய்குர் ஒற்றுமை பேணுதல்

 

அ.பாக்கியம்

திபெத் உலகத்தின் கூரை என்றால் ஜின்ஜியாங் மாகாணம் கனிம வளங்களின் களமாக பரந்து விரிந்து கிடக்கிறது. சீனாவின் மொத்த எண்ணெய் இருப்பில் 30 சதவீதமும், இயற்கை எரிவாயு இருப்பில் 34 சதவீதத்தையும், மிகப்பெரிய அளவு நிலக்கரி படிமங்களையும் இந்த பகுதி கொண்டுள்ளது. சீனா முழுவதும் உள்ள நிலக்கரி இருப்பில் சுமார் 40% ஜின்ஜியாங்கில் உள்ளது. இவை தவிர,வெயில் அதிகமாக இருப்பதால் புதுப்பிக்கத்தக்க சூரிய சக்திகளும், காற்றாலை சக்திகளும் உற்பத்தி செய்கிற இடம். எனவேதான் ஜின்ஜியாங் மாகாணத்தை சீனாவின் “எரிசக்திப் பெட்டகம்” (Energy Treasury) என்று அழைக்கிறார்கள்.

சீனாவில் உற்பத்தியாகும் பருத்தியில் 85 சதவீதத்தை உற்பத்தி செய்யும் மாகாணமாகும் இதுவே. எனவே தான் ஜின்ஜியாங் சீனாவின் பருத்தி கூடாரம் (Cotton Basket) என்று அழைக்கப்படுகிறது. அரிய வகை கனிமங்களான பெரிலியம் (beryllium), மைக்கா (mica), லித்தியம், கோபால்ட், நிக்கல், தாமிரம் (copper), இரும்பு (iron), தங்கம் மற்றும் வெள்ளி போன்ற தாதுக்கள் இங்கு ஏராளமாக கொட்டிக் கிடக்கின்ற பூமியாகும். மாகாணத்தின் இருப்புடன் இணைந்து இத்தைகைய இயற்கை வளங்களும் உள்ளதால் இது புவிசார் அரசியலின் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக அமைகிறது.

முதலாவதாக சீனாவில் இருக்கக்கூடிய மாகாணங்களில் மிகப்பெரிய மாகாணம் இது. சீன நிலப்பரப்பில் ஆறில் ஒரு பகுதியை இந்த மாகாணம் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது. சுமார் 1.6649 மில்லியன் சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவு உள்ளது.

இரண்டாவதாக சீனாவின் மொத்த எல்லையில், சுமார் 5700 கிலோ மீட்டருக்கும் அதிகமான நீளம் அண்டை நாடுகளுடன் எல்லைகளை பகிர்ந்து கொள்ளக்கூடிய மாநிலமாக இது இருக்கிறது அதாவது சீனாவின் மொத்த வெளிநாட்டு எல்லைகளில் கால்பங்கு எல்லையை இந்த மாநிலம் மட்டுமே பகிர்ந்து கொள்கிறது.

மூன்றாவதாக, மங்கோலியா, ரஷ்யா, கஜகஸ்தான், கிர்கிஸ்தான், தஜிகிஸ்தான், ஆப்கானிஸ்தான், பாகிஸ்தான், இந்தியா உட்பட எட்டு நாடுகளுடன் இந்த மாநிலம் எல்லைகளை பகிர்ந்து கொள்கிறது

 

நான்காவது இந்த மாகாணம் யூரேசியா கண்டத்தின் மையப் பகுதியில் அமைந்துள்ளது. மத்தியஆசியா என்று அழைக்கப்படக்கூடிய கஜகஸ்தான், கிர்கிஸ்தான், தஜிகிஸ்தான், துர்க்மேனிஸ்தான், உஸ்பெகிஸ்தான் போன்ற நாடுகள் மத்திய ஆசியா என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்த நாடுகள் ஆசியாவின் மையப் பகுதியில் அமைந்துள்ளன. மேற்கில் காஸ்பியன் கடலுக்கும் கிழக்கில் சீனாவிற்கும் இடையில் அமைந்துள்ளது. இந்த நாடுகளுக்கு எல்லையிலும் சீனாவின் எல்லைப் பகுதியில் இந்த மாகாணம் அமைந்திருப்பத புவிசார் அரசியலின் களமாக மாறுகிறது.

ஐந்தாவதாக, இந்த மாகாணம் புகழ்பெற்ற பட்டுப்பாதை வழியாக பண்டைய சீனாவை உலகின் பிறபகுதிகளுடன் இணைக்கிறது. பல்வேறு கலாச்சாரங்கள் கூடுகின்ற இடங்களாகவும் இந்த மாகாணம் வரலாற்று நெடுகிலும் இருந்து வந்துள்ளது. இந்தியாவிலிருந்து பௌத்த மதம் பட்டுப்பாதை வழியாக, அதாவது இந்த மாகாணத்தின் வழியாகத்தான் சீனாவிற்கு முதல் முதலாக சென்றது.

உய்குர் என்றால் என்ன? அவர்கள் யார்?

சீன வரலாற்றில் ஆரம்பகால வம்சங்களாக சியா, சாங், சோவ் இனம் முன்று இன மக்கள் இருந்தனர். இவர்கள் மஞ்சல் நதியின் மத்தியிலும், கீழ் பகுதிகளிலும் பரந்த சமவெளிகளில் தோன்றினார்கள். அவர்கள் அருகாமையில் இருந்த பழங்குடியினர்களுடன் இணைந்து பெரிய இனக்குழுக்களாக மாறினர். இதன் தொடர்ச்சியாக பிற்காலத்தில் ஹான் தேசிய இனம் உருவானது.

இதேபோன்று உய்குர் இன மக்கள் மத்திய ஆசியா மற்றும் கிழக்கு ஆசியாவின் பொதுவான பகுதியிலிருந்து தோன்றியவர்கள். நீண்டகால இடப்பெயர்வுகளாலும், இனக்குழுக்கள் இடையே உருவான ஒருங்கிணைப்பான செயல்முறைகளாலும், உருவாகியதுதான் உய்குர் இனக்குழு. உய்குர் இன மக்களின் முக்கிய மூதாதையர்கள் சூய் மற்றும் டாங் வம்சங்களின் ஆட்சியின்போது மங்கோலிய பீடபூமியில் வாழ்ந்த ஓய்கூர் மக்கள் ஆவார்கள்.

இந்த மக்கள் குழுவை குறிக்க வரலாற்றுப் பதிவுகளில் பல்வேறு வேறுபட்ட பெயர்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன. வரலாற்று ரீதியாக, துருக்கியர்களின் அடக்குமுறை மற்றும் அடிமைத்தனத்தை எதிர்க்க, ஓய்கூர் மக்கள் டைல் பழங்குடியினருடன் இணைந்து ஓய்கூர் பழங்குடி கூட்டணியை உருவாக்கினர். 788 ஆம் ஆண்டில், அப்போதைய ஓய்கூர் பகுதியில் அதிகாரத்தில் இருந்தவர் சீனாவின் டாங் பேரரசருக்கு கடிதம் எழுதி, அவர்களின் பெயரை “உய்குர்” என்று மாற்றுமாறு கோரினார். ஆனால் அவை கண்டுகொள்ளப்படவில்லை.

840 ஆம் ஆண்டில் ஒய்கூர் பழங்குடி கூட்டணி அதிகாரத்தை இழந்த பிறகு, சில ஒய்கூர இனக்குழுக்கள் ஹான் மக்களுடன் வாழ்வதற்காக உள்நாட்டிற்கு குடிபெயர்ந்தார்கள்.இவர்களில் ஒரு பகுதியினர் டர்பன் படுகைக்கும், இன்றைய ஜிம்சார் பகுதிக்கும் குடிபெயர்ந்தது, அங்கு அவர்கள் கௌச்சாங் என்ற இடத்தில் ஒய்கூர் இராஜ்சியத்தை நிறுவினர். மற்றொன்று ஹெக்ஸி காரிடாருக்கு குடிபெயர்ந்தது, அங்கு அவர்கள் உள்ளூர் இனக்குழுக்களுடன் ஒன்றிணைந்து பின்னர் யுகூர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டனர்.

மூன்றாவது துணைக் குழு பாமிரின் மேற்கே நகர்ந்து, மத்திய ஆசியாவிலிருந்து காஷ்கர் வரையிலான பகுதிகளில் சிதறிக்கிடந்த கார்லுக் மற்றும் யக்மா மக்களுடன் இணைந்ததும், பிற இனக்குழுக்களுடனும ஒன்றிணைந்து நவீன உய்குர் இனக்குழுவின் முக்கிய அமைப்பை உருவாக்கினர்.

19ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் வெளியான இந்தியா மற்றும் கிழக்கு,தெற்கு ஆசியாவின் என்சைக்ளோபீடியா என்ற கலைக்களஞ்சியம் உய்குர் மக்களின் முன்னோர்கள் சீன டார்டோரியன், ஜின்ஜியாங் பகுதியில் வாழ்ந்து வந்தவர்கள் என்றும் குறிப்பிடுகிறது. சீன மக்கள் குடியரசு தெரிவித்திருப்பது போல் இந்தப் பிரதேசம் பண்டைக்காலம் முதல் சீனாவின் ஒரு பகுதியாக இருந்து வந்துள்ளது என்பதற்கான வரலாற்று ஆதாரங்கள் பல உள்ளன.

யுவான் மற்றும் மிங் வம்சங்களில், ஜின்ஜியாங்கில் உள்ள பல்வேறு இனக்குழுக்கள் மேலும் இணைந்தன. மங்கோலியர்கள், குறிப்பாக சகதை கானேட்டைச் (ஆட்சிப்பகுதி) சேர்ந்தவர்கள், உய்குர்களுடன் இணைந்தனர். உய்குர் குழுவில் புதிய இரத்தத்தைச் சேர்த்தனர். 1934 ஆம் ஆண்டில், ஜின்ஜியாங் ஒரு அரசாங்க உத்தரவை பிறப்பித்தது, உய்குர் என்பது உய்குர்களுக்கான நிலையான சீனப் பெயராக இருக்கும் என்று விதித்தது, முதல் முறையாக “உய்குர்” என்பதன் துல்லியமான அர்த்தத்தை வெளிப்படுத்தியது. அதுவரை பல்வேறு பெயர்களால் அழைக்கப்பட்டவர்கள் உய்குர் என்பதை சட்டப்படி மாற்றினார்கள். உய்குர் என்றால் மக்களிடையே ஒற்றுமையைப் பேணுதல் என்று பொருள்படும்.

 

 

உய்குர்கள் துருக்கியர்களா?

துருக்கியர்களின் ஆட்சிக்கு உட்பட்டு இருந்த ஒய்கூர்கள் அடிமைகளாக நடத்தப்பட்டதினால் அந்த ஆட்சிக்கு எதிராக கலகம் செய்து வந்தனர். சீனாவின் டாங் வம்ச ஆட்சியின் ஆதரவுடன் இந்த கிளர்ச்சி நடத்தப்பட்டது. அதன் பிறகு துருக்கிய மொழி பேசும் பழங்குடியினர் மேற்கு நோக்கி குடிப்பெயர்ந்தனர். இந்தப் பழங்குடியினரில் ஒரு பிரிவினர் ஆசியா மைனரில் குடியேறி அங்கிருந்த உள்ளூர் இனக்குழுக்களுடன் இணைந்தார்கள். இவர்கள் துருக்கிய மொழி பேசினார்களே தவிர துருக்கியர்களின் வழித்தோன்றல்கள் அல்ல. சில பான்-துருக்கிய ஆதரவாளர்கள் துருக்கிய மொழி குடும்பத்தின் அனைத்து மக்களையும் துருக்கிர்கள் என்று வர்ணித்துள்ளார்கள்.

ஒரு மொழி குடும்பம் என்பதற்கும், ஒரு இனக்குழு என்பதற்கும் அடிப்படையில் வேறுபாடு இருக்கிறது என்பதை மறந்து விடுகிறார்கள். சீனாவில் துருக்கி மொழிகளை பேசும் இனக்குழுகளில் உய்குர்கள் மட்டுமல்ல கசாக்ஸ், கிர்கிஸ், உஸ்பெக்ஸ், டாடர்கள், யுகூர்கள் மற்றும் சாலர்கள் என்று பல இனக்குழுக்கள் உள்ளனர். ஒவ்வொரு இனக்குழுவும் அதன் சொந்த வரலாற்றையும், தனித்துவமான கலாச்சாரத்தையும் கொண்டுள்ளது. இந்த மக்களை துருக்கியர்கள் என்று குறிப்பிட முடியாது. உய்குர்கள் பற்றி பொது ஆண்டு 4 மற்றும் 5 நூற்றாண்டுகளில் விரிவான பதிவுகள் செய்யப்பட்டுள்ளது.

ஜின்ஜியாங் அல்லது உய்குர் பண்பாடு சீன பண்பாட்டின் ஒரு பகுதியாகவே வளர்ச்சி அடைந்தது. பண்டைய காலங்களில் இருந்து சீனாவின் புவியியல் மாறுபாடுகளாலும், வெவ்வேறு பிராந்தியங்களின் சமநிலையற்ற வளர்ச்சியின் காரணமாகவும், கலாச்சார தன்மையில் வேறுபட்ட அம்சங்கள் உருவாகியது. சீன கலாச்சாரம் தெற்கு, வடக்கு, கிழக்கு, மேற்கு ஆகிய பகுதிகளில் பன்முகத்தன்மையுடன் உருவானது. இனப் பன்முகத்தன்மையும், கலாச்சார பன்முகத்தன்மையும் சீன தேசத்தின் ஒரு முக்கிய அம்சமாகும். சீனாவின் தேசிய வளர்ச்சிக்கு இது ஒரு உந்து சக்தியாக அமைந்தது.

ஜின்ஜியாங் கலாச்சாரமும் சீனக்கலாச்சார உருவாக்கமும்

சீனாவின் 5000 ஆண்டுகால வரலாற்றில் அனைத்து இனக்குழுக்களும் ஒரு நீண்ட வரலாற்றையும் ஒரு அற்புதமான கலாச்சாரத்தையும் உருவாக்கியுள்ளன. வசந்தகாலம் மற்றும் இலையுதிர் காலம் தொடங்கி அதாவது சின் வம்சங்கள் தொடங்கி ஹான் அம்சங்களின் காலம் வரையும் (பொ. ஆ. மு. 770-476) மற்றும் போரிடும் நாடுகளின் (பொ.ஆ.மு.475-221)) காலங்களின் ஆரம்ப கட்டத்தில் பெருமபாலான இனக்குழுக்கள் சொந்தமான பிராந்திய கலாச்சாரங்கள் உருவாகி இருந்தது. இந்த கலாச்சாரங்கள் அனைத்து அம்சங்களையும் உள்ளடங்கி இருந்தது.

இதைத்தொடர்ந்து வந்த அனைத்து வம்சங்களின் ஆட்சியிலும் சீனாவின் பரந்த பிரதேசம் முழுவதும் அனைத்து இனக்குழுக்களின் கலாச்சாரங்களும், இடப்பெயர்வுளாலும், ஒன்றுகூடல்களாலும், போர்கள் மூலமும், திருமணம் மற்றும் வர்த்தக மூலம் நிலையான பரிமாற்றத்திலும் ஒருங்கிணைப்பிலும் ஈடுபட்டன. இதன் வழியாக ஒட்டுமொத்த சீன கலாச்சாரம் உருப்பெற்றது. ஜின்ஜியாங் மாகாணமும் 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே கலாச்சார பரிமாற்றத்தின், தகவல் தொடர்பின் முக்கிய தளமாக இருந்தது வந்துள்ளது.ஆரம்பத்தில் இருந்து ஜிஞ்சியாங்கில் உள்ள இன கலாச்சாரங்கள் சீன கலாச்சாரத்தின் கூறுகளை பிரதிபலித்தது.

யுவான் வம்ச ஆட்சி(1250-1368) காலத்தில் ஏராளமான உய்குர்களும், பிற இன குழுக்களைச் சேர்ந்த மக்களும், சீனாவில் உள்நாட்டுப் பகுதிகளுக்கு குடிபெயர்ந்தனர். அவர்கள் அங்கு குடியேறிய பிறகு, சீன மொழியை கற்றுக்கொண்டு அவற்றைப் பயன்படுத்தினர். இவர்களில் பலபேர் சீனப் பேரரசின் தேர்வுகளை எழுதி பல்வேறு நிலையில் அரசு அதிகாரிகளாக உயர்ந்தனர். இந்த பொறுப்பில் இருந்தவர்கள் ஜின்ஜியாங்கில் இன கலாச்சாரங்களின் வளர்ச்சியை தீவிரமாக ஊக்குவித்தனர். அரசியல்வாதிகள், எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள், வரலாற்று ஆசிரியர்கள், வேளாண் வல்லுநர்கள், மொழிபெயர்ப் பாளர்கள் மற்றும் பிற வகை நிபுணர்கள் தோன்றினார்கள்.

மிங்(1368-1644)மற்றும் கிங்(1644-1911) வம்சங்களின் ஆட்சி காலத்தில் இஸ்லாமிய கலாச்சாரத்தின் செல்வாக்கின்கீழ் ஜின்ஜியாங்கில் உள்ள இன கலாச்சாரங்கள் வளர்ச்சி அடைந்தன. பிராந்தியத்திற்கு வெளியே உள்ள கலாச்சாரங்களுடன் ஒருங்கிணைந்தும், மோதலில் ஈடுபட்டும் வந்தது. நவீன சீனாவில் 1911 ஆம் ஆண்டு புரட்சி, 1917 ரஷ்யாவில் அக்டோபர் புரட்சி, 1919 சீனாவில் மே 4 இயக்கம், 1949 புதிய ஜனநாயக புரட்சி ஆகியவற்றின் செல்வாக்கின் கீழ் ஜின்ஜாங்கில் இருந்த இன கலாச்சாரங்கள் நவீனமயமாக தொடங்கின.

இஸ்லாமிய கலாச்சார வருகையும் இணைதலும்

இஸ்லாமிய கலாச்சாரம் ஜிஞ்சியாங்கில் பரவுவதற்கு முன்பு உய்குர் கலாச்சாரம் உட்பட இப்பகுதியில் பல்வேறு இனங்களின் கலாச்சாரம் செழித்து இருந்தது. பொது ஆண்டு 9 மற்றும் 10 தாம் நூற்றாண்டுகளின் தொடக்கத்தில்தான் இஸ்லாம் மதம் இப்பகுதியில் பரவியது. இக்காலகட்டத்தில் தான் அரபு நாகரிகத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்த ஏழாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த இஸ்லாமிய கலாச்சாரம் ஜின்ஜியாங்கில் உள்ள இன கலாச்சாரங்கன் மீது செல்வாக்கு செலுத்த தொடங்கியது. சீனாவில் இருந்த உய்குர் கலாச்சாரம் உட்பட இன கலாச்சாரங்கள் இஸ்லாமிய கலாச்சாரத்தை ஒருபுறம் எதிர்த்தும், அல்லது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முறையில் அவற்றை ஒருங்கிணைத்து சீன எதார்த்தங்களுக்கு ஏற்ப மாற்றி அமைத்தன. எதிர்த்தல் அல்லது உள்வாங்கள் என்ற முறையின் காரணமாக சீன அம்சங்களுடன் வேரூன்றி இருந்த ஜின்ஜியாங் கலாச்சாரத்தை மாற்ற முடியவில்லை அல்லது சீன நாகரிகத்திற்குள் உள்ளூர் கலாச்சாரங்களில் ஓட்டத்தை தடுக்கவில்லை.அவை சீனக்கலாச்சாரத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. அவற்றை தழுவ வேண்டிய சூழல் இஸ்லாமிய கலாச்சாரத்திற்கு ஏற்பட்டது.

ஜின்ஜியாங்கில் உள்ள இன கலாச்சாரங்கள் செழித்து வளர வேண்டும் என்றால் அவை காலத்திற்கு ஏற்ப வேகமாக செல்ல வேண்டும். சிறந்த மற்றும் உள்ளடக்கங்களை கொண்டதாக இருக்க வேண்டும். சீனாவில் உள்ள பிற இன கலாச்சாரங்களுடன் பரிமாற்றம் செய்து கொள்வதும் ஒருங்கிணைப்பில் ஈடுபடுவதும் தேவையா இருக்கிறது. உலகம் முழுவதும் உள்ள பிற கலாச்சார அம்சங்களை கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். சீனாவில் உள்ள அனைத்து இனக்குழுக்களும் ஒரு பகிரப்பட்ட சீன கலாச்சாரத்தை வளர்ப்பதில் தங்கள் பங்கை செலுத்த வேண்டும் என்ற முறையில் சீன அரசு அணுகி வருகிறது.

ஜின்ஜியாங்கில் இப்போதும் 47 இனக்குழுக்கள் உள்ளன. அவற்றில் மிக முக்கியமானவை உய்குர், ஹான், கசாக், ஹுய், மங்கோலியன், கிர்கிஸ், சிபே, தாஜிக், உஸ்பெக், மஞ்சு, டாவர், டாடர் மற்றும் ரஷ்யன் ஆகியவைகளாகும். தற்போது சீனாவில் உள்ள ஐந்து சிறுபான்மை தன்னாட்சி பிரதேசங்களில் ஜின்ஜியாங் உய்குர் தன்னாட்சி மாகாணம் மிக முக்கியமானதாக திகழ்கிறது.

அ.பாக்கியம்

69 இனச் சிறுபான்மை மொழியும் சீன மொழியும்

 

அ.பாக்கியம்

மொழி என்பது பெரும்பாலும் ஒரு இனத்தின் நல்ல குறிகாட்டியாகும். காரணம் ஒவ்வொரு இனக் குழுவும் அதன் சொந்த மொழியை கொண்டிருக்கும். மொழி என்பது ஒரு இனத்தின் வரலாறு, பண்பாடுகள் ஆகியவற்றோடு பிரிக்க முடியாமல் இணைந்து இருக்கக்கூடியது. மொழி அடிமைத்தனம் எண்ணங்களின் அடிமைத்தனத்தில் கொண்டு போய் விட்டு விடும். இலக்கிய மொழி செத்துவிட்டால் எந்த ஒரு கருத்தையும் அந்த மொழியில் திட்டவட்டமாக தெரிவிக்க முடியாது. எனவே ஒவ்வொரு இனத்தின் மொழியும் அவற்றின் உணர்வுகளோடு கலந்து இருக்கக்கூடிய ஒன்றாக மாறிவிடுகிறது.

சீனா ஒரு பரந்த மொழிப்பன்முகத்தன்மை கொண்டதாகவும், பல இனங்களைக் கொண்டதாகவும் இருக்கின்ற பல்லின நாடு என்று அழைக்கப்படுகிறது. அதே நேரத்தில் சீனாவின் இனச் சிறுபான்மை மொழிகள் உலகின் மொழியியல் கலாச்சார பாரம்பரியத்தின் ஒரு மகத்தான பகுதியாகவும் இருந்து கொண்டிருக்கின்றது. இவ்வாறு உலகம் முழுவதும் பல்லின நாடுகளாக இருக்கக்கூடியவற்றில் மொழிக் கொள்கை பெரும்பாலும் சர்ச்சைக்குரியதாகவும், மாறிவரும் சமூக அரசியல் சூழலில் எளிதில் பாதிக்கக் கூடியதாகவும் உள்ளது. சீனாவின் மொழிக் கொள்கைகளும் அரசியல் மாற்றங்களின் அலைகளுக்கு ஆளாகித்தான் இருந்தது.

மொழிச் சூழலும் மொழிப்பயன்பாட்டுச் சூழலும்.

1949ஆம் ஆண்டு புரட்சிக்குப் பிறகு இனச் சிறுபான்மை மக்களுக்கான மொழிக் கொள்கையும், பெரும்பான்மை சீன மக்கள் பேசக்கூடிய சீன மொழியைப் பற்றிய கொள்கைகளும் உருவாக்கப்பட்டு நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டன. சோவியத் நாட்டின் அணுகு முறையிலிருந்து சற்று வேறுபட்டதாக இருந்தது. மொழிச் சூழல் என்பது சமூக மொழியியல் இலக்கியத்தில் அடிக்கடி பயன்படுத்தக்கூடிய சொல்லாகும். சீனாவில் மொழிப் பயன்பாட்டுச் சூழல் என்ற சொற்றொடரை பொதுவாக பயன்படுத்துகின்றனர். மொழி பயன்பாட்டுச் சூழல் என்பது ஒரு நாடு, ஒரு புவியியல் பகுதி, ஒரு இனக்குழு அல்லது ஒரு அமைப்பு ஆகியவற்றில் குறிப்பாக கவனம் செலுத்துவதை மட்டும் குறிப்பிடக் கூடியதாகும். சீனாவில் இந்த மொழிப் பயன்பாட்டுச் சூழல் என்ற முறைகளை தங்களது ஆய்வு முடிவுகள் மூலமாக பின்பற்றி வருகிறார்கள்.

மொழி பன்முகத்தன்மையின் தாயகம்

சீனா 140 கோடி மக்கள் தொகைக்கு மேல் இருக்கக்கூடிய ஒரு நாடு. சீனாவிற்கு வெளியே உள்ள பெரும்பாலான மக்கள், சீனாவில் ஒரே மொழிதான் இருக்கிறது என்று புரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் மாண்டரின் மொழியை மட்டும் பேசுகிறார்கள் என்ற கருத்து நிலவுகின்றது. ஆனால் சீனா வியக்கத்தக்க மொழி பன்முகத் தன்மைக்கு தாயகமாக விளங்குகிறது என்பதுதான் உண்மை. மற்றவர்கள் நினைப்பது போல் மாண்டரின் மொழி நாடு முழுவதும் பேசக் கூடியதுதான். சீன மொழியில் இது எளிமைப்படுத்தப்பட்ட வடிவமாகும்.

ஆனால் உண்மையில் சீனாவில் 284 பழங்குடி மொழிகள் உட்பட மொத்தம் 309 மொழிகள் புழக்கத்தில் உள்ளன. உலக மக்கள் தொகையில் சுமார் 20 சதவீதம் பேர் சீன மொழியை தாய்மொழியாக பேசுகிறார்கள். சீனாவின் மொழி இயல் நிலப்பரப்பு நம்ப முடியாத அளவிற்கு பன்முகத்தன்மை வாய்ந்ததாகவும், அதே நேரத்தில் சிக்கல் நிறைந்ததாகவும் உள்ளது. குறிப்பாக சில விஷயங்களை அறிந்து கொள்வதற்கு கீழ்க்கண்ட உதாரணங்களை எடுத்துச் சொல்லலாம். சீன மொழி என்று பொதுவாக அழைக்கப்படுவதிலேயே எட்டுக்கும் மேற்பட்ட முதன்மையான மொழி குழுக்கள் இருக்கின்றன.

மாண்டரின் மொழி சீனாவின் அதிகாரப்பூர்வமொழியாகவும், உலகில் மிகவும் பரவலாக பேசப்படும் தாய் மொழியாகவும் இருக்கிறது. சீனாவில் மட்டும் 100 கோடிக்கு மேல் மக்கள் இதை பேசுகிறார்கள். இது நாடு முழுவதும் பொது மொழியாக செயல்படுவதுடன், கல்வி அரசாங்கம் ஊடகங்களின் மொழியாகவும் விளங்குகிறது.

கான்டோனீஸ் அல்லது யூ என்று அழைக்கப்படும் மொழி தெற்கு சீனாவில் அதிக மக்களால் பேசப்படுகின்ற நன்கு அறியப்பட்ட சீன மொழியாகும். சுமார் 70 மில்லியனுக்கும் அதிகமான மக்கள் இதை பேசுகிறார்கள்.

ஷாங்கைனீஸ் அல்லது வூ என்று அழைக்கப்படுகிற மொழியானது சீனாவின் கிழக்குப் பகுதியில், குறிப்பாக ஷாங்காய், தென்கிழக்கு ஜியாங்சு மாகாணம், ஜெஜியாங் மாகாணத்தை சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் இருக்கக்கூடிய 83 மில்லியன் மக்களால் பேசப்படுகிறது.

மின் மொழிகள் புஜியான் மாகாணத்திலும், குவாங்டாங், ஜெஜியாங், ஹைனான் மற்றும் தைவானின் சில பகுதிகளிலும் பேசப்படுகின்றன. அவை பொதுவாக வடக்கு மின் மற்றும் தெற்கு மின் எனப் பிரிக்கப்படுகின்றன. சீனா மற்றும் தைவானில், சுமார் 5 கோடி மக்கள் தெற்கு மின் மொழியைப் பேசுகிறார்கள். மின் மொழிகளைப் பிரத்தியேகமாகச் சுவாரஸ்யமாக்குவது என்னவென்றால், அவை தங்களுக்குள்ளேயேகூட ஒன்றுக்கொன்று புரிந்துகொள்ள முடியாத வையாக இருப்பதுதான். வடக்கத்திய மின்மொழி பேசுபவர்களால், தெற்கத்திய மின்மொழி பேசுபவர்களைப் பெரும்பாலும் புரிந்து கொள்ள முடிவதில்லை. வெளியாட்கள் சாதாரணமாக “சீன மொழி” என்று அழைக்கக்கூடிய மொழிகளுக்குள் இருக்கும் அசாதாரணமான மொழிப் பன்முகத்தன்மையை இது எடுத்துக்காட்டுகிறது.

ஹாக்கா என்று அழைக்கக்கூடிய மொழி சுமார் 36.8 மில்லியன் மக்களால் பேசப்படுகிறது. குவாங்டாங், ஜியாங்சி, ஹுனான் மற்றும் சிச்சுவான் உள்ளிட்ட பல்வேறு மாகாணங்களில் இவர்கள் இருக்கிறார்கள். வரலாற்று ரீதியாக சீனாவுக்குள் இடம் பெயர்ந்து வந்தவர்கள். இதனால் இவர்களுடைய மொழி வெவ்வேறு பிராந்தியங்களில் பரவியது.

மேற்கு சீனாவின் பல பகுதிகளில் கான் மொழி 22.6 மில்லியன் மக்கள் பேசுகிறார்கள். இவற்றில் ஐந்துக்கும் மேற்பட்ட வட்டார மொழிகளும் உள்ளன. சியாங் அல்லது ஹுனானிஷ் என்ற மொழி 38 மில்லியனுக்கும் அதிகமான மக்களால் பேசுவதாக மதிப்பீடு செய்யப்பட்டுள்ளது.

வேறுபட்ட மொழிகளும் ஒற்றை எழுத்து முறையும்.

பெரும்பான்மை சீன மக்களால் பேசப்படும் மொழிகளில் எத்தனை பிரிவுகள் இருந்தாலும் ஒரு மொழி பேசக் கூடியவர்கள் மற்றொரு மொழி பேசக் கூடியவர்களிடமிருந்து புரிந்து கொள்வதில் சிரமம் இருந்தாலும் இவர்கள் அனைவருக்கும் எழுத்து முறை ஒன்றுதான். சீனாவில் எழுத்துமுறை ஒன்றாக இருப்பது ஒரு சுவாரசியமான சூழலை உருவாக்குகிறது. பல மொழி பேசக் கூடியவர்கள் ஒரே எழுத்தின் மூலம் தொடர்பு கொள்ள முடியும். இங்கு பேச்சு வழக்கு மொழிகள் வேறாகவும் எழுத்து மொழிகள் ஒன்றாகவும் இருக்கிறது.

 

“சீன மொழியானது இப்போது இருப்பது போலவே முன்பும் இருந்து வந்தது. இதனால்தான் சீன இலக்கியத்தின் வளர்ச்சி தனி வழியில் செல்ல வேண்டியதாயிற்று. ஐரோப்பிய மொழிகளோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது இலக்கியத்திலும், சிந்தனை வளர்ச்சியிலும் சீனர்களின் சிறப்பு இயல்புகள் காணப்படுவதற்கு காரணமாகும். ஓர் சைச் சொற்களைக் கொண்ட(ச்சிங், ச்சொங், ச்சாங்,) மொழி என்று இது கூறப்படுகிறது. ஓரசை கொள்கை அடிப்படையிலேயே சீன மொழியின் எழுத்து நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. இந்த எழுத்தின் தன்மையால்தான் சீனாவின் நீண்ட கால இலக்கியத்தை அழிந்தொழியாமல் தொடர்ந்து அறிய முடிகிறது “(சீனாவும் சீன மக்களும்-லின் யூடாங்) என்று எழுதியிருக்கிறார். சீன மரபில் பேரரசர் பேசும் சீன மொழிகள் பல்வேறு வகைகளாக இருந்தாலும் அவை ஒரு நிலையான மொழியாக கருதப்பட்டன மற்ற அனைத்து மொழி வகைகளும் நிலையான ஒன்றை கொண்டிருந்தாலும் அவற்றை பேச்சு வழக்கு மொழிகள் என்று தான் குறிப்பிட்டார்கள். புரட்சிக்குப் பிறகு ஏற்பட்ட அரசியல் மாற்றங் களினால் இந்த வகைகள் அனைத்தும் மாற்றி அமைத்து மேம்படுத் தப்பட்டன.

இனச் சிறுபான்மை மொழி அமைப்புகள்.

சீனாவில் இனத்திற்கும் மொழிக்கும் இடையே மூன்று முக்கிய உறவுகள் குறிப்பிடத்தக்கதாக உள்ளது. இனச் சிறுபான்மை பகுதியில் சிக்கலான மொழி அமைப்புகள் இருந்தது. ஒரு இனம் அல்லது கிளை பல பேச்சு வழக்குகளை கொண்ட மொழிகளை பயன்படுத்தியது. இவற்றை பொதுவாக சிறுபான்மை தேசிய இனத்தின் மொழி என்று எடுத்துக் கொண்டாலும் அவற்றுக் கிடையிலான சிக்கலான உறவுகள் காணப்பட்டன.

முதலாவதாக ஒரு இனம் ஒரே மொழியை பேசக்கூடிய வகை. இதில் ஹான் இனத்தவர்கள், மங்கோலியர்கள், திபெத்தியர்கள், மியாவ் இனத்தவர்கள் அடங்குவார்கள்.

இரண்டாவதாக ஒரு இனம் பல மொழிகளை பேசக்கூடியதாக இருக்கிறது. தெற்கில் உள்ள யாவ் இனத்தவர் ஐந்துக்கும் மேற்பட்ட மொழிகளை கொண்டுள்ளனர். யுன்னானில் உள்ள ஜிங்போ இனத்தவர்கள் இரண்டு மொழிகளை பேசுகிறார்கள். திபத்தில் இருக்கின்ற மோன்பா இனத்தவர்கள் இரண்டு மொழிகளை பேசுகிறார்கள். யி(Yi) என்ற இனம் இவர்களுக்கென்று தனி பேச்சு மற்றும் எழுத்து மொழிகள் இருந்தாலும், ஆறு வகையான பேச்சு வழக்குகளை ஒரு குறுகிய எல்லைக்குள்ளேயே பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். இந்த இனம் சீனாவில் உள்ள மிகப் பழமையான இனங்களில் ஒன்றாகும். இதன் மக்கள் தொகை 6.58 மில்லியன் ஆகும். இவர்கள் முக்கியமாக யுன்னான், சிச்சுவான், குயிஷோ மாகாணங்களிலும் வாழ்கின்றனர்.

மூன்றாவதாக பல இனங்கள் ஒரு மொழியை பேசக்கூடிய தன்மையாகும். ஹுய், மஞ்சு, ஷே, துஜியா, கெலாவ், ஹெஜென், சிபே மற்றும் காவோஷான் ஆகிய எட்டு இனக்குழுக்கள் சீன மொழியைப்பயன்படுத்துகின்றன. இனக்குழுக்கள் இடையே காணப்படும் இந்த மொழி அமைப்புகளால் இனத்திற்கும் மொழிக்கும் இடையிலான தொடர்புகள் சிக்கல் நிறைந்ததாகவே இருக்கிறது. ஆங்கிலம் கற்பது உலகில் எந்த இடத்திற்கும் செல்ல வாய்ப்பு இருப்பது போல் சீனா முழுவதும் பரவலாக பயன்படுத்தக்கூடிய மொழியான மாண்டரின் கற்பது சீனா முழுவதும் தொடர்பு கொள்வதற்கான ஒரு மொழியாகும். சிறுபான்மையினரிடையே தொடர்பு நோக்கங்களுக்காக இந்த மாண்டரின் மொழி பயன்படுத்தப்படுகிறது.

எழுத்து வடிவம் பெற்ற மொழிகள்

சீனாவில் உய் மற்றும் மஞ்சு இனம் தவிர மற்ற அனைத்து இனங்களுக்கும் சொந்த மொழிகள் உள்ளன. 1950 களிலிருந்து சீன அரசு இன மொழிகளின் வளர்ச்சிக்கு உதவும் கொள்கைகளை உருவாக்கியது. இதன் அடிப்படையில் புதிய எழுத்து வடிவங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. 1949 ஆம் ஆண்டு புரட்சிக்கு முன்பு சீனாவில் 21 இன சிறுபான்மை மொழிகள் தங்களுக்கான 24 எழுத்து வடிவத்தை கொண்டிருந்தன.

மங்கோலிய, திபெத்திய, உய்குர், யீ, கொரிய, கசாக் மற்றும் டாய் போன்ற 21 இன சிறுபான்மையினர் தங்களுக்கென சொந்த எழுத்துமுறைகளைக் கொண்டிருந்தனர். இந்த எழுத்துமுறைகளில் சில நீண்ட வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளன; உதாரணமாக, யீ மற்றும் திபெத்திய எழுத்துமுறைகள் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலான வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளன, அதே சமயம் மங்கோலிய, உய்குர் மற்றும் டாய் எழுத்துமுறைகள் பல நூறு ஆண்டுகால வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளன.

 

1950-களில் இருந்து, லத்தீன் (ரோமன்) எழுத்து முறையை அடிப்படையாகக் கொண்டு, ஜுவாங் (Zhuang), புயீ (Buyi), மியாவ் (Miao), லி (Li), ஹானி (Hani) போன்ற 10-க்கும் மேற்பட்ட இனங்களுக்கு 14 புதிய எழுத்து வடிவங்கள் உருவாக்கப்பட்டன 4 இனக் குழுக்களுக்கான ஐந்து எழுத்து வடிவங்கள் மேம்படுத்தப்பட்டன.

இந்தப் பணிகள் அனைத்தும் சீன அரசின் ஒருங்கிணைந்த முயற்சியின் கீழ் நடைபெற்றன. இருப்பினும், சில இனக்குழுக்கள் புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட எழுத்துவடிவங்களைப் பயன்படுத்த மறுத்துவிட்டனர். உதாரணமாக, லி மக்கள் தங்களுக்கென உருவாக்கப்பட்ட புதிய எழுத்தைக் கைவிட்டு, சீன மொழியையே பயன்படுத்தத் தேர்வு செய்தனர். எழுத்து மொழிகளை உருவாக்கும் செயல்பாட்டில், இன சிறுபான்மையினர் தாங்கள் பயன்படுத்த விரும்பும் மொழிகளைத் தேர்ந்தெடுக்க அரசு அனுமதித்தது.

சில சிறுபான்மையினர், புதிய எழுத்து மொழியைப் பயன்படுத்திய பிறகு, அது தங்கள் தேவைகளுக்குப் பொருந்தவில்லை என்பதைக் கண்டறிந்து, வேறு புதிய மொழியைப் பயன்படுத்தத் தேர்ந்தெடுத்தனர். 1982-ல் உய்குர் மற்றும் கசாக் குழுக்கள் அரபு எழுத்துக்களைப் பயன்படுத்தும் தங்கள் அசல் மொழிக்குத் திரும்பினர். யி குழுவினர், தாங்கள் புதிதாக உருவாக்கிய எழுத்து மொழியைக் கைவிட்டு, தரமான யி மொழியை ஏற்றுக்கொண்டனர். தற்போது, சீனாவில் 21 இன சிறுபான்மையினருக்கு 27 எழுத்து வடிவங்கள் உட்பட, தங்களுக்கென சொந்த எழுத்து மொழி உள்ளது.

இன சிறுபான்மையினரின் எழுத்து மொழியில் ஏற்பட்ட சீர்திருத்தங்களுக்குப் பிறகு, புதிய எழுத்து மொழி மேலும் எளிமையாக் கப்பட்டது. இப்போது எழுத்து மொழியைக் கொண்டிருந்த இன சிறுபான்மையினர், தொடக்கப் பள்ளிகள் முதல் உயர் கல்வி வரை இருமொழிக் கல்வியைத் கற்கத்தொடங்கினர். எழுத்து மொழி இல்லாத இன சிறுபான்மையினர், கற்பிப்பதற்காக சீன அல்லது பிற இன சிறுபான்மையினரின் எழுத்து மொழியைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினர். பல இன சிறுபான்மையினர் தங்கள் சொந்த மொழியில் செய்தித்தாள்களையும், பத்திரிகைகளையும் வெளியிடுகின்றனர். 1998-ல், பதினேழு இன சிறுபான்மையினர் 83 செய்தித்தாள்களையும் 184 பத்திரிகைகளையும் வெளியிட்டனர்.

 

மேற்கண்ட பின்னணியில் இனச் சிறுபான்மை மொழிகளை பாதுகாப்பது மட்டுமல்ல வளர்த்தெடுக்கும் பணிகளையும் சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும், சீன மக்கள் குடியரசும் செய்தது. எழுத்து மொழி உள்ள அனைத்து சிறுபான்மை இனங்களுக்கும் தொடக்கப் பள்ளிகள் முதல் உயர்கல்வி வரை இரு மொழி கொள்கையை தொடர்கிறார்கள். தேசிய சிறுபான்மையினர் அதிகம் வசிக்கும் பகுதிகளில் வகுப்புகள் உள்ளூர் மொழி பாடப்புத்தகங்களை பயன்படுத்தி கற்பிக்கப் படுகின்றன. மாண்டரின் இரண்டாவது மொழியாக கற்பிக்கப்படுகிறது. 1990 ஆம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சீனாவில் இனச் சிறுபான்மையினரில் 68 மில்லியனுக்கும் அதிகமான மக்கள் எழுத்து வடிவ மொழிகளை பயன்படுத்துகின்றனர் இது இனச் சிறுபான்மை மக்கள் தொகையில் 60 சதவீதத்திற்கு மேலாகும்.

துறவியின் குற்றச்சாட்டும் உண்மைநிலையும்

திபெத்திய மாகாணத்தில் அனைத்து பெயர்ப்பலகைகளும் திபெத்திய மொழி மற்றும் ஹான் இரு மொழிகளிலும் காணப்படுகிறது. எங்காவது திபெத்திய மொழி எழுதப்படவில்லை என்றால் நடவடிக்கை எடுக்கப்படுகிறது.

1988 ஆம் ஆண்டுகள் விதிகளின்படி மாவட்ட அளவிலோ, அதற்கு மேலே இருக்கக்கூடிய நிறுவனங்களால் அந்த பிராந்தியங்களுக்குள் செயல்படுவதற்காக வழங்கப்படும் அனைத்து ஆவணங்களும் திபெத்திய மொழியிலும், ஹான் மொழியிலும் இருக்க வேண்டும். பேரூராட்சி மற்றும் கிராம அளவிலான ஆவணங்கள் திபெத்திய மொழியில் மட்டும் இருக்கலாம். 1991 ஆம் ஆண்டு முதல் கீழ் நிலையில் இருக்கக்கூடிய நிறுவனங்கள் திபெத்திய மொழியில் இல்லாத ஆவணங்களை செயல்படுத்த மறுக்கும் உரிமையை பெற்றுள்ளன. அனைத்து உள்ளூர் அரசு துறைகளிலும் அதிகாரப்பூர் ஆவணங்கள் மட்டுமின்றி, அரசு முத்திரைகள், சான்றிதழ்கள், படிவங்கள், உறைகள், காகிதங்கள், அறிவிப்பு பலகைகள், கையொப்பங்கள் ஆகியவற்றில் திபெத்திய மொழியும் சீன மொழியும் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பது அமுலாகி வருகிறது.

திபெத்தின் உயர் மக்கள் நீதிமன்றமும், உயர் மக்கள் அரசு வழக்கறிஞர் அலுவலகமும், சட்ட ஆவணங்களை கையாளுவதற்கு இரு மொழியையும் பயன்படுத்துகின்றனர். சமீபத்தில் இத்துறைகள் சட்டங்கள் மற்றும் சட்டச் சொற்கள் குறித்த தொடர் புத்தகங்களை திபெத்திய மொழியில் வெளியிட்டுள்ளன.

 

உள்ளூர் வானொலி மற்றும் தொலைக்காட்சி ஒளிபரப்புகளுக்கு திபெத்திய மொழியே ஒரு முக்கிய மொழியாக இருந்து வருகிறது. திபெத் மக்கள் வானொலி நிலையம் தினமும் 41 மணி நேரம் ஒளிபரப்பு செய்கிறது. இதில் 20.5 மணி நேரம் திபெத்திய மொழியில் அமைந்த நிகழ்ச்சிகளாகும். திபெத்திய தொலைக்காட்சி நிலையம் தினமும் 12 மணி நேரம் திபெத்திய மொழி நிகழ்ச்சிகளை ஒளிபரப்பி வருகிறது. 1999 ஆம் ஆண்டு திபெத்திய மொழிக்கான செயற்கைக்கோள் அலைவரிசை தொடங்கப்பட்டது.

சுமார் 50 லட்சத்திற்கும் அதிகமான பயனாளர்கள் பேசப்படும் திபெத்திய மொழி அழிக்கப்படுகிறது அல்லது அழிந்து வருகிறது என்று குற்றம் சாட்டுவது அபத்தமானது. இது வளர்ச்சி அடையும் மொழியாக இருக்கிறது. தீபெத்தில் வாழுகின்ற ஹான் மொழி பேசும் அதிகாரிகள் மற்றும் அரசு ஊழியர்கள் திபெத்திய மொழியை கற்க வேண்டும் என்று சட்டம் இயற்றப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம் மேம்பட்ட தொழில்நுட் பங்களையும், புதிய அறிவையும் திபெத்தில் செயல்படுத்த முடியும் எனக் கூறுகின்றன.

காரணம், திபெத்தில் பின்தங்கிய உள்ளூர் விவசாயத்தையும், கால்நடை வளர்ப்பையும் மேம்படுத்துவதற்கு புதிய தொழில்நுட்பங்கள் அவசியமாக தேவைப்படுகின்றனர். திபெத்திய மொழியை கற்றுக் கொண்டால் மட்டுமே தேவைப்படுபவர்களுக்கு தகவல் சென்றடைவது உறுதி செய்ய முடியும் என்று சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தெளிவுபடுத்தி உள்ளது. இதன் தொடர்ச்சியாக ஹான் மொழியிலிருந்து திபெத்திய மொழிக்கு மொழிபெயர்ப்பது பெரும் பணியாக மாறி நடைபெறுகிறது.

சீன அரசாங்கம் திபெத்திய மொழியை படிப்படியாக கைவிட்டு வருகிறது என்ற தலாய்லாமா வகையினர் முன் வைக்கும் குற்றச்சாட்டை மறுக்கும் வகையில் நிலைமைகள் இருக்கிறது. ‘திபெத் டெய்லி’யின் திபெத்திய மொழிப் பதிப்பு தினமும் 16,000 பிரதிகள் விற்பனையாகும் சிறப்பைப் பெற்றுள்ளது.

இதுவரை, திபெத்திய மொழியில் 108 தலைப்புகளிலான மக்கள் அறிவியல் நூல்கள் வெளியிடப்பட்டுள்ளதாகவும், விவசாயத் தொழில்நுட்பம் குறித்த பல தொலைக்காட்சி ஆவணப்படங்கள் தயாரிக்கப்பட்டு திபெத்திய கிராம மக்களுக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டுள்ளதாகவும் இது தொடர்பான துறை தெரிவித்துள்ளது.

 

திபெத்தில் திபெத்திய மொழி இலக்கியத்திற்கான ஐந்து பருவ இதழ்கள் வெளியாகி வருகின்றன; அவற்றில் இரண்டு இதழ்கள் இதுவரை மொத்தம் 100 இதழ் வெளியீடுகளைக் கண்டுள்ளன. மேலும், அனைத்து பயில்நிலை நாடகக் குழுக்களும் தங்கள் கலைநிகழ்ச்சிகளில் திபெத்திய மொழியையே பயன்படுத்துகின்றன; திபெத்தில் செயல்படும் பத்து தொழில்முறை நாடகக் குழுக்களும் பெரும்பாலும் திபெத்திய மொழியிலேயே தங்கள் நாடகங்களை அரங்கேற்றுகின்றன.

1989-ஆம் ஆண்டிலிருந்து, ‘திபெத் மக்கள் பதிப்பகம்’ மற்றும் ‘திபெத் பண்டைய ஆவணங்கள் பதிப்பகம்’ ஆகியவை திபெத்திய மொழியில் 441 நூல்களை வெளியிட்டுள்ளதாக தெரிவிக்கிறது. இதற்கிடையில், திபெத்திய மொழியில் வெளியாகும் 20 செய்தித்தாள்களும் இதழ்களும் புழக்கத்தில் உள்ளன.

கடந்த ஐந்து தசாப்தங்களாக, திபெத்திய மொழியின் ஆய்வு, பயன்பாடு மற்றும் பரவலாக்கம் ஆகியவை திபெத்தின் சமூகப் பொருளாதார மேம்பாடு மற்றும் சமூக நிலைத்தன்மையை ஊக்குவிப்பதிலும், அறிவியல், கலாச்சாரம் மற்றும் கல்வியின் செழிப்பையும் முன்னேற்றத்தையும் முன்னெடுத்துச் செல்வதிலும் முக்கியப் பங்காற்றியுள்ளன என்று இக்கட்டுரை சுட்டிக்காட்டுகிறது.

“சீன அரசாங்கம் திபெத்திய மொழியைப் படிப்படியாகக் கைவிட்டு வருகிறது” என்றும், “திபெத்திய கலாச்சாரம் அழிக்கப்பட்டு வருகிறது” என்றும் தலாய் லாமா தரப்பினர் பரப்பி வரும் வதந்திகள் அனைத்தும் உண்மைக்குப் புறம்பானவை என்பதை மேற்கூறிய அனைத்துச் சான்றுகளும் நிரூபிக்கின்றன.

அ.பாக்கியம்

68 திருடப்பட்ட தலைமுறைகளும் தொடரப்பட்ட தலைமுறைகளும்

 

அ.பாக்கியம்

சீனாவில் இனச் சிறுபான்மை கல்வி வளர்ச்சியில் மிக முக்கிய பங்காற்றி வரும் உறைவிட பள்ளி குறித்து மேற்கத்திய நாடுகளும் அமெரிக்காவும் உலகெங்கிலும் பொய்ப் பிரச்சாரத்தை நடத்துகிறார்கள். இது அரசியல் நோக்கத்தோடு நடத்தப்படும் பொய் பிரச்சாரம் என்பதை சீன நாட்டின் தலைவர்கள் அம்பலப்படுத்தி வருகின்றனர். இந்தப் பிரச்சாரத்தின் மையமான இடமாக திபெத் இருக்கிறது. தலாய்லாமா நிலப்பிரபுத்துவ அடிமைத்தனத்தை நீடித்து வைத்திருப்பதற்கு, கிராமங்களிலும், மலைப்பிரதேசங்களிலும், மேய்ச்சல் நிலங்களிலும் வாழ்ந்த மக்களுக்கு கல்வியை கொடுக்காமல் தடுத்து வந்தார். கிராமப்புறங்களில் கல்வி எளிதில் அணுக முடியாத இடங்களில் இருக்கக்கூடிய குடும்பங்கள் அரசு செலவில் நடத்தப்படும் உறைவிடப் பள்ளிகளுக்கு மாணவர்களை அனுப்பி வைக்கிறார்கள். இதன் மூலம் தலாய்லாமாவின் கட்டுப்பாடுகள் கலகலத்து போவதுடன் அறிவியல் கல்வியும், அறிவியல் சார்ந்த அறிவும் மேம்படுகிறது. இதை தடுப்பதற்காக உறைவிடப் பள்ளிகள் சிறைக்கூடங்கள் என்று சித்தரிக்கிறார்கள். பெற்றோர்களிடம் இருந்து குழந்தைகளை பிரிப்பது, சிறுபான்மை கலாச்சாரத்தை அழித்து சீன மயமாக்குவது என்பது பிரதான குற்றச்சாட்டாகும்.

முதலாவதாக, இனச் சிறுபான்மை பிரதேசங்களில் அமலாக்கப்படும் உறைவிடப் பள்ளி என்பது முழுக்க முழுக்க தன்னார்வத் திட்டத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. உறைவிட பள்ளியில் சேருவதா அல்லது தினசரி மாணவராக வந்து செல்வதா என்பதை முற்றிலும் மாணவர்களும், அவரது பெற்றோர்களின் விருப்பத்தைச் சார்ந்ததாகும். கட்டாய கல்வி சட்டத்தின் அடிப்படையில் இதில் ஏதாவது ஒன்றை கடைபிடிக்க வேண்டும். எனவே தான் உறைவிடப் பள்ளி மாணவர்களுக்கு விடுமுறை நாட்களிலும் வார விடுமுறைகளிலும் வீட்டிற்கு செல்ல அனுமதிக்கப்படுவது இந்த தன்னார்வத் திட்டத்தின் அடிப்படையில்தான்.

    இரண்டாவதாக, புவியியல் தேவையை சார்ந்தது. திபெத் பகுதியும் வேறு சில சிறுபான்மை மக்கள் வாழக்கூடிய பிரதேசங்களும் மிக உயரத்திலும் விரிந்த பகுதிகளிலும் குறைந்த மக்கள் அடர்த்தி கொண்டதாகவும் உள்ளது. இவர்களுக்கு பள்ளிக் கல்வி கிடைப்பது சிரமமாகும். எனவே அனைத்து குழந்தைகளுக்கும் சமமான கல்வி உரிமையை உறுதி செய்ய இந்த உறைவிடப் பள்ளி அமைக்கப்பட்டது. உலகில் இதே போன்று நிலப்பரப்பு அமைந்துள்ள பல நாடுகளிலும் இது போன்ற பள்ளிகள் அமைத்துதான் கல்வி கற்பிக்கப்படுகிறது.

மூன்றாவதாக, பாரம்பரிய கலாச்சாரம் ஒழிக்கப்படுகிறது என்பதற்கு மாறாக திபெத்திய மொழி, இலக்கியம், நாட்டுப்புற நடனம் போன்ற பாரம்பரிய பண்பாட்டுப் பாடங்கள் கற்பிக்கப்படுகின்றன. மாணவர்கள் தங்கள் பாரம்பரிய உடைகளை அணிவதற்கு ஊக்குவிக்கப்படுகிறார்கள். உணவுகளிலும் கூட திபெத்திய மற்றும் இதர சிறுபான்மை மக்களின் பாரம்பரிய உணவுகள் வழங்கப்படுகின்றன. ஆசிரியர்களில் இனச் சிறுபான்மை ஆசிரியர்கள் 90% தங்கள் தாய் மொழியில் பாடங்களை நடத்துகிறார்கள். நான்காவதாக, வரலாற்று ரீதியாக மேற்கத்திய காலனித்துவ உறைவிடப் பள்ளிகளுக்கும் சீனாவில் நடத்தப்படும் உறைவிடப் பள்ளிகளுக்கும் அதன் நோக்கத்திலேயே அடிப்படை வேறுபாடு இருக்கிறது என்று சீன நிபுணர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள். மேற்கத்திய நாடுகளில் உறைவிடப் பள்ளிகளின் நோக்கம் பழங்குடியினரின் கலாச்சாரத்தையே அழிப்பதாக இருந்தது. ஆனால் சீன பள்ளிகள் வாழ்க்கை தரத்தை மேம்படுத்துவதுடன், கலாச்சாரத்தையும் பாதுகாக்கின்றன. சீன அரசியல் அமைப்பு பன்முக இனங்களுக்கான உரிமைகளை வழங்குகிறது.

திருடப்பட்ட தலைமுறைகள்

எனவே மேற்கத்திய நிபுணர்களின் கருத்துப்படி இந்த விமர்சனங்கள் உண்மை நிலவரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டவை அல்ல. மாறாக அமெரிக்காவின் புவிசார் அரசியல் நிலைபாடுகளுக்காக சீனாவுக்கு எதிராக பரப்பப்படும் பொய் பிரசாரங்கள் ஆகும். தங்கள் நாட்டில் செய்த கலாச்சார படுகொலை போன்ற வரலாற்றுக் குற்றங்களை வைத்துக் கொண்டு சீனாவையும் அவ்வாறே இருப்பதாக மற்றவர்களை நம்ப வைக்கக்கூடிய பிரச்சாரமாகும். ஆஸ்திரேலியா, அமெரிக்கா, கனடாவில் நடந்த உறைவிடப் பள்ளிகளின் படுகொலைகளை இங்கு கவனத்திற்கு கொண்டு வருவது அவசியமாகிறது.

ஆஸ்திரேலியாவில் 1910 ஆம் ஆண்டு முதல் 1970 வரை அரசு மற்றும் தேவாலயக் கொள்கைகள் காரணமாக பல்லாயிரக் கணக்கான பழங்குடி இனக்குழந்தைகள் பாதிக்கப்பட்டனர். பழங்குடி பகுதி மற்றும் டோரஸ் ஜலசந்தி தீவு (Aboriginal and Torres Strait Islander) கூட்டங்களில் குவியலாக பழங்குடி மக்கள் வாழ்கின்றனர். உலகின் மிகப் பழமையான, தொடர்ச்சியான கலாச்சாரத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் இவர்கள் இரண்டு தனி குழுக்களாக, 250 க்கும் மேற்பட்ட மொழி குழுக்களாக வாழ்ந்தனர். வளமான பன்முக கலாச்சார மரபுகளை கொண்டிருந்தனர். இவர்களிடம் இருந்து பல்லாயிரக்கணக்கான பழங்குடி இன குழந்தைகளை அவர்களின் குடும்பங்களிலிருந்து வலுக்கட்டாயமாக பிரிக்கப்பட்டு ஆஸ்திரேலியாவின் இதரப் பகுதியில் வாழ்ந்த வெள்ளை இனத்தவர் குடும்பங்களில் கட்டாயமாக வளர்க்கப்பட்டனர்.

இந்த செயல் பழங்குடி மக்களின் கலாச்சாரத்தை அழித்து வெள்ளை இன கலாச்சாரத்துடன் இணைக்கும் நோக்கில் செய்யப்பட்டது. குழந்தைகளின் பாதுகாப்பிற் காகவும், அவர்களை புறக்கணிப்பு வாழ்க்கையில் இருந்து காப்பாற்றுவதற்கும் இதை மேற்கொள்கிறோம் என்று ஆஸ்திரேலியா அரசாங்கத்தால் இந்த நடவடிக்கை நியாயப்படுத்தப்பட்டது. இவ்வாறு செய்வதன் மூலம் தூயஇரத்த பழங்குடியின மக்கள் அழிந்து விடுவார்கள் என்றும், கலப்பு இரத்த குழந்தைகள் சமூகத்துடன் மிக எளிதாக ஒன்றி விடுவார்கள் என்றும் அன்றைய அரசாங்கம் நம்பியது. பழங்குடி இன மக்கள் இன ரீதியாக தாழ்ந்தவர்கள் என்ற வெள்ளை இன மேலாதிக்க கருத்தின் அடிப்படையில் இந்த கொள்கை அமலாக்கப்பட்டது.

இவ்வாறு பழங்குடி குடும்பங்களிடமிருந்து குழந்தைகளை அகற்றுவதற்காக 1869 ஆம் ஆண்டு ஆஸ்திரேலிய அரசாங்கத்தால் விக்டோரியன் பழங்குடி பாதுகாப்பு சட்டம்(1869) என்ற ஒரு சட்டத்தை இயற்றினார்கள். இந்த சட்டத்தின் மூலம் குழந்தைகள் பெற்றோரிடமிருந்து வலுக்கட்டாயமாக பிரித்துக் கொண்டுவர அனுமதி அளித்தது. 1915 ஆம் ஆண்டு பழங்குடியினர் பாதுகாப்பு திருத்தச் சட்டம் (நியூ சவுத் வேல்ஸ் 1915) கொண்டுவரப்பட்டது. இந்த சட்டத்தின் முக்கிய நோக்கம் தீங்குகள் நிறைந்தது. 1869 சட்டத்தின்படி பழங்குடியின குழந்தைகள் புறக்கணிப்புக்கு உள்ளாக்கப்பட்டனர் என்பதை நீதிமன்றத்தில் நிரூபிக்க வேண்டும். இந்த திருத்தம் நீதிமன்றத்தில் நிருபிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லாமலேயே குழந்தைகளை பெற்றோர்களிடமிருந்து அகற்றுவதற்கான அதிகா ரத்தை கொடுத்தது.

ஒரு குழந்தை தன் குடும்பத்திலிருந்து பிரிக்கப்பட்ட உடன் அது வெள்ளையர் சமூகத்துடன் ஒன்றிப்போக கட்டாயப்படுத்தப்பட்டது. வெள்ளையர்களின் குடும்பத்தில் வேலைக்கு சேர்க்கப்பட்டார்கள். அங்கு அவர்கள் பாரம்பரிய மொழியை பேசவோ, சொந்த கலாச்சார பழக்கவழக்கங்களில் பங்கேற்பது தடை செய்யப்பட்டது. அவர்களுக்கு புதிய பெயர்களும், புதிய அடையாளங்களையும் கொடுத்தார்கள். இவ்வாறு கொண்டுவரப்பட்ட குழந்தைகளிடம் அவர்களது குடும்பத்தினர் அவர்களை கைவிட்டு விட்டனர் அல்லது இறந்து விட்டனர் என்று தெரிவிக்கப்பட்டது. பிரித்தல் நடவடிக்கையை வெற்றிகரமாக நடத்துவதற்கு ஆஸ்திரேலியா அரசாங்க அதிகாரிகள் குழந்தைகளை அவர்களின் வாழ்விடங்களில் இருந்தும் குடும்பங்களிலிருந்தும் வெகு தொலைவிற்கு அனுப்பி விடுவார்கள்.

 தங்கள் குடும்பத்தை பற்றி தவறாக கற்பிக்கப்பட்டதால் பிரிக்கப்பட்ட குழந்தைகள் தங்களது பாரம்பரியத்தை பற்றியும் குடும்பத்தை பற்றியும் அவமானமாக கருதினார்கள். பிற்காலத்தில்தான் இந்த திருடப்பட்ட தலைமுறையைப் பற்றி அவர்கள் அறிந்து கொண்டனர். இவ்வாறு பிரிக்கப்பட்ட குழந்தைகளில் பலர் உறைவிட பள்ளிகளில் சேர்க்கப்பட்டனர். இந்தப் பள்ளிகளில் குழந்தைகளுக்கு பாலியல் மற்றும் உடல் ரீதியிலான துன்புறுத்தல் உட்பட பல்வேறு வடிவங்களில் கொடுமைகளையும் அனுபவித்தனர். இந்த நிகழ்வு தலைமுறைகளுக்கு இடையேயான மன அதிர்ச்சியை (intergenerational trauma) ஏற்படுத்தி பழங்குடி சமூகங்களில் நீண்டகால இழப்புகளையும் பாதிப்புகளையும் விளைவித்தது.

மன்னிப்பும் தொடரும் தலைமுறை திருட்டும்

2008 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் 13ஆம் தேதி அப்போதைய ஆஸ்திரேலிய பிரதமர் கெவின் ரட் திருடப்பட்ட தலைமுறை உறுப்பினர்களிடம் அதிகாரப்பூர்வமாக மன்னிப்பு கேட்டார். இந்த நிகழ்வு ஆஸ்திரேலிய வரலாற்றில் இருண்ட பக்கமாக கருதப்படுகிறது. மேலும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மற்றும் அவர்களின் குடும்பங்களுக்கு இது இன்றும் பெரும் வலியாக உள்ளது. குழந்தைகளை அகற்றும் நடைமுறை இன்றும் தொடர்வதாக குற்றச்சாட்டுகள் உள்ளது. ஆஸ்திரேலிய நாட்டின் சுகாதாரம் மற்றும் நல்வாழ்வு நிறுவனம், மேற்கு ஆஸ்திரேலியா சமூக துறை மற்றும் சுகாதாரத் துறையின் தரவுகளில் இருந்து தொகுக்கப்பட்ட தொகுக்கப்பட்ட விவரங்கள் 2019 வெளியிடப்பட்டது.

2012 மற்றும் 2017 க்கு இடையில் உறைவிட இல்ல பராமரிப்பில் வைக்கப்பட்ட பழங்குடி குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை 1000 க்கு 46.6 லிருந்து 1000க்கு 56.6 உயர்ந்திருப்பதை சுட்டிக்காட்டுகிறது. இதே ஆராய்ச்சி தரவுகள் 2013 மற்றும் 2016 க்கு இடையில் இல்ல பராமரிப்பில் வைக்கப்பட்ட ஒரு வயதுக்கு உட்பட்ட கைக்குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை விகிதம் 1000 எனக்கு 24.8 இலிருந்து 29.1 ஆக உயர்ந்ததையும் கண்டறிந்துள்ளனர். பழங்குடி குடும்பங்கள் தலைமுறை தலைமுறையாக தொடரும் மன அதிர்ச்சியை அனுபவித்து வருகின்றனர். பாரம்பரிய அறிவு, கலாச்சாரம் அடுத்த தலைமுறைக்கு கடத்தப்பட முடியாததால் திருடப்பட்ட தலைமுறையினர் பாரம்பரிய அறிவை இழந்துள்ளனர். 1788 ஆம் ஆண்டில் பிரிட்டன் தனது முதல் ஆஸ்திரேலியா காலனியை நிறுவிய பொழுது பழங்குடி மக்கள் தொகை மூன்று லட்சத்திலிருந்து 10 லட்சம் வரை இருக்கும் என்று மதிப்பிடப்பட்டது. 1901 ஆம் ஆண்டு ஆஸ்திரேலியாவின் காமன்வெல்த் நிறுவப்பட்ட போது பழங்குடியின மக்கள் தொகை 90 ஆயிரம் ஆக குறைந்துவிட்டது. எந்த அளவு காலனித்துவ வேட்டை நடந்துள்ளது என்பதை இந்த எண்ணிக்கை புலப்படுத்தும்.

இந்தியரை கொன்று மனிதரை காப்பாற்றுங்கள்

ஆஸ்திரேலியாவில் பிரிட்டன் நடத்தியது போன்று அமெரிக் காவில் பழங்குடி இன மக்களின் குழந்தைகளை பல பத்தாண்டுகளாக கட்டாயப்படுத்தி உறைவிட பள்ளிகளில் சேர்த்தார்கள். இந்த நடவடிக் கைகள் 19ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் துவங்கி 20 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி வரை அமெரிக்க அரசாங்கத்தால் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்ட கொடூரமான கட்டாய ஒருங்கிணைப்புக் கொள்கையாகும். இதன் மிச்ச சொச்சங்கள் 1980 ஆம் ஆண்டு வரை இயங்கி வந்ததாகவும் தரவுகள் தெரிவிக்கிறது. இந்தக் கொள்கையின் நோக்கம் பழங்குடி குழந்தைகளை அவர்களின் குடும்பங்களில் இருந்து பிரித்து வெள்ளை அமெரிக்க சமூகத்தில் ஒருங்கிணைப்பது ஆகும். இந்த செயலின் வழியாக பழங்குடி கலாச்சாரத்தை அழிப்பதாகும். இந்தப் பள்ளியை துவக்குதற்கு முதல் காரணமாக இருந்த ராணுவ அதிகாரியான ரிச்சர்ட் ஹென்றி பிராட் கூறியதுதான் இந்தியனை மனிதனைக் காப்பாற்று என்ற வாக்கியமாகும். அமெரிக்காவிலிருந்து பூர்வகுடி மக்களை செவ்விந்தியர்கள் என்று அழைப்பார்கள். அந்த அடிப்படையிலேயே அனைத்து பூர்வகுடி இன குழந்தைகளையும் கட்டாய உறைவிட பள்ளியில் சேர்த்தார்கள்.

குழந்தைகளை கட்டாயமாக பள்ளிக்கு அனுப்புவதற்கு பல்வேறு முறைகளை பயன்படுத்தினார்கள். 1891ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்க காங்கிரஸ் ஒரு சட்டத்தை இயற்றி பழங்குடி குழந்தைகள் பள்ளிக்குச் செல்வதை கட்டாயமாக்கியது. பழங்குடி மக்கள் தங்கள் குழந்தைகளை பள்ளிக்கு அனுப்ப மறுத்தால் அந்த பெற்றோருக்கான உணவுப் பொருட்கள் மற்றும் பிற உதவிகளை நிறுத்தி வைக்க அதிகாரிகளுக்கு இந்தச் சட்டத்தின் மூலம் அதிகாரம் வழங்கப்பட்டது. இந்த முறைகளுக்கு ஒத்துழைக்காத பெற்றோரின் குழந்தைகளை போலீசார் மூலம் நேரடியாக பிடித்துச் செல்லப்பட்டனர். பெற்றோர்கள் எதிர்த்தால் அவர்கள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்கள். உதாரணமாக 1894 ஆம் ஆண்டில் தங்கள் குழந்தைகளை பள்ளிக்கு அனுப்ப மறுத்த 29 ஹோபிஇன பெற்றோர்கள் அல்காட்ராஸ் சிறையில் அடைக்கப் பட்டார்கள்.

உறைவிட பள்ளிக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்ட குழந்தைகள் மிகவும் கடுமையான சூழலை எதிர்கொண்டார்கள். குழந்தைகளின் பூர்வீக பெயர்கள் மாற்றப்பட்டு ஆங்கில பெயர்கள் சூட்டப்பட்டன. அவர்களது நீண்ட முடிகள் வெட்டப்பட்டு சீருடை அணிய வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தினர். தாய் மொழியில் பேசுவது கண்டிப்பாக தடை செய்யப்பட்டு ஆங்கிலம் மட்டுமே பயன்படுத்த வேண்டும் என்றனர். தாய் மொழியில் பேசினால் சோப்புக் கட்டிகளை சாப்பிட வைத்து கடுமையான தண்டனைகள் வழங்கினார்கள். இந்தப் பள்ளிகள் ராணுவ முகாம் போல் இயக்கப்பட்டன. விதிகளை மீறினால் அடித்தல், தனிமை சிறையில் அடைத்தல், மின்சாரத்தை பாய்ச்சுதல் போன்ற தண்டனைகளும் வழங்கப்பட்டன.

மோசமான உணவு, ஊட்டச்சத்து குறைபாடு மற்றும் நோய்கள் காரணமான ஆயிரக்கணக்கான குழந்தைகள் உயிரிழந்தார்கள். 2024 ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட அமெரிக்க அரசாங்க அறிக்கையின்படி 1819 முதல் 1969 வரை 973 பழங்குடி குழந்தைகள் பள்ளிகளிலேயே இறந்ததாக உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. இவர்கள் அடையாளம் தெரியாத கல்லறைகளில் புதைக்கப்பட்டார்கள். இந்த எண்ணிக்கை அதிகாரப்பூர்வமானது மட்டும்தான். மரணமடைந்தது இதைவிட அதிகம்.

அமெரிக்காவில் இருந்த உறைவிட பள்ளி கல்விக்காக மட்டுமல்ல ஒரு முழு சமூகத்தையே ஒடுக்குவதற்கான அரசின் கொள்கையின் வெளிப்பாடாகும். இதன் விளைவாக பல தலைமுறை பழங்குடி மக்கள் மன உளச்சலுக்கு ஆளானார்கள். மொழிகள் அழிந்து போனது, கலாச்சாரம் சீர்குலைந்து போனது, அத்துடன் அவர்களின் அடுத்த தலைமுறையும் மறைந்து போனது. ஆஸ்திரேலியா நாட்டுப் பிரதமர் அதிகாரப்பூர்வமாக மன்னிப்பு கேட்டார். 2024 ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்க ஜனாதிபதி ஜோ பைடன் அதிகாரப்பூர்வமாக மன்னிப்பு கேட்டார். மன்னிப்பு என்பது நடந்த து உண்மை என்பதை நிருபிக்கிறது. ஆனால் காலனித்துவ வாதிகள்னி சுரண்டல் கொள்கையே இதற்கு காரணம். இன்றும் இது புதிய வடிவில் வெளிப்படுகிறது.

கனடாவில் கலாச்சார இனப்படுகொலை

கனடிய இந்திய உறைவிட பள்ளி அமைப்பு என்பது பழங்குடி மக்களுக்கான உறைவிட பள்ளிகளின் வலையமைப்பாகும். இந்தப் பள்ளிக்கூடங்கள் கனடிய அரசாங்கத்தின், இந்திய விவகாரங்கள் துறையால் நிதியளிக்கப்பட்டு பல்வேறு கிறிஸ்தவ தேவாலயங்களால் நடத்தப்பட்டது. பழங்குடி குழந்தைகளை அவர்களின் சொந்த கலாச்சாரம் மற்றும் அவர்கள் மதத்தின் செல்வாக்கில் இருந்து தனிமைப்படுத்தி அவர்களை மேலாதிக்க யூரோ-கனடிய கலாச்சாரத்தில் ஒருங்கிணைப்பதற்கான ஒரு முயற்சியாகும். இது கனடிய வரலாற்றில் மிகவும் இருண்ட அத்தியாயங்களில் ஒன்றாகும். 1870 முதல் 1997 வரை அதாவது கடைசி உறைவிட பள்ளிகள் மூடுகின்ற வரை 1,50,000பழங்குடி குழந்தைகள் பெற்றோர்களிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டு தேவாலயங்களால் நடத்தப்பட்ட வந்த உறைவிட பள்ளிகளுக்கு அனுப்பப்பட்டனர்.

1894ஆம் ஆண்டு இந்தியன் சட்டத்திருத்தம் பழங்குடி குழந்தைகளை அவர்களது குடும்பங்களில் இருந்து அகற்றி உறைவிட பள்ளிகளில் சேர்க்கும் அதிகாரத்தை உள்ளுர் அதிகாரிகளுக்கு அளித்தது. 1920 ஆம் ஆண்டு இந்தச் சட்டம் மேலும் பலப்படுத்தப்பட்டு 7முதல்16 வயதுடைய ஒவ்வொரு பழங்குடி குழந்தையும் இந்தப் பள்ளிகளில் சேர்வது கட்டாயமாக்கப்பட்டது. இந்திய உறைவிட பள்ளிகள் தீர்வு ஒப்பந்தத்தின் கீழ் (IRSSA) மொத்தம் 139 பள்ளிகள் அங்கீகரிக்கப்பட்டிருந்தன.

இந்தப் பள்ளிகளின் முதன்மையான நோக்கம் பழங்குடி குழந்தைகளை அவர்களின் குடும்பம், மொழி மற்றும் கலாச்சாரத்தில் இருந்து பிரித்து, அவர்களை வெள்ளையர் சமூகத்தின் பழக்கவழக்கங்கள் கடைபிடிக்க வைப்பது. கிறிஸ்துவ மதத்தை தழுவு செய்வது. ஆங்கில மொழியை கற்கும்படி கட்டாயப்படுத்துவது போன்ற மிகப் பெரும் கலாச்சார இனப்படுகொலையை செய்தனர்.

கன்னடிய நாட்டில் இருந்த உறைவிடப் பள்ளிகளில் கடுமையான உடல் ரீதியான துன்புறுத்தல்களும், மனரீதியான துன்புறுத்தல் களாலும், பாலியல் துன்புறுத்தவர்களாலும் பெரும் பகுதி மாணவர்கள் பாதிக்கப்பட்டார்கள். குழந்தைகள் தங்கள் தாய் மொழியில் பேசவோ பாரம்பரிய பழக்க வழக்கங்களை பின்பற்றுவோ அனுமதிக்கப் படவில்லை. அவ்வாறு செய்தால் கடுமையாக தண்டிக்கப்பட்டனர். உறைவிட பள்ளிகளின் மோசமான வாழ்க்கை நிலைமைகள், ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடு மற்றும் நோய்கள் காரணமாக ஆயிரக்கணக்கான குழந்தைகள் இறந்தனர்.

உண்மை மற்றும் நல்லிணக்க ஆணையும் என்ற அமைப்பு இறந்த குழந்தைகளில் இதுவரை 4100 க்கு மேற்பட்ட குழந்தைகளின் பெயர்களை அடையாளம் கண்டுள்ளது இருப்பினும் இறந்த குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை இதைவிட பல மடங்கு அதிகமாக இருக்கும் என்று நம்பப்படுகிறது. சமீப காலங்களில் பல பள்ளி கட்டிடங்களின் வளாகங்களில் அடையாளம் தெரியாத கல்லறைகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. இவை அனைத்தும் உறைவிட பள்ளி மாணவர்களின் கல்லறைகள் என்று யூகிக்கப் படுகிறது.

2008 ஆம் ஆண்டில் கன்னடிய நாட்டின் அப்போதைய பிரதமர் ஸ்டீபன் ஹார்பர் நாடாளுமன்றத்தில் அதிகாரப்பூர்வமாக கலாச்சார இனப்படுகொலைக்காக மன்னிப்பு கோரினார். உண்மை மற்றும் நல்லிணக்க அமைப்பு 2008 ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்டு 2015 ஆம் ஆண்டு தனது இறுதி அறிக்கையை வெளியிட்டது. அந்த அறிக்கையில் கனடாவின் உறைவிட பள்ளி முறைகள் பழங்குடி சமூகங்களுக்கு ஏற்படுத்திய ஆழ்ந்த துயரத்தையும் அதன் பயனாக இன்றும் தொடரும் வலியை பற்றியும் தெரிவித்திருக்கிறது

மேற்கத்திய நாடுகளில் காலினித்துவ கொள்கையை தீவிரமாக கடைபிடித்த பிரிட்டன், அமெரிக்கா, கனடா போன்ற நாடுகளில் பழங்குடி மக்களை அவர்களின் குழந்தைகளை கொடூரமான முறையில் நடத்தியதை இந்தச் சம்பவங்கள் வெளிக்கொணர்ந்து உள்ளது. இதே கண்ணோட்டத்தில் சீனாவில் உறைவிட பள்ளிகள் இருப்பதாக அரசியல் நோக்கத்துடன் பிரச்சாரம் செய்கிறார்கள். சீனாவின் ஜனாதிபதி ஜி ஜின் பிங் மேற்கத்திய நாடுகள் காலனித்துவ வரலாற்றை தன்னகத்தை கொண்டுள்ள பொழுது, சீனா காலனித்துவத்தை எதிர்த்த வரலாற்றை ஏற்படுத்தி உள்ளது. எனவே நம் மக்களின் வலியை உணர்ந்தவர்கள் என்றார். எங்கள் கொள்கையும் காலனித்துவத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களை மேம்படுத்துவதாகும் என்பதை திட்டவட்டமாக அறிவித்தார்.

அ.பாக்கியம்